VI SA/Wa 1841/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2010 r. sprawy ze skargi A. A. małoletniego reprezentowanego przez opiekuna prawnego D. G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie refundacji kosztów leczenia poza granicami kraju 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi R. A. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia – Prezes NFZ, organ – decyzją z [...] lipca 2009r. nr [...] działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.) – dalej ustawa o świadczeniach oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez opiekuna prawnego małoletniego – A. A., skarżącego w niniejszej sprawie – Panią D. G. od decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...] wydanej przez dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie odmowy uregulowania zaległej kwoty 4 288,66 GBP i refundacji poniesionych kosztów w wysokości 1 552,00 GBP związanych z leczeniem Melphalanem A. A. w ośrodku G. - Wielka Brytania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalono, że skarżący wystąpił, do Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, z wnioskiem o uregulowanie zaległej kwoty i refundację poniesionych kosztów związanych z leczeniem Melphalanem A. A. w ośrodku G. - Wielka Brytania, na podstawie decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie wyrażenia zgody na przeprowadzenie III kuracji Melphalanem u małoletniego w ośrodku G. - Wielka Brytania. Wnosił o rozliczenie kosztów leczenia tj. kwoty 4288,66 GBP - tytułem niedopłaty za leczenie w ramach II kuracji oraz kwoty 1 552,00 GBP - tytułem poniesionych kosztów badań kwalifikacyjnych oraz części kosztów leczenia w ramach II kuracji. Wskazał, że przeprowadzono u niego dotychczas dwie kuracje leczenia Melphalanem w ośrodku G. w Wielkiej Brytanii: I kuracja w dniu [...] grudnia 2008 r., a II kuracja w dniu [...] stycznia 2009 r., na łączny koszt - 22 524,51 GBP. Warunkiem rozpoczęcia terapii było wykonanie badań kwalifikacyjnych, których koszt wyniósł 552,00 GBP (opłaconych z własnych środków) oraz wpłacenie 15 000,00 GBP tytułem kaucji. Skarżąc poinformował, że kaucja została pokryta przez Stowarzyszenie "[...]" w [...] oraz M. w [...]. Następnie przed podaniem II kuracji dokonał wpłaty w wysokości 1 000 GBP tytułem zabezpieczenia, faktyczny koszt II kuracji wyniósł 9 660,17 GBP. Ze względu na znakomite efekty leczenia małoletniego I i II kuracją Melphalanem, lekarze sprawujący opiekę nad pacjentem stwierdzili, że nie ma potrzeby zastosowania III kuracji. Wobec braku wskazań medycznych do zastosowania wobec małoletniego III kuracji Melphalanem (nowotwór w stanie całkowitej remisji), której koszty miały być pokryte na mocy decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z budżetu państwa, skarżący wniósł o uregulowanie zaległej kwoty i refundację poniesionych kosztów związanych z leczeniem Melphalanem poza granicami kraju. Skarżący stwierdziła, że kierunek rozstrzygnięcia merytorycznego wniosku, wyrażony przez Prezesa NFZ w w/w decyzji, stanowi akceptację podjętego leczenia, aż do skutku. Wyrażenie zgody, w opinii skarżącego, odnosi się do uzyskania efektu terapeutycznego tj. całego schematu leczenia. Podkreślił, że potwierdzona przez polskich lekarzy - prof. dr hab. D. P. oraz prof. dr hab. n. med. J. K., skuteczność dwóch pierwszych kuracji była podstawą wyrażenia zgody na sfinansowanie przez Narodowy Fundusz Zdrowia III kuracji Melphalanem A. A. poza granicami kraju. Zdaniem Prezesa NFZ podstawą prawną do uzyskiwania świadczeń zdrowotnych na obszarze UE oraz EOG stanowią przepisy rozporządzeń wspólnotowych - rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 149.2 z 05.07.1971, str. 2 i n., ze zm.) oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 74 z 27.03.1972, str. 1 i n., z późn. zm.). Ponadto Prezes NFZ, podniósł, że przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego określone są przez rozporządzenie Rady nr 859/2003/WE z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo (Dz. Urz. WE L 124 z 20.05.2003, str. 1 i następne). Zdaniem Prezesa NFZ podstawą prawną do uzyskiwania świadczeń zdrowotnych na obszarze UE oraz EOG stanowią przepisy rozporządzeń wspólnotowych - rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 149.2 z 05.07.1971, str. 2 i n., ze zm.) oraz cyt. wyżej rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72. Jego zdaniem zgodnie z art. 25 ustawy o świadczeniach Narodowy Fundusz Zdrowia finansuje koszty leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju, udzielonych zgodnie z przepisami o koordynacji, oraz wynikające z art. 26 powołanej ustawy. Wskazał, że tryb składania i rozpatrywania wniosków do Prezesa NFZ o przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. z 2007, Nr 249, poz. 1867 ze zm.). Podniósł, że zezwolenie wydaje się świadczeniobiorcy, osobie uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji lub osobie, o której mowa w art. 12 a ww. ustawy, na wniosek wnioskodawcy, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, instytucji właściwej, instytucji miejsca zamieszkania, instytucji miejsca pobytu lub instytucji łącznikowej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA). Wskazał, że przedmiotowe postępowanie toczy się w sprawie zrefundowania kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w okresie poprzedzającym wydanie zgody o sfinansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla małoletniego, czyli zrealizowanych z pominięciem procedury określonej w art. 25 - 26 ustawy świadczeniach w związku z art. 22 ust. 1 lit. c powołanego powyżej Rozporządzenia Rady EWG. Wobec tego, że sprawa jest regulowana przepisami prawa krajowego, które to nie przewiduje w żadnym wypadku możliwości refundacji kosztów leczenia i nie może mieć zastosowania przepis art. 22 ust. 2 Rozporządzenia Rady EWG nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, organ orzekł, jak w sentencji swojego rozstrzygnięcia. Skargę na tę decyzję wniósł skarżący wskazując na konieczność uchylenia całości decyzji. Podniósł, powołując się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że w tego typu sprawach należy przeanalizować przypadek medyczny i związane z tym okoliczności leczenia. Zdaniem skarżącego, Europejski Trybunał Stanu dopuszcza refundację kosztów leczenia udzielonego w innym państwie członkowskim bez zezwolenia właściwego organu. Organ obowiązany jest ustalić indywidualną sytuację medyczną, która pozwoliłaby na oceną, czy procedura uzyskania zgody nie stanowiła zagrożenia dla zdrowia lub życia osoby występującej o refundację kosztów leczenia w innym niż miejsce zamieszkania państwie członkowskim. Ocena należy do organu, który obowiązany jest ustalić stan faktyczny, zgodnie z zasadą prawdy. Jego zdaniem organ nie ustalił oceny indywidualnej sytuacji medycznej małoletniego i pominął fakt, że procedura uzyskania zgody wymagała czasu, a to stanowiło zagrożenie dla życia i widzenia małoletniego. W jego przypadku tylko natychmiastowe działania mogły przynieść skutek terapeutyczny ratując dziecku i życie, i jedyne oko. Zdaniem skarżącego za wyjątkowością przypadku przemawiają następujące fakty sprawy: - krajowa placówka medyczna stwierdziła "w związku z wyczerpaniem wszystkich możliwych metod leczenia wskazane pilne usunięcie jedynej lewej gałki ocznej" – karta informacyjna CZD z dnia [...] listopada 2008 r. z podpisem Pani prof. dr. hab. n. med. M. G. i dr n. med. W. H.; - opiekunowie niezwłocznie udali się do dr J. H. w M. w [...] w celu zweryfikowania opinii. Było to podyktowane wcześniejszymi sprzecznościami w diagnozach lekarzy polskich i angielskich w ocenie usuniętego prawego oka. Opinie z polskiej placówki informowały o rozsiewie do ciała szklistego i nacieku nowotworu na naczyniówkę oka, czego nie potwierdził angielski histopatolog. Wobec powyższego prawdopodobnie enukleacji prawego oka małoletniego można było uniknąć i zastąpić ją inną kuracją, która nie doprowadziłaby do kalectwa dziecka; - ratowanie życia i jedynego oka dziecka poprzez zastosowanie leczenia Melphalanem potwierdza w raporcie medycznym dr J. H. Dyrektor Kliniki Onkologii M. w [...] z dn. [...] stycznia 2009 r. a także opinia Pana prof. dr hab. n. med. T. Z. z Kliniki Okulistycznej w [...] we wniosku do NFZ z dnia [...] marca 2009 r. dotyczącym badania lewej gałki ocznej poza granicami kraju oraz podjęcia decyzji o dalszym leczeniu - ewentualnym podaniu III kuracji Melphalanem: "w celu ratowania jedynego oka i życia dziecka"; - walka o życie i widzenie dziecka wymagała natychmiastowych działań, co dokumentują karty informacyjne, dołączone do pism do NFZ, z następujących dni: 1) [...] listopad 2009 r. badanie w CZD w [...], 2) [...] listopad 2009 r. konsultacja z dr J. H. w [...], 3) [...] listopad - [...] grudnia 2009 r. badania kwalifikacyjne dziecka do kuracji Melphalanem, 4) [...] grudzień 2009 r. podanie I kuracji Melphalanem. W raporcie medycznym z dnia [...] grudnia 2009 r. dr J. H. potwierdza, że konsultacja odbyła się nagle ze względu na gwałtowne pogarszanie się widzenia dziecka. - wszczęciem procedur formalnych związanych z ratowaniem życia i wzroku poza granicami kraju kierują lekarze prowadzący pacjenta we współpracy z rodziną chorego. Rodzina pozostaje bez szans na załatwienie wniosku, jeżeli lekarz jest nastawiony obojętnie lub wręcz niechętnie do zagranicznego leczenia. Lekarze CZD byli poinformowani o wyjeździe skarżącego za granicę, ale nawet nie wspomniano o możliwości wystąpienia z wnioskiem do NFZ. Natomiast poproszono mnie o podpis w historii jego choroby pod adnotacją o nie wyrażeniu zgody na usunięcie jedynego oka i zagrożeniach dziecka wynikających z choroby nowotworowej. Wcześniej w 2006 r. odmówiono wypełnienia wniosku o radioterapię poza soczewkową w [...]; - Prezes NFZ w decyzji nr [...] wydając zgodę na III kurację Melphalanem poza granicami kraju potwierdził słuszność leczenia skarżącego poza granicami kraju. Ponadto podczas postępowania w przedmiotowej sprawie organ naruszył dyspozycję art. 10 § 1 KPA uniemożliwiając skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i wskazanie powyższych okoliczności. Zawiadomienie o możliwości zapoznania się z dokumentami dostarczono [...] maja 2009 r. przed tzw. długim weekendem, a już [...] maja 2009 r. w Oddziale NFZ zapadła odmowna decyzja nr [...].[...] maja 2009 r., w dniu przyjścia opiekuna do NFZ nie czekano już na opinię skarżącego. Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącego, skarga jest konieczna i uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Jego zdaniem istnieje możliwość skorzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej poza granicami kraju, jednakże w przypadku zaistnienia określonych przesłanek i uzyskaniu zgody Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na leczenie poza granicami kraju. Zdaniem organu bezspornym jest, iż skarżący nie wystąpił z wnioskiem do Prezesa NFZ o sfinansowanie I i II kuracji Melphalanem małoletniego poza granicami kraju, a w związku z tym został zobowiązany do pokrycia kosztów przedmiotowego leczenia. Skarżący, gdy wystąpił z wnioskiem o sfinansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla małoletniego, zgodę taką otrzymał. Przedmiotowe postępowanie toczy się w sprawie zrefundowania kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w okresie poprzedzającym wydanie owej zgody, czyli zrealizowanych z pominięciem procedury określonej w art. 25 - 26 ustawy o świadczeniach w związku z art. 22 ust. 1 lit. c) powołanego powyżej Rozporządzenia Rady EWG. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] lipca 2009 r. w sprawie odmowy uregulowania zaległej kwoty i refundacji poniesionych kosztów związanych z leczeniem małoletniego A. A., Melphalanem w ośrodku G. - Wielka Brytania. W sprawie bezspornym jest, iż skarżący nie wystąpił z wnioskiem do Prezesa NFZ o sfinansowanie I i II kuracji Melphalanem poza granicami kraju, a w związku z tym został zobowiązany do pokrycia kosztów przedmiotowego leczenia. Zgodnie z art. 25 ustawy o świadczeniach Narodowy Fundusz Zdrowia finansuje koszty leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju, udzielonych zgodnie z przepisami o koordynacji, oraz wynikające z art. 26 powołanej ustawy. Tryb składania i rozpatrywania wniosków do Prezesa NFZ o przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. 2007, Nr 249, poz. 1867 ze zm.). Organ wydaje świadczeniobiorcy, osobie uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji lub osobie, o której mowa w art. 12a ustawy o świadczeniach, na wniosek wnioskodawcy, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, instytucji właściwej, instytucji miejsca zamieszkania, instytucji miejsca pobytu lub instytucji łącznikowej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), zgodę na przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych albo kontynuację leczenia lub badań diagnostycznych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) w przypadkach, o których mowa, w przepisach o koordynacji. Prezes Funduszu może na wniosek wnioskodawcy, o którym mowa w art. 25 ustawy o świadczeniach, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Przywołane powyżej przepisy prawa wskazują na możliwość skorzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej poza granicami kraju, jednakże w przypadku zaistnienia określonych przesłanek i uzyskaniu zgody Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na leczenie poza granicami kraju. Opiekunowie małoletniego skontaktowali się z G. w [...], gdzie uzyskano konsultację i propozycję leczenia dotętniczego Melphalanem skarżącego. Zgodnie z informacjami zawartymi w aktach sprawy, w Polsce nie stosowano dotychczas dotętniczego leczenia Melphalanem w przypadkach retinoblastoma u dzieci. Ośrodek w [...] – G., jak wynika z opinii Konsultanta Krajowego w Dziedzinie Onkologii i Hematologii Dziecięcej, jest jednym z najlepszych w świecie w leczeniu tego typu nowotworów i jest wiarygodny w leczeniu schorzenia skarżącego. W przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania wyrok ETS z 16 maja 2006 r. C-372/04) w sprawie Pani Y. W., gdyż zwróciła się ona z wnioskiem o wydanie formularza E-112, ale ze względu na długi czas oczekiwania nie uzyskała ona zgody na realizację świadczenia opieki zdrowotnej poza granicami swojego państwa. Zdaniem Sądu, wyrok ten nie przekreśla generalnej zasady, że każde z państw członkowskich w swoim prawie wewnętrznym określa warunki, na podstawie których możliwe jest sfinansowanie kosztów leczenia za granicą. Stanowiska prezentowane dotychczas przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie są zasadne w sprawie zrefundowania kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. Prawdą jest, że w tego typu sprawach należy przeanalizować przypadek medyczny i związane z tym okoliczności przebiegu leczenia oraz że ETS dopuszcza refundację kosztów leczenia udzielonego w innym państwie członkowskim bez zezwolenia właściwego organu, ale w orzeczeniach dotychczasowych Sąd nie przyjął, że leczenie pozostawione jest ocenie osoby zainteresowanej leczeniem poza granicami kraju. Dotychczasowo Sąd wskazał, że to organ obowiązany jest ustalić indywidualną sytuację medyczną, która pozwoliłaby na ocenę, czy procedura uzyskania zgody nie stanowiła zagrożenia dla zdrowia lub życia osoby występującej o refundację kosztów leczenia udzielonego w innym niż miejsce zamieszkania państwie członkowskim. Ocena należy do organu, który obowiązany jest ustalić stan faktyczny, zgodnie z zasadą prawdy. Skarżący w innym zakresie wystąpił z wnioskiem o sfinansowanie świadczeń opieki zdrowotnej, zgodę taką otrzymał niemal tego samego dnia. Przedmiotowe postępowanie toczy się w sprawie zrefundowania kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w okresie poprzedzającym wydanie owej zgody, czyli zrealizowanych z pominięciem procedury określonej w art. 25 - 26 ustawy świadczeniach w związku z art. 22 ust. 1 lit. c) powołanego powyżej Rozporządzenia Rady EWG. W tym stanie rzeczy Sąd uznaje, że decyzje nie są dotknięte wadą, która nakazywałaby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a..