VI SA/Wa 183/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2008 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego osób oddala skargę VI SA/Wa 183/08 Uzasadnienie Minister Transportu decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2007 r. nr [...], którą to cofnięto S. M. licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego osób. Wymienione decyzje zostały podjęte w oparciu o art. 16 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 roku w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. U. L 74 z 20 marca 1992 roku) oraz w związku z art. 7 ust, 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2007 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874). Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] kwietnia 2004 roku przedsiębiorcy S. M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą F. (dalej także jako skarżący), udzielono licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem o nr [...]. Następnie skarżący zwrócił się do organu o wydanie wypisów z licencji w miejsce tych, które utraciły ważność. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym załącznik do wniosku stanowiło zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego. Z przedłożonego zaświadczenia wynika, że skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 roku (data uprawomocnienia się orzeczenia [...] maja 2006 roku), sygn. akt [...] za przestępstwa m.in. z art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku Kodeks karny (Dz. U. z 1997 roku Nr 88, poz. 553). W konsekwencji organ uznał, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów, a tym samym stracił przymiot dobrej reputacji w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Wobec powyższego ustalenia Minister Transportu cofnął skarżącemu licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem. Od decyzji Ministra Transportu z dnia [...] września 2007 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym podniósł okoliczności związane z popełnionym czynem zabronionym. Skarżący nadmienił, że podpisał dwie faktury in blanco, ponieważ wyjeżdżał w podróż służbową i miało go nie być kilka dni. Faktury te wypełnił nieżyjący już pracownik. Okazał się on osobą niesumienną, albowiem wypisał nierzetelnie dwie faktury na sprzedaż oleju opałowego, chcąc wyrównać niedobory przy dostawach. W ocenie skarżącego, wystawione faktury nie dotyczyły przewozu, ale innej działalności gospodarczej, ponieważ prowadzi on obok usług przewozowych stację paliw. Można nie udzielić licencji przewozowej, jego zdaniem, osobie karanej za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów związanych z działalnością przewozową. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Transportu decyzją z dnia [...] października 2007 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie w sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przywołał w szczególności przepisy art. 3 i art. 3a ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 roku w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem, art. 5 ust. 3 pkt 1 lit a ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie wskazał na ustalony w sprawie stan faktyczny, który w ocenie organu nie budzi sporu. Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów. Rozbieżności w sprawie niniejszej wynikają jednak z odmiennej interpretacji następstw skazania. Organ wskazał, że ustawa o transporcie drogowym zawiera legalną definicję pojęcia dobrej reputacji. W ocenie organu, jest on zobligowany do cofnięcia licencji w przypadku stwierdzenia, że wymóg dobrej reputacji przestał być spełniany przez przedsiębiorcę. Utrata dobrej reputacji ma miejsce m.in., jeżeli osoba posiadająca licencję została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów. Nie ma tutaj znaczenia, czy przestępstwo to zostało dokonane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą dla której prowadzenia niezbędne jest posiadanie właściwej licencji, czy też nie. W ocenie organu, istotne dla sprawy niniejszej jest samo skazanie za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów. Powoduje ono, że organ właściwy do wydawania/cofania licencji jest obowiązany do jej cofnięcia. Osoba skazana za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów nie spełnia już warunku koniecznego do jej posiadania, to jest dobrej reputacji. Na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji. Skarga powielała w swej treści zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę, Minister Infrastruktury podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 z 2002r., poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej zwanej p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja, zdaniem sądu, nie narusza prawa. Zgodnie z art. 3a ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 roku w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. U. L z 20 marca 1992 roku): w celu prowadzenia międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem oraz autobusem każdy przewoźnik spełniający kryteria określone w art. 3 ust. 1 musi mieć licencję wspólnotową wydaną przez właściwe władze państw Członkowskich, w których prowadzona jest działalność. Przepis art. 3 ust. 1 Rozporządzenia stanowi: każdemu przewoźnikowi mającemu na celu przewóz osób trzecich, określonemu w art. 1 wolno będzie wykonywać usługi transportowe określone w art. 2, bez dyskryminacji ze względu na obywatelstwo lub miejsce prowadzenia działalności, jeżeli: - jest upoważniony w państwie prowadzenia działalności do wykonywania przewozów w formie usług regularnych, w tym specjalnych usług regularnych lub usług okolicznościowych autokarem oraz autobusem, - spełnia warunki ustanowione zgodnie ze stosowanymi we wspólnocie zasadami dotyczącymi dopuszczenia do zawodu operatora transportu drogowego osób w transporcie krajowym i międzynarodowym, - spełnia wymagania prawne w zakresie bezpieczeństwa drogowego, odnośnie norm przewidzianych dla kierowców i pojazdów. Stosownie natomiast do treści art. 16 ust. 1 Rozporządzenia: właściwe Państwa Członkowskie, w których przewoźnik ma swoją siedzibę, odbierają licencję wspólnotową przewidzianą w art. 3a, jeżeli posiadacz licencji: - nie spełnia już warunków określonych w art. 3 ust. 1, - podał niedokładne informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w Polsce tj. ustawą z 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga licencji. Uzyskanie licencji uzależnione jest od warunków określonych w art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U z 2004r., Nr 204. poz. 2088, w brzmieniu z daty decyzji ostatecznej) stanowi, iż przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego; Jest faktem bezspornym w tej sprawie, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r. sygn. akt [...] za umyślne popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Sąd Rejonowy w [...] skazał skarżącego na podstawie art. 270 Kodeksu karnego, to jest za czyn zakwalifikowany do grupy przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów. Zarówno Kodeks karny jak i ustawa o transporcie drogowym nie rozróżniają popełnienia przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów związanych z transportem i z nim niezwiązanych. Nie ma tu znaczenia fakt fałszowania, jakich dokumentów i w jakich okolicznościach dopuścił się skarżący. Organ administracji był związany ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego sądu, co do faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego i nie mógł czynić w toku postępowania administracyjnego własnych ustaleń w tym zakresie. Konsekwencją tego związania jest brak możliwości spełnienia oczekiwań skarżącego i podjęcia polemiki przez organ z prawomocnym wyrokiem karnym skazującym. Zatem podjęty przez Sąd Rejonowy w [...] prawomocny wyrok skazujący skarżącego za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, spowodował, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą przestał w związku z tym spełniać wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, a więc tym samym przestał spełniać wymagania uprawniające do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.