VI SA/Wa 184/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO", "organ odwoławczy" lub "organ") decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], w oparciu o art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca" lub "spółka") od decyzji Prezydenta W. (dalej "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia spółce kary pieniężnej w wysokości 9.718,80 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. przejścia dla pieszych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 9.718,80 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. przejścia dla pieszych z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi i umieszczenie w nim reklamy w postaci słupa reklamowo-ogłoszeniowego w powierzchni ekspozycji 8,40 m2 w okresie od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 28 czerwca 2017 r. (tj. 89 dni). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że skarżąca zajmowała pas drogowy ul. [...] w rej. przejścia dla pieszych na podstawie decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., której termin obowiązywania ustalony został do dnia 31 marca 2017 r. W dniu 28 czerwca 2017 r. pracownicy Wydziału Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. przejścia dla pieszych. Kontrola wykazała zajęcie pasa drogowego przez usytuowanie słupa reklamowego, bez zezwolenia zarządcy drogi. Z przeprowadzonej kontroli pasa drogi publicznej sporządzono dokumentację fotograficzną potwierdzającą funkcjonowanie reklamy na słupie ogłoszeniowym. W wyniku wniesionego odwołania, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że fakt zajęcia pasa drogowego w dniu kontroli potwierdza protokół kontroli i załączona do niego dokumentacja fotograficzna. W odniesieniu natomiast do zajęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim słupa reklamowo-ogłoszeniowego w pozostałych dniach, za które została naliczona kara pieniężna organ wyjaśnił, że doświadczenie życiowe i okoliczności sprawy wskazują, że słup reklamowy był przez cały okres - od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 28 czerwca 2017 r. posadowiony w pasie drogowym. Umiejscowienie słupa reklamowo-ogłoszeniowego w dniu 28 czerwca 2017 r., w którym przeprowadzono kontrolę, pozwala stwierdzić, że były on w sposób ciągły umieszczony w pasie drogowym w tym samym miejscu od dnia 31 marca 2017 r., w którym funkcjonował w pasie drogowym legalnie, na podstawie pozwolenia z dnia 16 marca 2017 r. Tym samym, organ I instancji zasadnie uznał ciągłość posadowienia ww. obiektów w pasie drogowym i nałożył karę pieniężną za stwierdzone naruszenie. Na decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 8 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez przeprowadzenie całego postępowania kontrolnego bez udziału strony; art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez brak ustalenia czy słup znajdujący się na fotografiach sporządzonych w dniu 28 czerwca 2017 r. godz. 10:24 i 10:25 należał do skarżącej; art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niepełne uzasadnienie decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U z 2019 r. poz. 2325; dalej "p.p.s.a."). W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawą prawną rozstrzygnięć podjętych w rozpoznawanej sprawie był przede wszystkim przepis art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 poz. 2068), dalej "u.d.p.", przewidujący, że za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowo i niewątpliwy, czy w i jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia. W ocenie Sądu zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącą pasa drogowego, jak również czas oraz powierzchnia zajętego pasa, zostały w sprawie ustalone prawidłowo i znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W rozpoznawanej sprawie, organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], zezwolił spółce na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. przejścia dla pieszych na okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do 31 marca 2017 r. oraz umieszczenie w nim reklamy (słup reklamowo-ogłoszeniowy) o łącznej powierzchni reklamowej 8,40 m2. W dniu 28 czerwca 2017 r. pracownicy Wydziału Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego, która wykazała zajęcie pasa drogowego przez usytuowanie słupa reklamowego. Z przeprowadzonej kontroli pasa drogi publicznej sporządzono dokumentację fotograficzną potwierdzającą funkcjonowanie reklamy na słupie ogłoszeniowym. W ocenie Sądu, organ słusznie przyjął, że okoliczności sprawy wskazują, że słup reklamowy należał do skarżącej i posadowiony był w prasie drogowym przez cały czas od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 28 czerwca 2017 r. Ustalony stan faktyczny wskazuje, że spółka po upływie terminu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, tj. po 31 marca 2017 r., nadal zajmowała pas drogowy oraz nie usunęła słupa reklamowo-ogłoszeniowego. Tym samym, zasadnie została nałożona na skarżącą kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia 1 kwietnia 2017 r. do 28 czerwca 2017 r. i nałożona kara pieniężna, stosownie do art. 40 ust. 12 u.d.p. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, podniesionych w skardze, Sąd uznał je za niezasadne. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia skarżonych rozstrzygnięć zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Natomiast uzasadnienia decyzji wydanych w sprawie spełniają wszystkie wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Stanowisko organu jest sformułowane w sposób zrozumiały i rzeczowy, służący realizacji zasady przekonywania o której mowa w art. 11 k.p.a. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organ zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), ani zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). W świetle art. 20 pkt 10 u.d.p. zarządca drogi ma prawo i obowiązek przeprowadzania okresowych kontroli stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich oraz przepraw promowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym weryfikację cech i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych lub naprawczych ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Strona nie ma możliwości udziału w kontroli, ponieważ dokonywana jest ona przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Dopiero w skutek stwierdzonych dzięki kontroli nieprawidłowości, właściwy organ wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne. Z czynności przedprocesowych, polegających na dokonaniu oględzin kontrolowanego pasa drogowego, sporządza się natomiast protokół w myśl art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a., który stanowi dowód w sprawie. Z kontroli pasa drogowego w dniu 28 czerwca 2017 r. został prawidłowo sporządzony protokół wraz z odpowiednią dokumentacją fotograficzną, który następnie został włączony przez organ w skład materiału dowodowego (k-37 akt adm.). Ponadto organ umożliwił Stronie zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie co do zebranych w sprawie dowodów, pismem z dnia 4 sierpnia 2017 r.(k - 40 akt adm.). Skarżąca spółka nie miała oczywiście obowiązku korzystać z tego prawa, jednakże, jeżeli organ wywiązał się ze swoich obowiązków wynikających z art.10 k.p.a. to , zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 10 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd administracyjny ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Niniejszy wyrok został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 z późn. zm.), dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymieniona ustawę z dniem 16 maja 2020 r.