VI SA/Wa 1837/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] cofającą skarżącemu, A. O. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 12 listopada 2002 r., po uzyskaniu z Centralnego Biura Śledczego KGP w L. informacji o prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym z art. 263 § 2 kk. w związku z posiadaniem bez wymaganego zezwolenia 7 sztuk amunicji kal. 9 mm, 1 naboju rewolwerowego i 1 sztuki amunicji kal. 7, 62 mm, Komendant Wojewódzki Policji w L. poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń myśliwską. W dniu [...] stycznia 2003 r. organ wydał decyzję cofającą posiadane przez skarżącego pozwolenie, która to decyzją z dnia [...] marca 2003 r. została uchylona i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. zawiesił postępowanie administracyjne do czasu zakończenia postępowania karnego. W dniu 27 listopada 2006 r. do akt sprawy wpłynęło pismo Sądu Rejonowego IX Wydział Karny w L. wraz z załączonym do niego odpisem wyroku ww. Sądu z dnia 26 września 2005 r. sygn. akt IX K 149/05 mocą, którego skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 kk i wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszaniem jej wykonania na okres próby wynoszący 4 lata oraz karę grzywny. Ponadto Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci 9 sztuk amunicji. Od ww. wyroku obrońca skarżącego oraz prokurator wnieśli apelację, w wyniku której Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt V Ka 48/06 zmienił zaskarżony wyrok wskazując inną podstawę rozstrzygnięcia o przepadku dowodów rzeczowych. Konsekwencją powyższego była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ uznał, iż opisane wyżej okoliczności w pełni pozwalają zakwalifikować skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazując na obligatoryjność dyspozycji zawartej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (ubia) dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.) organ podkreślił, iż ustawowo został zobowiązany do cofnięcia skarżącemu pozwolenia i w związku z tym przedłożone przez skarżącego dokumenty tj.: pozytywna opinia o skarżącym wydana przez Koło Łowieckie [...] we F. oraz lokalną Policję nie mogły wpłynąć na wynik prowadzonego postępowania. Zdaniem organu podkreślenia wymaga również fakt, iż z analizy zebranych w trakcie prowadzonego postępowania materiałów jednoznacznie wynika, iż skarżący wielokrotnie podczas przewodu sądowego oraz w trakcie postępowania administracyjnego zmieniał zeznania dotyczące nielegalnego wejścia w posiadanie przedmiotowej amunicji, co nasuwa poważne wątpliwości, co do jego wiarygodności. Pismem z dnia 28 lipca 2007 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając organowi naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ubia z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia, iż skazanie za popełnienie przestępstwa wymierzonego przeciwko porządkowi publicznemu stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto niewłaściwe przywołanie w podstawie zaskarżonej decyzji art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia, bowiem w ocenie skarżącego, przepis ten dotyczy wyłącznie osób ubiegających się o wydanie pozwolenia a nie juz je posiadających. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko w pierwszej kolejności organ powołał się na okoliczność, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego IX Wydział Karny w L. z dnia 26 września 2005 r. sygn. akt IX K 149/05 skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 kk. (posiadanie bez zezwolenia broni palnej i amunicji) tj. przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu. Organ podkreślił, iż ww. przestępstwo nie zostało wymienione bezpośrednio w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. tym nie mniej jak każde inne, musi być brane pod uwagę przy ocenie osoby, która się go dopuściła, a posiada tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń. Wskazując na obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia. organ uznał, iż w niniejszej sprawie koniecznym było cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń, bowiem prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń, za popełnienie przestępstwa ściśle z bronią i amunicją związanego posiada charakter wiążący dla ustalenia czy spełniona jest przesłanka art. 18 ust 1 pkt 2 ubia. Organ dodał, iż z wyroku zapadłego wobec skarżącego jednoznacznie wynika, iż swoim postępowaniem naruszył porządek prawny, a w dodatku godząc w takie dobro prawem chronione, jak porządek publiczny nie wykazał nieskazitelnej postawy, jakiej od niego jako posiadacza broni oczekiwano. Ponadto, zdaniem organu osoby skazane prawomocnym wyrokiem sądu, którym wyznaczony przez sąd okres próby nie minął, nie powinny do tego czasu - o ile ponownie nie naruszą prawa - posiadać pozwolenia na broń. Po dokonaniu wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji wyczerpująco rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dopuszczając jako dowód w sprawie wszystkie zgromadzone dokumenty oraz właściwie uznał, iż znajdujące się w aktach sprawy opinie nie mogą mieć wpływu na ocenę o skarżącym, bowiem żadna z nich nie podważa ustaleń prawomocnego wyroku sądu karnego. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie w całości. W treści skargi podniósł, iż w jego ocenie w niniejszej sprawie organ niewłaściwie zastosował art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ubia bowiem z dyspozycji ww. artykułów nie wynika, że pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym za przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując na użytek odpowiedzi na skargę argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez A. O. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [..] stycznia 2007 r. Nr [...] cofającą skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską, została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W tym miejscu warto przypomnieć, że decyzja wydana w oparciu o art.18 ust. 1 pkt 2 ubia. jest decyzją mającą charakter związania administracyjnego, które charakteryzuje się tym, że organ administracji, w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą (w przedmiotowej sprawie jest to stan opisany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia.), ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Należy jednak dodać, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia nie formułuje w sposób sztywny i jednoznaczny stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, lecz w sposób stwarzający w pewnej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie normy prawa (tu – cofnięcie pozwolenia na broń) istnieje, czy nie. Ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia., jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Jednym z takich dowodów są orzeczenia sądowe, w szczególności dotyczące skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub informacje o toczących się postępowaniach karnych w takich sprawach. Należy stwierdzić, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. eksponując fakt skazania za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub toczącego się postępowania w takich sprawach), a więc precyzując stan faktyczny, od którego zależy zastosowanie normy prawnej wobec posiadacza broni, którego skazanie dotyczy, przesądził o tym, iż co do takich osób obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jest uzasadniona, co skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. Powyższy pogląd podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który w orzeczeniu z dnia 30 sierpnia 2007r. (sygn. akt II OSK 1166/06) stwierdził, iż w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę taką zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. mogą stwarzać również osoby skazane prawomocnym wyrokiem za inne, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przestępstwa, jednak to, czy obawa o której mowa w przepisie jest uzasadniona nie może dokonywać się automatycznie w związku ze stwierdzeniem skazania, lecz podlegać musi ocenie organu wraz z innymi dowodami zebranymi w sprawie przy uwzględnieniu rodzaju przestępstwa, za które posiadacz broni został skazany i okoliczności jakie wiązały się z czynem zabronionym, a które wynikały z postawy tej osoby. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego IX Wydział Karny w L. z dnia 26 września 2005 r. sygn. akt IX K 149/05 uznany został za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 kk. za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby wynoszący cztery lata, karę grzywny oraz przepadek na rzecz Państwa dowodów rzeczowych w postaci broni i amunicji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący posiadał bez wymaganego zezwolenia znalezioną amunicję w ilości 9 sztuk, w tym 2 sztuki z czasów II wojny światowej. Przestępstwo, za które został skazany skarżący nie należy wprawdzie do żadnego z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. jednak zauważyć należy, że jest przestępstwem przeciwko porządkowi publicznemu (przestępstwo zamieszczone w rozdziale XXXII kk.), co ma istotne znaczenie, zważywszy na dyspozycję powołanego artykułu, chroniącego to dobro. Dodatkowo, przestępstwo posiadania broni palnej bez zezwolenia polega na działaniu niezgodnym z ustawą o broni i amunicji, który to akt prawny, mając za cel ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, przyjął jako zasadę zakaz nabywania, posiadania oraz zbywania broni i amunicji (art. 2 ubia.). Zgodnie z art. 9 ust. 1 broń palną i amunicję do tej broni (...) można posiadać na podstawie zezwolenia na broń wydanego przez właściwego (...) komendanta wojewódzkiego Policji. Przepis ten musi być skarżącemu, jako wieloletniemu posiadaczowi broni myśliwskiej (pozwolenie od 28 kwietnia 1994 r.) znany. Posiadana niezgodnie z wymogami ustawy amunicji do broni tzn. bez wymaganego zezwolenia, a tym samym bez możliwości sprawowania przez właściwy organ nadzoru nad prawidłowością jej używania i przechowywania stanowi zagrożenie dla porządku publicznego. Skarżący, prawomocnym wyrokiem sądu karnego, został uznany sprawcą takiego stanu, co musi skutkować przyjęciem, że spełniona została wobec niego jako legalnego posiadacza broni myśliwskiej przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. W cenie Sądu organy Policji trafnie zatem przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem, należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dopuszczenie się przez skarżącego przestępstwa z grupy przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu a jednocześnie stanowiącego naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji rodzi uzasadnioną obawę, iż posiadana przez niego broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę tę potęguje okoliczność, iż skarżący od wielu lat jest myśliwym a mimo to wykazał się lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa dotyczących zasad dostępu do broni i amunicji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, nie sposób zgodzić się z jego twierdzeniem, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż skazanie za popełnienie występku z art. 263 § 2 kk. stwarza obawę, iż skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz że stanowi ono wystarczającą przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń. Należy bowiem podkreślić, iż w orzecznictwie jednoznacznie zarysował się pogląd, iż nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Dlatego też, zdaniem Sądu w przedmiotowym stanie faktycznym organ nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Sąd w pełni podzielił stanowisko, jakie wyraził organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż fakt, że przestępstwo, którego popełnienia dopuścił się skarżący, nie jest bezpośrednio wskazane w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. nie oznacza, że organy Policji nie są zobligowane brać skazania za takie przestępstwo pod uwagę przy ocenie, czy skarżący może nadal posiadać broń. Jak słusznie zauważył organ czyn jakiego dopuścił się skarżący ma bezpośrednie powiązanie z naruszeniem zasad zgodnego z prawem posiadania broni palnej i amunicji. Zatem, dopuszczając się tego rodzaju przestępstwa, skarżący bezsprzecznie naruszył porządek prawny, godząc w takie dobro prawem chronione, jak porządek publiczny. Nie wykazał więc nieskazitelnej postawy, jakiej oczekuje się od osób posiadających tak szczególne prawo jakim jest pozwolenie na broń, którego posiadanie jest ściśle związane ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.