VI SA/Wa 1833/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 3, 7, 8, ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i lp. 7.2, 10.2 załącznika do tej ustawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na K. C. karę pieniężną w łącznej kwocie 6.700 zł, w tym 6.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia, 700 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] marca 2006 r. we W. poddano kontroli drogowej zespół pojazdów składających się z ciągnika samochodowego marki [...]nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] nr rej. [...], kierowany przez K. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą U. W momencie kontroli K. C. wykonywał przewóz drogowy makulatury mocnej Gr. II - kod 15.01.01 – towaru będącego odpadem, z K. do S. K. C. nie przedstawił ważnego zezwolenia na przewóz odpadów. W toku postępowania administracyjnego przedstawił decyzję na przewóz odpadów przedsiębiorstwa D. Sp. z o.o. w G., dla którego K. C. świadczy usługi transportowe w zakresie transportu odpadów innych niż niebezpieczne. Zdaniem organu przewożony odpad figuruje w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206 ze zm.), a zatem wymagane jest zezwolenie na transport tego rodzaju odpadów, którym K. C. nie dysponował, a brak zezwolenia skutkuje w świetle art. 92 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy karą w kwocie 6.000 zł. Kara za skrócenie odpoczynku dziennego została nałożona w zw. z ustaleniem organu na podstawie wykresówki z dnia [...] marca 2006 r., iż dzienny czas odpoczynku został skrócony o 3 godziny i 45 minut. W odwołaniu od tej decyzji w zakresie kary 6.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia K. C. wniósł o jej uchylenie w tej części. K. C. podniósł w uzasadnieniu odwołania, że nie przewoził odpadów dla swoich potrzeb ale wykonywał tę czynność na zlecenie ww. spółki, która stosowne zezwolenie posiada. Zarzucił przy tym, że organ nie wziął pod uwagę art. 33 ust. 1 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i lp. 7.2 załącznika do tej ustawy, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu z zebranego materiału dowodowego w szczególności z listów przewozowych (dowód dostawy odpadu i list przewozowy firmy D. Sp. z o.o.) a także zeznań K. C. i treści odwołania wynika, że w dniu kontroli K. C. wykonywał usługę transportową jako podwykonawca dla ww. spółki. Okazane zezwolenie zostało udzielone tej spółce, w którym nie wskazano, że uprawnienia nim objęte mają zastosowanie do innych przedsiębiorców. Organ podniósł przy tym, że art. 33 ust. 1 a ustawy o odpadach odnosi się do osób fizycznych i jednostek organizacyjnych niebędących przedsiębiorcami, a K. C. jest przedsiębiorcą i w dniu kontroli wykonywał transport odpadów do odbiorcy. W skardze na tę decyzję K. C. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie od uczestnika postępowania zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi K. C. ponownie stwierdził, że w dniu kontroli przewoził swoim samochodem ciężarowym makulaturę działając na zlecenie D. Sp. z o.o., a ta spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów w tym papieru i tektury. Nadto podniósł, że w identycznej, w jego ocenie sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2406/05 orzekł, że jeżeli firma uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów i we wniosku o wydanie zezwolenia wskazała sposób i środki transportu tych odpadów to wtedy nie ma podstaw do nałożenia kary za wykonywanie transportu odpadów bez zezwolenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie ustroju sądów administracyjnych sądy sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest na podstawie § 2 powołanego artykułu pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a.). Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia i obu decyzji karze pieniężnej podlega ten, kto wykonuje transport drogowy z naruszeniem ustawy o odpadach. Wykaz naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych określa załącznik do ww. ustawy, zgodnie z którym wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia jest naruszeniem skutkującym karą w wysokości 6.000 zł. Istotnym jest zatem ustalenie podmiotu wykonującego przedmiotowy przewóz drogowy w rozumieniu powołanej ustawy. Organy takich ustaleń dokonały zasadnie uznając, iż wykonującym przewóz drogowy w dniu kontroli był K. C. K. C. przedstawił zaświadczenie o prowadzeniu działalności gospodarczej, która obejmuje usługi transportowo-spedycyjne jak i licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, zaś ze zlecenia transportowego nr [...] wynika, iż jako przedsiębiorca prowadzący tego rodzaju działalność zawarł z D. Sp. z o.o. umowę na wykonanie usługi transportowej, która, co w sprawie bezsporne (a co wynika w szczególności z dokumentów przewozowych), obejmowała przewóz makulatury mocnej Gr. II – kod 15.01.01 tj. odpadu innego niż niebezpieczny w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach i rozporządzenia wykonawczego Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206 ze zm.). Ten stan rzeczy oznacza, iż chociaż działał na zlecenie ww. spółki to jednak był podmiotem wykonującym transport drogowy. Stosownie do art. 4 powołanej ustawy krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju (tj. w zakresie usług transportowych). Przedsiębiorca prowadzący taką działalność może ją wykonywać w ramach umów, w tym także umów zlecenia. Wykonanie takiej usługi przez przedsiębiorcę w ramach ww. umowy nie oznacza jednak, iż wykonującym transport drogowy jest podmiot zlecający wykonanie takiej usługi. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż nie przewoził towarów dla swoich potrzeb, tylko realizował odpłatną usługę przewozu w ramach podjętego zobowiązania o jej wykonanie, nie może zatem skutkować przyjęciem, iż wykonującym transport drogowy była D. Sp. z o.o., a nie skarżący. Za wykonaną usługę było ustalone wynagrodzenie i sposób rozliczenia. Z umowy o wystawienie faktur VAT z dnia [...] maja 2005 r. wynika, iż było ono rozliczeniem między przedsiębiorcami. Jeżeli zatem skarżący wykonywał przewóz odpadu, na który wymagane jest zezwolenie to winien się takim zezwoleniem (udzielonym na jego rzecz) legitymować, a takiego zezwolenia nie posiadał. Decyzja z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] na którą powołuje się skarżący nie wywiera skutków prawnych w stosunku do niego. Decyzja ta obejmuje bowiem zezwolenie udzielone D. Sp. z o.o. w G. na prowadzenie działalności w zakresie transportu wskazanych odpadów zaś w pozycji sposobu i środków ww. odpadów wskazano, iż odpady będą transportowane samochodami ciężarowymi. W decyzji tej ani też w jej uzasadnieniu nie wskazano nr rej. pojazdów, którymi taki przewóz mógł być wykonywany, a ta decyzja, nie zaś wniosek o wydanie zezwolenia, jak przyjął WSA w powoływanym przez stronę wyroku, stanowi o wydanym spółce zezwoleniu i jego zakresie. Zezwolenie obejmuje przy tym odpady w postaci papieru i tektury ale ich kod jest inny (20.01.01) niż kod przewożonej w dniu zdarzenia makulatury. Podnieść nadto należy, iż uzasadnienie powoływanego wyroku wskazuje na to, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie VI SA/Wa 2406/05 był inny niż zebrany w sprawie niniejszej. Sprawa zakończona wydanym w ww. sprawie wyrokiem nie jest zatem "identyczna", jak to ocenia skarżący, z rozpoznawaną sprawą. Z tego też względu nie jest możliwe porównywanie obu spraw i wyprowadzanie z tego porównania wniosku co do wadliwości zaskarżonej decyzji. Sąd orzekając w tej sprawie nie jest przy tym w żadnym zakresie związany ww. wyrokiem i kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie określonym art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie ustroju sądów administracyjnych Sąd doszedł do przekonania, iż zaistniały w sprawie stan rzeczy skutkował w świetle obowiązującego stanu prawnego nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 6.000 zł za brak wymaganego zezwolenia na przewóz odpadów innych niż niebezpieczne. Taka też kara została na skarżącego nałożona. Sąd uznał zatem, iż zarzuty skargi, w tym zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 a ustawy o odpadach, są bezzasadne. Przepis ten nie znajduje bowiem zastosowania w sprawie, bowiem swym zakresem podmiotowym obejmuje osoby fizyczne i jednostki organizacyjne nie będące przedsiębiorcami, a skarżący, co wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego wykonywał usługę przewozu jako przedsiębiorca. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani też reguł procesowych, którymi organy były związane. Z tych też względów nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, o którym mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji po myśli art. 151 p.p.s.a.