VI SA/Wa 1830/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2005r. sprawy ze skargi P.W. na z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę VI SA/Wa 1830/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 roku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 roku obciążającą P.W. karą pieniężną w wysokości 3480.00 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym, w dniu [...] listopada 2003 roku, bez zezwolenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, art. 13 ust. 2a i 2b tabela 5 pkt 5 lit. b, lp.5 pkt 5 lit a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /tekst jednolity Dz.U z 2000r. nr 71, poz. 838 ze zm./ w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003r. o z mianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 200, poz. 1953/, §5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 32, poz. 262 ze zm./. Decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu kontroli pojazdu tj. w dniu [...] listopada 2003 roku, w wyniku dokonanego ważenia /przy użyciu legalizowanej wagi/ stwierdzono przekroczony nacisk trzeciej osi o 4,36 kN, czwartej o 3,38 kN i piątej o 2,01 kN. Uzasadnionym więc było wymierzenie kary pieniężnej za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr [...]. Wysokość kary została ustalona na podstawie obowiązujących przepisów tj. art. 13 ust. 2a i 2 b ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, zgodnie z którym do postępowań administracyjnych wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Pojazd korzystając z dróg publicznych musi spełniać normy wynikające z przepisów prawa a mianowicie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym. Skoro pojazd miał przekroczony nacisk trzech osi, zatem przewoźnik nie dopełnił jednego z podstawowych obowiązków wynikających z art. 61 ust. 2 pkt 1 prawa o ruchu drogowym. Ponosi więc odpowiedzialność w postaci wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzone przekroczenie nacisków osi bez względu na przyczynę powstania przekroczeń. Okoliczność, że kontrolowany pojazd nie miał przekroczonej dopuszczalnej ładowności a przewoźnik nie miał możliwości sprawdzenia nacisku poszczególnych osi kontrolowanego pojazdu w miejscu załadunku nie ma znaczenia dla wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzony przejazd pojazdem nienormatywnym. Fakt nieprzekroczenia dopuszczalnej ładowności oraz nieprzekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej nie stanowi dowodu na to, że nie są przekroczone naciski osi w pojeździe, określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 roku oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2004 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P.W. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenia prawa materialnego a mianowicie: a) art. 2 i art.92 ust. 1 Konstytucji RP b) art. 5 kc c) orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 roku nr P6/02 polegające na stosowaniu kar bez podstawy prawnej. Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem o niezgodności obowiązujących przepisów, w przedmiocie kar, z Konstytucją RP. Skarżący treścią skargi uczynił także wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy podnosząc, iż przewoźnik nie miał możliwości, podczas załadunku i przejazdu, ustalenia nacisków osi bowiem brak jest urządzeń wagowych do takich pomiarów. Wskazał także na brak wyraźnych podstaw prawnych, co do wysokości obliczonej kary. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd nie stwierdził naruszenie prawa i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury warunków dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego ich wyposażenia /Dz.U. nr 32, poz. 262 ze zm./. W razie przekroczenia parametrów lub innych warunków określonych przepisami rozporządzenia, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W razie stwierdzenia, że przejazd pojazdu nienormatywnego odbywa się bez zezwolenia, wymierza się karę pieniężną określoną w art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U. z 2000r, nr 71, poz. 838 ze zm./. W rozpoznawanej sprawie organy trafnie przyjęły, że zatrzymany do kontroli samochód nie spełniał warunków technicznych. Podczas kontroli ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na III osi pojazdu o 4,36 KN, IV o 3,38 KN i V Wobec 2,01 kN. Wobec tego, że skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, zasadnym było obciążenie go kara pieniężną, której wysokość została wyliczona prawidłowo, na podstawie załącznika do ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych pod poz. lp. 5 pkt 5 lit. b i lp. 5 pkt 5 lit. a. Zdaniem sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania wyników kontroli jak i sposobu jej przeprowadzenia. Kontrolę prowadziły wyspecjalizowane służby drogowe, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu. Kierowca nie zgłosił żadnych zastrzeżeń ani do sposobu dokonanych pomiarów, ani ustawienia pojazdu w czasie ich dokonywania a także konfiguracji placu. Odmówił podpisu protokołu kontroli zawierającego wynik kontroli, nie wskazując przyczyny odmowy. Odpowiedzialność przewidziana w art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ma charakter obiektywny. Obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjna. Obowiązkiem organu administracyjnego nakładającego karę pieniężną jest wykazanie, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. W niniejszej sprawie organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, należycie je rozpatrzyły, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej /art. 7 i 77 kpa/ i wykazały, że do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu doszło z przyczyn zależnych od przewoźnika. To na przewoźniku spoczywa obowiązek rozłożenia towaru i dokonania załadunku w taki sposób, aby nie doszło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu. Należyta dbałość o właściwe rozłożenie towaru z pewnością by wyeliminowała zaistniałe przekroczenie. W niniejszej sprawie, w zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W sposób szczegółowy przedstawił i wyjaśnił sposób ustalenia kary pieniężnej z stwierdzony przejazd pojazdem nienormatywnym. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zastosował właściwie normy prawa materialnego. W niniejszej sprawie obie decyzje zostały wydane na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązujący w dacie wszczętego i niezakończonego postępowania administracyjnego, z mocy art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw. Tak więc podstawy prawnej zaskarżonej decyzji nie stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych a wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 roku dotyczył właśnie tego rozporządzenia, w szczególności jego § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 uznając kwestionowany przepis, z braku upoważnienia ustawowego, za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W świetle powyższych rozważań sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.