VI SA/Wa 1838/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę H. K. ( "Strona", "Skarżący" lub "Wnioskodawca"), wnioskiem z dnia 2 pażdziernika 2020 r. (data wpływu do organu), zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. ("KWP") o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w liczbie 3 egzemplarzy (k. 206). Do wniosku dołączył orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, ze może dysponować bronią, a także zaświadczenie o członkostwie w P. w S. Organ I instancji, korzystając z przysługującego mu uprawnienia, na podstawie art. 15 h ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020r. poz. 955) dalej "ustawa o broni i amunicji", "ustawa o broni" lub "uba" , odwołał się od pozytywnych dla strony orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego (k. 217-218). W ostatecznym orzeczeniu lekarskim, wydanym w dniu [...] grudnia 2020 r., nr [...] stwierdzono, iż strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią (k. 284). Podobnie, w ostatecznym orzeczeniu psychologicznym wydanym w dniu [...] listopada 2020 r., nr [...], stwierdzono, iż strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią (k. 269). Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w S. odmówił wydania pozwolenia Skarżącemu na posiadanie broni palnej myśliwskiej, przyjmując za podstawę swojego rozstrzygnięcia przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji (k. 301-304). Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i wydanie jej pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego - zgodnie ze złożonym wcześniej wnioskiem. Komendant Główny Policji ("KGP") uznał podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia przez KWP, przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego za bezzasadne i decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] odmawiającą wydania Stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowiły przepisy art.15 ust.2-4 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jest fakt, iż strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji i z tego powodu nie może dysponować bronią. Ustaleniu czy takie okoliczności istnieją, służą badania lekarskie i wydane na ich podstawie orzeczenia. Do czynności takich właściwi są lekarze upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015r. poz. 2210), a orzeczenia winny spełniać wymogi określone dla nich w załączniku do rozporządzenia. W myśl art. 15h ust. 1 ustawy o broni i amunicji, od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, które przysługuje tak osobie badanej, jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (ust. 2 ). Wniesienie odwołań, zarówno przez stronę postępowania, jak i przez organ Policji, nie jest obwarowane jakimikolwiek warunkami. Już sama subiektywna wątpliwość któregokolwiek z wymienionych podmiotów co do prawidłowości wydanego orzeczenia, uprawnia do jego zaskarżenia. Dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne, wydane w powyższym trybie i w oparciu o powyższe przepisy prawa, stanowią podstawę do wydania przez właściwy organ Policji decyzji w sprawie udzielenia bądź odmowy wydania (cofnięcia) pozwolenia na broń. W ocenie KGP w przedmiotowej sprawie organ I instancji posiadając, znane mu z urzędu, informację o wcześniejszej karalności Strony oraz o drastycznych okolicznościach popełnienia przez nią przestępstwa, zmuszony był wskazać je w uzasadnieniu swojego odwołania. Komendant Wojewódzki Policji w S. potraktował stronę jako osobę w stosunku do której ma zastosowanie instytucja zatarcia skazania, o czym stanowi art. 106 i nast. Kodeksu Karnego. Powyższe wynika z zamieszczonej w aktach postępowania karty z Krajowego Rejestru Karnego (k. 287), a w treści samej decyzji zaznaczono, iż odmowa wydania pozwolenia na broń stanowi samoistną przyczynę takiego rozstrzygnięcia, ale że była podstawą do wniesienia odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Wnosząc odwołanie od orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego organ I instancji musiał wskazać, zgodnie z dyspozycją art. 15 h ust 3 ustawy o broni i amunicji, na fakty stanowiące podstawę wnoszonego odwołania i obawy z nich wynikające Decyzja KGP została zaskarżona przez H. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a nadto naruszenie przepisów postępowania, które miało istoty wpływ na jej wynik - tj.: a) naruszenie art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm dalej "kpa" - polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, w sytuacji gdy całokształt materiału dowodowego przekonywał o tym, że Skarżący osoba wnioskująca o broń spełnił przesłanki ustawowe i winien był otrzymać pozwolenie na broń, a co za tym idzie decyzja organu pierwszej instancji była wadliwa i nie zasługiwała na utrzymanie w mocy (powinna zostać uchylona); b) naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 104 § 1 i 268a oraz z art. 80 kpa- polegające na odmowie w drodze decyzji wydania pozwolenia na broń, zgodnie z wnioskiem, podczas gdy wnioskodawca (skarżący) spełnił wszystkie wymagane prawem przesłanki, a materiał dowodowy przemawiał za tym, że pozwolenie takie winno było zostać wydane; c) naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. art. 15 ust 1 pkt 2, 3 i 4 uba- , polegające na tym, że organ przyjął występowanie przesłanek negatywnych do wydania pozwolenia na broń, w sytuacji, gdy przesłanki te nie występowały i nie miały oparcia w i dowodach; d) naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2-4 uba w zw. z art. 10 ust. 1 uba w zw. z art 106 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 2020 r., poz.1444 t.j.) dalej "Kodeks karny" lub "KK"- poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wnioskodawca należy do osób, które nie mogą dysponować bronią, w sytuacji, gdy taka okoliczność nie ma miejsca, a nadto nie została zgodnie z prawem udowodniona; e) naruszenie art. 6, 7 i 8 § 1 oraz art 128 kpa w zw. z art. 106 KK w zw. z art. 15h ust. 1 i 2 oraz 3 uba - polegające na nieuprawnionym i niezgodnym z prawem wniesieniu odwołania, opartego wyłącznie o fakt skazania oraz okoliczności niewynikające z materiału dowodowego, w sytuacji gdy organ nie miał prawa w ogóle powoływać się na skazanie oraz nie miał powodów, aby kwestionować prawidłowo wydane, pozytywne badania lekarskie; f) naruszenie art. 75 ust. 1 i art. 77 ust. 4 kpa w zw. z art. 106 KK - poprzez dopuszczenie jako dowód niezgodnych z prawem orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w trybie odwoławczym - opartych o "znane z urzędu" organowi okoliczności; g) naruszenie art. 15h ust. 7 uba w zw. z art. 78 § 1 i 80 kpa - poprzez przyjęcie, że orzeczenia wydane w trybie odwoławczym nie podlegają jakiejkolwiek ocenie - gdzie orzeczenia te były niepełne, niejasne oraz kwestionowane - a nadto powinny były zostać zestawione ze znajdującymi się w aktach pozytywnymi orzeczeniami oraz ocenione, jak każdy inny dowód - zważywszy na występowanie w sprawie orzeczeń przeciwnych i nierozpoznane wnioski dowodowe strony wykazujące wadliwość badań; h) naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 79a § 1 kpa - poprzez brak możliwości zapewnienia stronie czynnego udziału W postępowaniu odwoławczym, mimo zgłoszenia przez odwołującego się wniosków dowodowych, mających istotne znaczenie dla sprawy - a jednocześnie organ nie ustosunkował się i nie odniósł w jakikolwiek sposób do zgłoszonych przez stronę żądań przed wydaniem decyzji; i) naruszenie art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 i art. 77 § 1 kpa - poprzez nierozpoznanie wniosków dowodowych pełnomocnika skarżącego zgłoszonych w odwołaniu z 18 stycznia 2021 r.; j) naruszenie art. 8 § 2 oraz art. 11 kpa w zw. z art. 106 KK - polegające na niezrozumiałym dla strony odstąpieniu, w stosunku do sprawy skarżącego, od powszechnej, utrwalonej i wynikającej wprost z przepisów praktyki traktowania każdej osoby z zatartym skazaniem, jako osoby pod względem faktycznym i prawnym niekaranej; k) naruszenie art. 15h ust. 2 uba w zw. z art. 268a kpa - polegające na tym, że odwołanie od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w sprawie wniósł nieuprawniony podmiot - działając bez podstawy prawnej i faktycznej; - czego organ odwoławczy nie uznał za istotne uchybienie, a dodatkowo nie rozpoznał zarzutu braku upoważnienia w aktach sprawy i w stosownych dokumentach - co skutkowało nieważnością postępowania w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Strona wniosła o: a) uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2021 r. z [...] kwietnia 2020 r., wydanej w sprawie prowadzonej pod sygnaturą [...] - jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z [...] grudnia 2020 r. [...] - ewentualnie zaś o stwierdzenie nieważności w części dotyczącej odwołań wniesionych przez osobę nieuprawnioną; b) zobowiązanie przez Sąd organu do wydania decyzji - ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy; c) rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania skargowego, w tym o kosztach zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Ponadto Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi przez organ w zakresie jego kompetencji - poprzez wydanie nowej decyzji - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej "p.p.s.a." W odpowiedzi na skargi KGP wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej,a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przed szczegółowym odniesieniem się do zarzutów skargi co do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 2-4 uba w zw. z art. 10 ust. 1 uba w zw. z art 106 Kodeksu Karnego oraz art.15 h uba wskazać należy, iż przy interpretacji przepisów omawianej ustawy należy uwzględniać fakt, że posiadanie broni nie należy do konstytucyjnie chronionych praw obywatelskich, lecz jest określonym przez ustawodawcę atrybutem władztwa państwowego związanym z przywilejem posiadania broni jako odstępstwa od generalnego zakazu jej posiadania.Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Wedle przyjętej w Polsce koncepcji dostępu obywateli do broni - możliwość jej posiadania nie należy do podstawowych praw obywatelskich, lecz stanowi pewnego rodzaju przywilej. Odzwierciedleniem tego jest brzmienie art. 10 ust. 1 uba, gdzie wskazano warunki, kiedy można uzyskać pozwolenie na broń. Prawo do jej posiadania nie jest więc powszechne lecz prawodawca uzależnił je od wystąpienia określonych przesłanek, których wystąpienie musi stwierdzić odpowiedni organ władzy publicznej. Jedynie w takim przypadku może wydać stosowne pozwolenie. Wskazanymi przez ustawodawcę warunkami są: - brak zagrożenia wnioskodawcy dla samego siebie i porządku publicznego i - ważna przyczyna posiadania broni. Zgodnie z art.15 ust.1 pkt 6 uba pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ubo nie stanowi lex specialis wobec normy ogólnej z art. 10 ust. 1, w ten sposób, że zakreśla wyczerpujące przesłanki gdy osobę można kwalifikować jako zagrażającą porządkowi bądź bezpieczeństwu publicznemu. Przepis ten ma jedynie o tyle szczególny charakter, że wskazuje przypadek, gdy obligatoryjne jest uznanie braku wystąpienia przesłanki wskazanej jako pierwsza w art. 10 ust. 1 ustawy o broni. Oznacza to, że istnieć mogą także inne sytuacje, gdy - pomimo braku wystąpienia przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 - brak będzie podstaw dla uznania przez właściwy organ wystąpienia warunku wydania pozwolenia w postaci niestwarzania przez wnioskującego o broń zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. W ocenie Sądu chybione są także zarzuty skargi, jakoby w danym postępowaniu organ nie mógł przywoływać faktów ustalonych na podstawie treści wyroków sądów, gdzie skazanie uległo już zatarciu. Wbrew bowiem stanowisku Strony, instytucja zatarcia skazania dotyczy wyłącznie procedowania w sprawach karnych - jest istotna z perspektywy wymierzania kar w tym postępowaniu. Samo zatarcie skazania nie ma natomiast - w ogólnym porządku prawnym - takiego skutku, że na fakt skazania nie można się powoływać w innym postępowaniu (tak w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na broń: wyrok NSA o sygn. akt II OSK 973/18, zaś np. w sprawach dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców: wyrok NSA o sygn. akt 1479/19 – dostępne w CBOSA, a także wyroki: WSA w Warszawie z 23 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2286/19, wyrok WSA w Warszawie z 15 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1413/20). Konstatując, nie stanowiło naruszenia prawa - przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy - przywołanie skazania Wnioskodawcy stosownymi wyrokami sądu, zaś dopuszczenie ich jako dowodów nie uchybia art. 75 § 1 kpa ani powołanemu w skardze art. 106 Kodeksu karnego czy innym regułom – w tym rangi konstytucyjnej, a także naruszenia art. 6, 7 i 8 § 1 oraz art 128 kpa w zw. z art. 106 KK w zw. z art. 15 h ust. 1 i 2 oraz 3 uba poprzez bezpodstawne powołanie się przez organ na skazanie Strony, w odwołaniu, od orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, wydanych w stosunku do Strony. W konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 75 § 1 i art. 77 § 4 kpa w zw. z art. 106 KK poprzez dopuszczenie jako dowód niezgodnych z prawem orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w trybie odwoławczym - opartych o znane z urzędu organowi okoliczności; Omawiane orzeczenia zostały wydane zgodnie z prawem i prawidłowo dopuszczone jako dowód w sprawie. Wskazania również wymaga, iż nie stanowi naruszenia art. 8 § 2 oraz art. 11 kpa w zw. z art. 106 KK – w sytuacji gdy tak jak orzekł Sąd w rozpoznawanej sprawie organ, miał prawo powołać się na wyroki karne wydane w stosunku do Strony, mimo zatarcia skazania, co już zostało wyjaśnione wyżej przez Sąd. Przestrzeganie zasady zaufania do organów administracji, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, nie może prowadzić do powielania przez organ błędnych, niezgodnych z prawem decyzji. Zarzuty skargi są tymbardziej niezasadne, że wyroki karne skazujące, wydane w stosunku do Skarżącego, nie stanowiły samodzielnej przesłanki odmowy wydania zezwolenia na broń, na podstawie art.15 ust.1 pkt 6, ale jedynie informację dla lekarza i psychologa przy ocenie przesłanek zawartych w art.15 ust.1 pkt 2- 4 ubo. Podstawę odmowy wydania pozwolenia na broń w rozpoznawanej sprawie stanowiły dwa ostateczne orzeczenia :lekarskie i psychologiczne w których stwierdzono, iż Skarżący, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji i z tego powodu nie może dysponować bronią. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2); uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4). W myśl art. 15 ust. 3 ww. ustawy, osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku. Stosownie do art. 15 a ust. 2 ustawy o broni i amunicji, badanie lekarskie osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze. Zgodnie z art. 15 f ust. 1 ustawy o broni i amunicji, lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 2. W myśl art. 15 h ust. 1 ww. ustawy, od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (ust. 2). Stosownie natomiast do art. 15 i ust. 1 ustawy o broni i amunicji, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Podkreślenia wymaga, że zainicjowanie ww. procedury nie jest obowiązkiem organu, lecz jego uprawnieniem. W przypadku nieprzeprowadzenia takiej kontroli i niestwierdzenia nieprawidłowości mogących kwestionować prawidłowość oceny dokonanej przez uprawnionego lekarza, brak jest podstaw do podważenia ostatecznego orzeczenia wskazującego, dana osoba nie może dysponować bronią. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w oparciu o przepisy ustawy o broni i amunicji stanowią podstawę do wydania przez właściwy organ Policji decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie takie właśnie orzeczenia: lekarskie i psychologiczne stanowiły podstawę decyzji odmawiającej wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Orzeczeniem lekarskim nr [...] grudnia 2020 r., nr [...] wskutek odwołania wniesionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] października 2020 roku , w którym lekarz upoważniony stwierdził, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Również ostatecznym orzeczeniem psychologicznym z [...] listopada 2020 r., nr [...] wydanym wskutek odwołania wniesionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. od orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] września 2020 roku w którym upoważniony psycholog orzekł, iż Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. To zaś oznacza, że wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na broń i organy te nie są uprawnione do ich oceny. Sam zaś fakt wydania ostatecznego negatywnego orzeczenia lekarskiego stanowi okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń. Analiza przepisów ustawy o broni i amunicji wskazuje, że dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach tej ustawy. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom, a także organ Policji odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń. Jeżeli zatem w sprawie o wydanie pozwolenia na broń uprawniony lekarz w ostatecznym orzeczeniu stwierdził brak zdolności skarżącego do dysponowania bronią, to stanowi to okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń. Brak jest w tej sytuacji podstaw prawnych, aby prowadzić dalsze postępowanie dowodowe. Organy Policji nie były więc uprawnione do uwzględnienia wniosków dowodowych Strony o przesłuchanie lekarza i psychologa na okoliczność wydanych w sprawie zaświadczeń, ani też żadnych innych czynności, w tym zakresie. Zarzuty skarżącego dotyczące nierzetelnie w jego ocenie przeprowadzonego badania lekarskiego nie mogły zatem zostać uwzględnione. Przedstawione przez skarżącego nieostateczne pozytywne orzeczenie lekarskie, pozytywna opinia z miejsca zamieszkania sporządzona przez jednostkę terenową Policji oraz informacja, że skarżący nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym nie mogły być zatem uznane za istotne dowody w sprawie, przesądzające o jej rozstrzygnięciu. Wobec powyższego za niezasadne należało uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Za bezzasadny należało również uznać zarzut wniesienia odwołań przez osobę nieuprawnioną od omawianych orzeczeń (lekarskiego i psychologicznego). W aktach sprawy znajduje się upoważnienie nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r.(348-350 akt adm.) z którego wynika, iż T. L., jako osoba podpisująca odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wydanych w sprawie jest, m.in. uprawniona do załatwiania w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. spraw związanych z wydawaniem pozwoleń na broń, a taką sprawą jest właśnie skorzystanie z uprawnień przyznanych organom Policji na podstawie art. 15 h ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Nie doszło więc do naruszenia wbrew wywodom skargi art. 268a kpa. Ponadto niezasadne są także pozostałe zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, bowiem organy Policji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Jak wynika z akt sprawy Skarżący w postępowaniu był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który brał w nim czynny udział. Miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, składania pism i wyjaśnień i z prawa tego skutecznie korzystał.(np. pismo z 7.10.2020 r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym k.215 akt. adm., protokół zapoznania z aktami sprawy k.224 akt adm., pismo pełnomocnika Strony z 21.10.2020 r., k.226 akt adm., pismo pełnomocnika z 27 10.2020 r.k.238 akt adm., protokół zapoznania z aktami sprawy z [...].11.2020 r.,k.254 akt adm., pismo pełnomocnika z 6.11.2020 r., k.258 akt adm., pismo Strony z 8 .11.2020 r. ,k.261 akt adm., protokół zapoznania z aktami sprawy z [...].12.2020 r.,k.290 akt adm.). Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne zostały przez organy orzekające w sprawie prawidłowo ustalone i Sąd nie znalazł podstaw do uznania za zasadne, wskazywanych w skardze naruszeń przepisów postepowania szczególności: art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1kpa , art. 136 § 1 w zw. z art. 79 a § 1 kpa, 78 § 1 kpa, art.6, 7 i 8 oraz 128 kpa kpa, art.75 § 4 kpa, art.77 § 1, art. 136 § 1 w zw. z art. 79a § 1 kpa. Podkreślić również trzeba, że wskazana ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a oddalił skargę jako bezzasadną.