VI SA/Wa 1837/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – W. K., w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę 3.000 złotych. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, gdyż jako jedyny żywiciel rodziny utrzymuje troje niepracujących dzieci, a zatem uiszczenie ww. kary przekracza jego realne możliwości płatnicze. Na wezwanie Sądu skarżący wyjaśnił, że jego gospodarstwo domowe składa się z pięciu osób, w tym trojga, niepracujących dzieci. Do akt nadesłał dokumenty z których wynika, że on otrzymuje emeryturę w wysokości 2.716,75 złotych, a jego żona w wysokości 1.111,53 złotych. Nadto przedłożył faktury za prąd, opiewające w miesiącach marzec-lipiec 2014 r. na kwoty od 127,51 złotych do 167,93 złotych, a także dokumenty potwierdzające, że ponosi koszty związane ze spłatami kredytów bankowych, w wysokości 358,05 złotych oraz 1.010,60 złotych miesięcznie. Skarżący wskazał również, że na jego miesięczne koszty utrzymania składają się także wydatki na gaz, wodę, wywóz nieczystości, opał na zimę, przy czym nie przedłożył żadnych dowodów na okoliczność rzeczywistego ponoszenia wydatków z ww. tytułów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wyraził stanowisko, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto poinformował, że kara będąca przedmiotem zaskarżenia nie została uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącym. Jednakże zanim przystąpi się do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną. Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z danych nadesłanych do akt wynika, że skarżący oraz jego żona otrzymują stały dochód w postaci emerytur, w łącznej kwocie 3.828,28. Nadto analiza danych zawartych w aktach skłania Sąd do wniosku, że skarżący prócz ww. świadczenia emerytalnego, dodatkowo pozostaje w stosunku pracy jako kierowca, a zatem z tego tytułu pobiera wynagrodzenie. Mimo tego nie przedstawił on żadnych dokumentów potwierdzających czy i w jakiej wysokości to wynagrodzenie jest. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że nie był w stanie zbadać czy istotnie konieczność zapłaty kary w kwocie 3.000 złotych spowoduje po stronie skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie Sąd zauważa, że podniesione w rozpoznawanym wniosku kwestie charakteru kary oraz konstytucyjności przepisu, będącego podstawą prawną do jej nałożenia na skarżącego, pozostają bez wpływu na rozpoznanie tego wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.