VI SA/Wa 1837/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2005 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę W dniu [...] listopada 2003r. zatrzymano do kontroli pojazd-ciągnik marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą typu [...] nr rej [...], stanowiący własność B. Sp. z o.o. z W., a użytkowany przez Panią M. W.. Podczas kontroli na drodze krajowej [...], w wyniku ważenia, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku trzeciej osi pojazdu o 8,48 kN. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu [...] grudnia 2003r. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania poinformowano stronę o jej prawach przysługujących na podstawie art. 10 k.p.a. Strona – M. W. – nie złożyła żadnych wyjaśnień. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nałożono na M. W. karę pieniężną w kwocie 2040 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Pismem dnia [...] stycznia 2004 r. Pani M. W. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w jego wyniku uchylenie zaskarżonej decyzji oraz niewykonania decyzji do czasu rozpatrzenia sprawy, Skarżąca potwierdziła fakt przeprowadzenia kontroli użytkowanego przez nią pojazdu, podczas której stwierdzono, że pojazd jest nienormatywny, a przewoźnik nie posiada wymaganego zezwolenia. Skarżąca nie zgadzając się z nałożoną karą oraz stwierdzonymi uchybieniami wymienionymi w protokole zatrzymania i kontroli pojazdu stwierdziła, iż cała naczepa, biorąc pod uwagę jej konstrukcję, była równomiernie załadowana i nie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz dopuszczalnego nacisku osi na drogę. Według skarżącej nie można uznać w związku z tym ww. pojazdu za nienormatywny, a tym samym obciążać karą za przejazd takim pojazdem bez zezwolenia. Przytoczyła w tym miejscu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, ustawy prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o drogach publicznych twierdząc, że nie został przekroczony żaden z parametrów tam określonych, a w związku z tym pojazd nie był pojazdem nienormatywnym i nie wymagał odrębnego zezwolenia. Skarżąca stwierdza na końcu, iż stwierdzone przez kontrolujących przekroczenia dopuszczalnych parametrów zespołu były nieprawidłowe, w związku z czym naliczenie kary nie znajduje żadnych podstaw prawnych. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wzięto pod uwagę cały zebrany materiał, w tym wyjaśnienia skarżącej. Z zebranego materiału wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2003 r. na drodze krajowej nr [...] w m. J., stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku trzeciej osi w kontrolowanym pojeździe o 8,48 kN. W związku z powyższym wyjaśnić należy, iż art. 13 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. Nr 71, poz. 838 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu ważenia przewiduje, iż pobierane są opłaty za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach na osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach (czyli w wymienionej na wstępie ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tj. Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm. oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia - Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262). Aby więc dokonać przejazdu pojazdem, który przekracza określone tam wielkości, należy uzyskać zezwolenie od właściwego organu. Jeżeli przeprowadzona kontrola wykaże przejazd ww. pojazdem po drogach publicznych bez takiego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz w przypadku nieuiszczenia opłat, o których była mowa powyżej, to zgodnie z art. 13 ust 2a ustawy o drogach publicznych pobiera się kary pieniężne. Taki przejazd określa się jako przejazd pojazdem nienormatywnym. Wymienione powyżej przepisy nie przewidują żadnych odstępstw w przypadku stwierdzenia przekroczenia nacisku na poszczególne osie, czy to z przekroczeniem czy też bez przekroczenia masy całkowitej, tak zresztą, jak i w przypadku przekroczenia samej masy całkowitej, długości, wysokości czy też szerokości pojazdu. Jeżeli uprawniony organ stwierdzi przekroczenie choćby jednego z określonych tam parametrów pojazdu, to ma obowiązek nałożenia kary pieniężnej. W rozpatrywanym przypadku nastąpiło przekroczenie nie masy całkowitej pojazdu, lecz dopuszczalnego nacisku trzeciej osi pojazdu o 8,4 kN, czyli stosując obowiązujący w dniu ważenia załącznik do ustawy o drogach publicznych - lp. 5. pkt. 5 lit b - ustalono karę pieniężną w wysokości 2040 zł. Dodać również należy, iż zgodnie ze wspomnianymi przepisami art. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym przewoźnik jest bezwzględnie zobowiązany do takiego załadunku towaru, aby nie przekraczał on żadnego z określonych tam parametrów technicznych pojazdu oraz nie mógł ulec przemieszczeniu. Mając na uwadze powyższe twierdzenie skarżącej, iż stwierdzone przekroczenie dopuszczalnych parametrów zespołu wraz z ładunkiem było nieprawidłowe, w związku z czym naliczenie kary pieniężnej nie znajduje podstaw prawnych, należy uznać za bezzasadne i niezgodne zarówno ze stanem faktycznym, jak i prawnym ustalonym w niniejszym postępowaniu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Pani M. W., zwana dalej skarżącą. W skardze domagała się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od wymierzenia kary. W uzasadnieniu podniosła, że nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu, kontrolujący stwierdził jedynie przekroczenie parametrów, co do nacisku pierwszej osi naczepy, co spowodowało nałożenie kary. Skarżąca nie zgodziła się, z twierdzeniami zaskarżonej decyzji, że pojazd był nienormatywny i jako taki wymagał zezwolenia oraz, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku pierwszej osi w kontrolowanej naczepie, jest to nieprawidłowe stwierdzenie, albowiem konstrukcja całego pojazdu czyli ciągnik wraz z naczepą odpowiadały dopuszczalnym normom i w czasie kontroli były dopuszczone do ruchu. Jest to istotna różnica rzutująca na stan faktyczny uchybienia. W stanie faktycznym, mogła zaistnieć przyczyna, że pierwsza oś w naczepie była przeładowana, ale była na resorach, druga i trzecia niedoważona, natomiast cała naczepa była równo załadowana, dlatego że ciągnik był na oponach niskoprofilowych, które są dopuszczone do ruchu, tym samym przód naczepy był obniżony o kilkanaście centymetrów, dlatego pierwsza oś naczepy była przeciążona a trzecia niedociążona. Poprzez równe załadowanie przewożonego ładunku, należy przyjąć, że pojazd był normatywny, a jako taki nie musiał posiadać zezwolenia. Biorąc pod uwagę warunki konstrukcyjne pojazdu, nie ma innej możliwości załadowania ładunku, ładunek nie spowodował przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej i dopuszczalnej ładowności pojazdu. Ładunek na pojeździe został umieszczony tak, że nie powodował również przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogę, nie naruszał stateczności pojazdu nie utrudniał kierowania pojazdem, nie ograniczał widoczności drogi, nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych, innych tablic i znaków, w które pojazd jest wyposażony. Nie można zatem uznać, że pojazd spełniał cechy pojazdu nienormatywnego, a użytkownik poruszał się nim po drodze bez uzyskania stosownego zezwolenia, dlatego też nie ma podstaw do nałożenia kary pieniężnej. Należy przyjąć, że wyniki i ocena kontroli naczepy są nieprawidłowe i błędne, ponieważ pojazd został dopuszczony do ruchu bez zastrzeżeń, posiadał badania techniczne dopuszczające do ruchu, nie było fizycznej możliwości innego załadunku i rozłożenia ładunku na pojeździe. Inny załadunek mógłby doprowadzić do uszkodzenia ciągnika wraz z naczepą. W związku z faktem, iż masa, naciski osi i wymiary pojazdu wraz z ładunkiem nie były większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach określających warunki techniczne, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. 03.32.262/ przejazd tym pojazdem nie wymagał uzyskania odrębnego zezwolenia. Nie zostały naruszone również przepisy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997r. /z późn. zm./ Prawo o ruchu drogowym, ponieważ parametry w konsekwencji nie były większe od dopuszczalnych, a przewoźnik dokonał takiego załadunku towaru, aby nie przekraczał on żadnego z określonych tam parametrów technicznych pojazdu i nie mógł ulec przemieszczeniu. Nie zostały również naruszone przepisy art. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r., roku o drogach publicznych, w świetle którego korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty z uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej. Na rozprawie M. W. oświadczyła, że wyszła za mąż i obecnie nazywa się T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U, Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W powyższej sprawie istotną jest data wszczęcia postępowania, gdyż to właśnie od niej zależy, jakie przepisy organ zastosuje. Przedmiotowy pojazd został zatrzymany do kontroli dnia [...] listopada 2003r. w J. (wg protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu) na drodze krajowej nr [...]. Postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] grudnia w 2003 r. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953) "Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". Ww. ustawa weszła w życie w części z dniem 24 listopada 2004r. stosownie do dyspozycji jej art. 13 pkt 1, w pozostałym zaś zakresie mającym zastosowanie w sprawie z dniem 9 grudnia 2003r. i do tej daty obowiązywał załącznik, wg którego wymierzono przedmiotową karę. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z dniem dokonania kontroli przedmiotowego pojazdu, tj. [...] listopada 2003r., a zatem organy administracji obowiązane są rozpatrzyć niniejszą sprawę wg stanu prawnego obowiązującego przed dniem 24 listopada 2003r., tj. między innymi przepisów ustawy od drogach publicznych sprzed jej nowelizacji. Przedmiotowy pojazd został zatrzymany do kontroli dnia [...] listopada 2003r. w J. (wg protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu) na drodze krajowej nr [...]. Postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] grudnia w 2003r., a więc przed wejściem w życie nowelizacji załącznika określającego wymiar kary. Wobec powyższego w niniejszej sprawie ma zastosowanie stary załącznik do ustawy. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 marca 2003r. w sprawie sieci dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o określonych parametrach (Dz.U. Nr 62, poz. 563) sieć dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 100 kN (10 t), a na oś składową osi wielokrotnej od 57,5 kN (5,75 t) do 80 kN (8 t) w zależności od rozstawu osi składowych, obejmuje min. drogę krajową Nr [...], wymienioną w załączniku do ww. rozporządzenia pod Lp. 11. Zgodnie z § 4 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003r. Nr 32, poz. 262) "za oś pojedynczą uważa się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 2 m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m, za oś wielokrotną zaś zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych "osiami składowymi", w którym odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 2 m". Oś III kontrolowanego pojazdu była oddalona od osi IV o 1,31 m, a zatem stanowi "oś składową" w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Wielkości dotyczące dopuszczalnych nacisków na osiach w zależności od ich rozstawów oraz wielkości dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu z ładunkiem regulują przepisy zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 32, poz. 262). Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia nacisk na osi pojedynczej nie może przekraczać 80 kN. Za oś pojedynczą zgodnie z § 4 Rozporządzenia uważa się oś oddaloną od sąsiedniej osi o więcej niż 2.0 m. lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m. Natomiast zgodnie z § 5 nacisk na osi składowej pojazdu (osi wielokrotnej) nie może przekroczyć przy odległości od sąsiedniej bliższej osi składowej: 1) do 1,10 m - 57,5 kN (6 t); 2) powyżej 1,10mdo 1,20m -65,0 kN(6,5t); 3) powyżej 1,20 m do 1,30 m - 72,5 kN (7,5 t); 4) powyżej 1,30 m, z zastrzeżeniem pkt 5 - 80,0 kN (8 t); 5) powyżej 1,30 m, przy osi podwójnej, dla osi napędowej 100,0 kN (10 t), pod warunkiem że łączny nacisk nie przekracza 160, 0 kN (16 t). Wobec stwierdzenia podczas kontroli przekroczenia nacisku na III-ą oś pojazdu o 8,48 kN ustalono karę w kwocie 2 040 zł, zgognie z załącznikiem do ustawy o drogach publicznych obowiązującym na datę wszczęcia postępowania, tj. na dzień [...] grudnia 2003 r. Otrzymane wyniki ważenia podane zostały po uwzględnieniu tolerancji 200 kg i 2% dla każdej osi. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 2 pkt. l ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. (Dz.U. nr 98, poz. 620 z późn. zm.) prawo o ruchu drogowym nakłada na przewoźnika obowiązek takiego umieszczenia ładunku na pojeździe, aby ładunek nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę, w sytuacji zaś, gdy parametry pojazdu są większe od parametrów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 32, poz. 262), przewoźnik winien posiadać zezwolenie na przejazd, mówi o tym art. 64 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. W niniejszej sprawie nastąpiło przekroczenie parametrów, o których mowa w cytowanym powyżej rozporządzeniu i ponadto przewoźnik nie legitymował się stosownym zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zgodnie z § 6.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 200lr. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz. U. nr 153, poz. 1763), w celu uzyskania zezwolenia wnioskodawca powinien złożyć wniosek do właściwego organu przedkładając dane określone w § 5.1 cyt. wyżej rozporządzenia, czego nie uczynił. W wyniku przeprowadzonej kontroli pojazdu stanowiącego własność skarżącego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi składowej III odpowiednio o 8,48 kN i ustalono karę w kwocie 2 040 zł zgodnie z załącznikiem do ustawy o drogach publicznych obowiązującym na datę wszczęcia postępowania, tj. na dzień [...] grudnia 2003r. Protokół kontroli został podpisany bez uwag w związku z powyższym, zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 13 g (przed zmianą art. 13 ust. 2 a i 2 b) ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838), organ administracji był obowiązany wymierzyć stosowną karę pieniężną. Odpowiedzialność z art. 13 g (dawny 13 ust. 2 a i 2 b) ustawy o drogach publicznych, występuje w wypadku braku zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, o którym była mowa powyżej, a którego to zezwolenia skarżący nie przedłożył, dlatego też organy administracji wydały prawidłowe decyzje, które zasługują na pozostawienie ich w obrocie prawnym. Ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych nakłada kary pieniężne za jazdę bez zezwolenia pojazdem, w którym przekroczone zostały dopuszczalne naciski na osie. Odpowiedzialność, o której mowa w art. 13g (dawny 13 ust. 2 a ) tej ustawy, ma charakter obiektywny i nie jest warunkowana winą podmiotu wykonującego przejazd. Na organie nakładającym karę pieniężną nie ciąży obowiązek wykazania, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. Kara ta, w ściśle określonej ustawą wysokości, zależnej od wielkości przekroczenia nacisku, jako kara administracyjna, jest niezależna od winy czy też zaniedbania właściciela pojazdu i jest nakładana w związku z wystąpieniem opisanego w ustawie skutku, tj. przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu. W sprawie niniejszej przekroczenie dopuszczalnych paramentów nastąpiło i wobec tego, niezależnie od jego przyczyn, kara musiała zostać wymierzona, a wymierzając ją organ nie dopuścił się naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących faktu, że masa pojazdu nie została przekroczona, gdyż jak wykazano powyżej, decyzja znajduje odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa. Odpowiedzialność z art. 13 g (13 ust. 2 a i 2 b) ustawy o drogach publicznych jest odpowiedzialnością obiektywną, tj. niezależną od winy, w wypadku zaistnienia przekroczenia i braku zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym organ wymierza karę. Odnośnie podniesionych przez skarżącą w skardze zarzutów nieprzekroczenia innych parametrów pojazdu, trzeba stwierdzić, iż nie mają one wpływu na wynik sprawy. Należy odróżnić parametry techniczne pojazdu, takie jak np. dopuszczalną masę całkowitą, określone w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, od parametrów pojazdu wynikających z powołanych wyżej przepisów § 3 ust. 1 lit c i § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. Przekroczenie parametrów technicznych pojazdu określonych np. w dowodzie rejestracyjnym może spowodować uszkodzenie pojazdu, natomiast przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej dopuszczalnego nacisku na oś określonego cytowanego w decyzji przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury może powodować nadmierne zniszczenie drogi i za to właśnie wymierzane są kary pieniężne. Na koniec należy przytoczyć orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego korespondujące z powyższą sprawą. Powoływanie się strony skarżącej na inne parametry określone w dowodzie rejestracyjnym pojazdu i w książce pojazdu (na dopuszczalną ładowność) nie ma wpływu inny wynik sprawy. Dopuszczalna ładowność jest to bowiem parametr techniczny pojazdu, którego przekroczenie może powodować uszkodzenie pojazdu. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu (ciężar własny pojazdu - ciężar ładunku) określona jest ze względu na stan drogi. Przekroczenie takiej masy, jak: przekroczenie dopuszczalnego nacisku na jezdnię poszczególnych osi pojazdu może powodować nadmierne zniszczenie drogi i za to właśnie wymierzane są opłaty drogowe, (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1998r sygn. akt II 174/98, pub l. LEX nr 41646). Wysokość opłaty drogowej nie jest oparta na stopniu zawinienia sprawcy przekroczenia ciężaru pojazdu ani na jego sytuacji materialnej. Nie ma też znaczenia fakt, że ładunek na samochodzie był nasiąknięty wodą. (wyrok NSA z dnia 13 maja 1998r., sygn. akt II 358/98, publ. LEX Nr 41662). Brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu na drogę po załadunku nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm (wyrok NSA z dnia 16 marca 1998r., sygn. akt II 1577/97, publ. LEX 41636). Odnośnie pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącą na rozprawie w dniu 11 października 2005r., tj. złego ważenia, gdyż użyto tylko dwóch wag, to należy wyjaśnić, że protokół z kontroli został podpisany przez kierowcę bez uwag. Z protokołu wynika również, że kierowcy przedłożono do wyglądu świadectwo legalizacyjne wag. Odnośnie natomiast zarzutu, że przekroczenie uwidocznione jest w tabeli dla 100 kN, gdy tymczasem dotyczy 80 kN – to kwestia ta została wyjaśniona we wcześniejszej części uzasadnia – nacisk osi na drogę może być mniejszy od 100 kN w zależności od rozstawu osi. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji. Zgodnie z wyrokiem NSA z 30 stycznia 1996r. SA/Wa 3095/95 należy stwierdzić, że powołanie niewłaściwej podstawy prawnej decyzji, w sytuacji kiedy istnieje unormowanie uprawniające do wydania rozstrzygnięcia nie stanowi takiej wady, która uzasadniałaby uchylenie decyzji, chodzi tu o błędna powołanie przez organ art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych w miejsce art. 13 g tejże ustawy.