VI SA/Wa 1841/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. G. opiekuna prawnego małoletniego A. A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uregulowania zaległej kwoty i refundacji kosztów leczenia poza granicami kraju postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Decyzją z [...] lipca 2009 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2009 r. odmawiającą D. G. – opiekunowi prawnemu małoletniego A. A., uregulowania zaległej kwoty i refundacji poniesionych kosztów leczenia tego małoletniego poza granicami kraju. Przedmiotowa decyzja z [...] lipca została odebrana przez D. G. (skarżącą) w dniu 17 lipca 2009 r. Dnia 22 września 2009 r. skarżąca złożyła do tutejszego sądu skargę na decyzję z lipca 2009 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że powierzyła swoją sprawę Rzecznikowi Praw Obywatelskich, który w odpowiedzi na jej prośbę, w piśmie z [...] sierpnia 2009 r. odmówił zajęcia się tą sprawą. W konsekwencji została ona pozbawiona możliwości wyegzekwowania od Narodowego Funduszu Zdrowia części wydatków, które poniosła w związku leczeniem wzroku swojego małoletniego wnuka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odmowę przywrócenia terminu do jej wniesienia. Prezes NFZ podkreślił, że zaskarżona decyzja w swojej treści zawierała pouczenie o sposobie i trybie, w tym terminie zaskarżenia, co czyni wniosek skarżącej bezzasadnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniosek spełnia ustawowe wymogi formalne, aby móc następnie ocenić czy brak winy został uprawdopodobniony. W niniejszej sprawie skarżąca jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła skargę, a więc dokonała czynności, której terminowi uchybiła (art. 87 § 4 p.p.s.a.), jednak w ocenie Sądu nie zachowała ustawowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję skarżąca odebrała w dniu 17 lipca 2009 r., zaś skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożona została w dniu 22 września 2009 r. Skarżąca uzasadniając uchybienie terminowi powołała się jedynie na okoliczność skierowania swojej sprawy do Rzecznika Praw Obywatelskich, w przekonaniu, że uzyska oczekiwaną pomoc w zakresie refundacji kosztów leczenia swojego wnuka. W związku z tym za pierwszy dzień siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku należy przyjąć 17 sierpnia 2009 r. (dzień 16 sierpnia był dniem wolnym od pracy – niedziela), kiedy to skarżącej upływał termin do wniesienia skargi do Sądu. Pamiętać bowiem należy, iż skarżąca odbierając osobiście korespondencję z przedmiotową decyzją zawierającą w swojej treści pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia, mogła zapoznać się z warunkami wniesienia skargi i dochowując należytej staranności, złożyć ją w terminie. Skoro zatem dniem, od którego należy liczyć siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Sądu jest 17 sierpnia 2009 r., to złożony 22 września 2009 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi jest spóźniony, tzn. wniesiony z przekroczeniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji nie został spełniony wymóg formalny konieczny do uwzględnienia wniosku. Okoliczność ta skutkuje tym, że Sąd nie przystępując do merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, odrzucił go z przyczyn formalnych, orzekając na podstawie art. 88 p.p.s.a., jak w postanowieniu.