VI SA/Wa 1844/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "kpa" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "utd" (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 6.2.1, lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6-8, art. 10, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 27, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o nałożeniu na A. O., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...] dalej "skarżąca", "strona" kary pieniężnej w wysokości 8400 złotych za: • skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę; • nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; • używanie przez kierowcę pojazdu karty kierowcy innego kierowcy. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] grudnia 2016 r. w punkcie [...], na drodze krajowej nr [...] kontroli drogowej został poddany należący do skarżącej zestaw pojazdów składający się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem tym kierowali Pan K. O. i Pan L. K., tworząc załogę dwuosobową. Kontrolowanym pojazdem realizowano międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Pismem z dnia [...].01.2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzonych w toku kontroli drogowej naruszeń. W ww. piśmie strona została pouczona o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, jak również o treści przepisów egzoneracyjnych określonych w utd. Ponadto pismem z dnia [...].03.2017 r. organ I instancji zawiadomił stronę o szczegółowym zakresie prowadzonego postępowania, w tym o rozszerzeniu postępowania o stwierdzone w jego toku naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. W dniu [...].03.2017 r. do siedziby organu I instancji wpłynęło pismo strony datowane na dzień [...].03.2017 r. zatytułowane "WNIOSEK". Strona wniosła o wyjaśnienie pod kątem jakich naruszeń prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie. Ponadto strona wniosła o udostępnienie uwierzytelnionych kopii protokołów przesłuchania kierowców. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] marca 2017 r., którą nałożył na stronę karę w wysokości 8400 złotych. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, zarzucając jej naruszenie: • art. 7 kpa poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; • art. 10 kpa poprzez brak odpowiedzi na złożony wniosek i uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie; • art. 77 kpa poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; • art. 107 kpa poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji; • art. 92 b utd poprzez niezastosowanie w sprawie; • art. 92c utd poprzez niezastosowanie w sprawie. Strona podniosła, iż nie została należycie poinformowana o zarzucanych jej naruszeniach. W ocenie strony brak odpowiedzi organu I instancji na pismo datowane na dzień [...].03.2017 r. zatytułowane "WNIOSEK" uniemożliwiło jej wypowiedzenie się w sprawie. Skarżąca wskazała, iż organ I instancji nierzetelnie zweryfikował materiał dowodowy w zakresie stwierdzonych naruszeń norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. W tym miejscu strona wskazała na użycie przez organ I instancji sformułowania "po uwzględnieniu błędów w postaci: przerwa napięcia" oraz na fakt, iż w zapisie zawartym na kartach kierowców nie ma informacji o takich błędach. Ponadto w ocenie strony organ I instancji niezasadnie stwierdził skrócenie dziennego odpoczynku w dniach [...].11.2016 r. przez kierowcę Pana K. O. Odnośnie naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do utd, strona podniosła, iż nie miała wpływu na działanie kierowcy, oraz iż został on ukarany mandatem karnym w wyniku kontroli, jak również w konsekwencji przez przedsiębiorcę - karą dyscyplinarną nagany. Wyjaśniła również, że kierowcy powinni rozpocząć odbieranie odpoczynku dziennego na parkingu oddalonym o kilkadziesiąt km od bazy przedsiębiorstwa, co skłoniło ich do popełnienia naruszenia. Odnośnie naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, strona zarzuciła, iż organ przeprowadził postępowanie nierzetelnie, o czym ma świadczyć użycie przez organ I instancji sformułowania "Pan L. K. nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi" w sytuacji, gdy tachograf zainstalowany w pojeździe nie rejestruje prędkości pojazdu. W ocenie skarżącej organ I instancji nie dysponuje również dowodami potwierdzającymi wykonywanie przez kierowcę Pana L. K. przewozu w załodze dwuosobowej z Panem K. O.. W tym stanie rzeczy strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał na następujące przepisy prawne: art. 92a ust. 1 utd, art. 92a ust. 2 utd, art. 92a ust. 6 utd, art. 92b ust. 1-2 utd, art. 92c ust. 1 utd, art. 4 pkt 22 utd, lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd, lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do utd, lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do utd, a następnie ustosunkował się do stwierdzonych naruszeń, jakie popełniła strona. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę: lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd – Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: • o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 zł (słownie: sto złotych), • za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200,00 zł (słownie: dwieście złotych). Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że według organu I instancji analiza pobranych w toku kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy Pana K. O. wykazała, że w dniu [...] listopada 2016 r. o godzinie 20:02 (czasu UTC +1) rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać co najmniej 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek dzienny, podczas gdy kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego ustalenia organu I instancji są jedynie częściowo poprawne. Zgodnie z protokołem kontroli nr [...] z dnia [...].12.2016 r., kontrolą objęto okres od dnia [...].11.2016 r do dnia [...].12.2016 r., tj. do dnia kontroli. Ww. okres rozliczeniowy kierowca rozpoczął w dniu [...].11.2016 r. Od godziny 16:29 (czasu UTC+1) dnia [...].11.2016 r. do godziny 20:02 dnia [...].11.2016 r. kierowca odebrał nieprzerwany odpoczynek w wymiarze 51 godzin i 33 minuty, a zatem odebrał odpoczynek tygodniowy w wymiarze regularnym, co oznacza, iż w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 20:02 dnia [...].11.2016 r. Pan K. O. mógł wykonać odpoczynek dzienny w wymiarze skróconym- minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Istotnie uzasadnienie faktyczne sporządzone przez organ I instancji może wprowadzać w błąd co do ww. faktu. Organ II instancji zauważył, że kierowca, wbrew stwierdzeniu organu I instancji, nie wykonał nieprzerwanego odpoczynku dziennego w wymiarze 9 godzin i 52 minut. Odpoczynek który wskazał organ I instancji jako najdłuższy odebrany przez kierowcę w 30-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu [...].11.2016 r. o godzinie 20:02 był odbierany przez kierowcę na promie, i został on przerwany. Nie stanowił zatem okresu nieprzerwanego odpoczynku. Stosownie do art. 9 ust 1 rozporządzenia 561/2006, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę. W przedmiotowej sprawie jak stwierdził Główny Inspektor Transportu Drogowego omawiany odpoczynek miał właśnie taki charakter - był on odpoczynkiem odbieranym w związku z przeprawą promową. Kierowca rozpoczął odbieranie odpoczynku o godzinie 15:45 (czasu UTC+1) dnia [...].11.2016 r. i przerwał jego odbieranie o godzinie 18:05 (czasu UTC+1) tego samego dnia (poprzez aktywność "dyspozycja"), odebrawszy 2 godziny i 20 minut nieprzerwanego odpoczynku. Następnie kierowca kontynuował odbieranie odpoczynku od godziny 18:30 (czasu UTC+1) dnia [...].11.2016 r. do godziny 2:02 (czasu UTC+1) dnia [...].11.2016 r., kiedy nastąpił koniec 30-godzinnego okresu rozliczeniowego, w którym kierowca powinien odebrać odpoczynek dzienny. Kierowca od godziny 18:30 (czasu UTC+1) dnia [...].11.2016 r. do godziny 2:02 (czasu UTC+1) dnia [...].11.2016 r. odebrał 7 godzin i 32 minuty nieprzerwanego odpoczynku. Zdaniem organu II instancji powyższe oznacza, iż kierowca odebrał łącznie 9 godzin i 52 minuty odpoczynku dziennego w związku z przeprawą promową, przerwanego poprzez aktywność "dyspozycja" w godzinach 18:05 (czasu UTC+1) - 18:30 (czasu UTC+1) dnia [...].11.2016 r. Kluczową kwestią jest, iż odbierając odpoczynek dzienny w związku z przeprawą promową, kierowca musi odebrać odpoczynek w wymiarze co najmniej 11 godzin. O ile zatem uzasadnienie organu I instancji istotnie jest zbyt skrótowe, wniosek jest słuszny. Kierowca skrócił bowiem dzienny okres odpoczynku o 1 godzinę i 8 minut, w stosunku do normy 11 godzin. W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu (wydruku z tachografu cyfrowego wraz ze stosowną adnotacją na jego odwrocie) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków w ww. przypadku. Dokument taki nie został również przedstawiony w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego łączna kara pieniężna w wysokości 300,00 zł (słownie: trzysta złotych) z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana L. K. wykazała, iż w dniu [...].11.2016 r. o godzinie 12:58 (czasu UTC+1) kierowca rozpoczął 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek dzienny. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 10:37 (czasu UTC+1) dnia [...].11.2016 r. do godziny 18:58 (czasu UTC+1) tego samego dnia. Powyższe oznacza, iż kierowca skrócił dzienny okres odpoczynku o 39 minut. W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu (wydruku z tachografu cyfrowego wraz ze stosowną adnotacją na jego odwrocie) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków w ww. przypadku. Dokument taki nie został również przedstawiony w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Odnośnie zarzutu strony dotyczącego niewskazania przez organ I instancji w ww. przypadkach, iż kierowcy wykonywali przewóz w załodze dwuosobowej, organ II instancji zaznaczył, iż strona słusznie drogą dedukcji doszła do powyższego wniosku na podstawie informacji, iż kierowcy rozpoczynali nie 24-godzinne, a 30-godzinne okresy odpoczynku. Zważywszy, iż informacja o fakcie wykonywania przewozu w załodze dwuosobowej zapisuje się na karcie kierowcy i w pamięci własnej urządzenia rejestrującego, a przedsiębiorca ma obowiązek dokonywania regularnych odczytów danych zarówno z kart kierowców jak i z jednostek pojazdowych, strona z łatwością mogła zweryfikować ww. fakt. Co więcej, przedsiębiorca ma obowiązek znajomości przepisów dotyczących norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków kierowców, a zatem rzeczą oczywistą, dla profesjonalnego podmiotu działającego w branży transportowej, jest iż 30-godzinny okres rozliczeniowy wskazuje na fakt wykonywania przewozu w załodze dwuosobowej. Zawarcie lub nie takiej informacji w treści decyzji oraz w zawiadomieniu przez organ I instancji nie mogło zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego wpłynąć na jej zrozumienie przez stronę, nie zostało zatem realnie ograniczone prawo strony do udziału w postępowaniu. Odnośnie zaś użycia przez organ I instancji sformułowania "po uwzględnieniu błędów w postaci: przerwa napięcia", organ odwoławczy poinformował, iż uwzględnienie ewentualnego wystąpienia ww. błędów jest obligatoryjne, i każdorazowo, przy analizie danych cyfrowych, organ powinien wziąć pod uwagę ewentualność ich wystąpienia. Zawarcie takiej informacji stanowi jedynie informację dla strony, iż zdarzenia takie jak przerwa napięcia zostały uwzględnione przez organ przy analizie danych cyfrowych. Reasumując, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że łączna kara pieniężna nałożona na stronę z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.3. załącznika nr 3 do utd wyniosła 400,00 zł i ponowna szczegółowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy dokonana przez organ odwoławczy wykazała, iż jest ona zasadna, a jej wymiar został ustalony przez organ I instancji prawidłowo. Odnośnie naruszenia nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014: 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. 5. Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: i) pod symbolem [pic] : czas prowadzenia pojazdu; ii) pod symbolem [pic] : "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) pod symbolem [pic] : "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) pod symbolem [pic] : przerwy lub odpoczynek. 6. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. 7. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 5.000,00 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W przedmiotowej sprawie po zatrzymaniu do kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] stwierdzono, iż miejsce kierowcy zajmował Pan K. O. , a miejsce pasażera- Pan L. K. W tachografie cyfrowym zainstalowanym w ww. pojeździe załogowana była tylko jedna karta kierowcy, w miejscu (slocie) przewidzianym dla kierującego pojazdem. W miejscu (slocie) przewidzianym dla drugiego kierowcy bezpośrednio po zatrzymaniu pojazdu do kontroli nie było zalogowanej żadnej karty kierowcy. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że zdaniem strony nie ustalono ponad wszelką wątpliwość, iż Pan L. K. wykonywał zadanie przewozowe w załodze dwuosobowej z Panem K. O. W tym miejscu warto zauważyć w pierwszej kolejności, iż w dniach poprzedzających dzień kontroli, m.in. w dniach [...].12.2016 r., [...].12.2016 r., [...].12.2016 r. oraz [...].12.2016 r. Panowie L. K. i K. O. wykonywali przewozy w załodze dwuosobowej. Co istotniejsze, również w dniu kontroli, jak wynika z danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, Karta kierowcy Pana L. K. była w nim zalogowana od godziny 1:42 (czasu UTC+1) do godziny 8:21 (czasu UTC+1). Dopiero o godzinie 8:22 (czasu UTC+1) do tachografu załogowano kartę kierowcy Pana A. O., i prowadzono pojazd aż do chwili zatrzymania go do kontroli o godzinie 9:45 (czasu UTC+1). Powyższe oznacza, iż Pan K. O. kontynuował przewóz rozpoczęty w załodze dwuosobowej z Panem L. K. Na poparcie swojego stanowiska organ II instancji powołał się na treść odwołania strony: "Kierowcy realizowali przewóz drogowy zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jechali bez ładunku, nie mieli zaplanowanego żadnego innego przewozu, wracali do bazy. Powinni zatrzymać się na parkingu i odebrać prawidłowy odpoczynek. Po rozmowie z nimi uzyskano informację, że nie chcieli zostać na noc kilkadziesiąt km przed bazą i bez mojej wiedzy i zgody (jak również A. O.) użyli karty kierowcy mojego syna, który to wcześniej prowadził przedmiotowy pojazd i przez roztargnienie zostawił w nim swoją kartę (oświadczenie w załączeniu)". Wyraźnie strona używa w odwołaniu liczby mnogiej- "kierowcy". Wyraźnie również wskazuje, iż wydała dyspozycje kierowcom. W tym stanie rzeczy, zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, odwołanie strony, biorąc pod uwagę przedstawioną w nim również wersję o podróżowaniu Pana L. K. w charakterze pasażera, jest logicznie niespójne. Ponad wszelką wątpliwość bowiem Pan L. K. wykonując przewóz w załodze dwuosobowej z Panem K. O. miał obowiązek rejestrowania aktywności "dyspozycja" na swojej karcie kierowcy, czego nie uczynił. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z uwagi na powyższe okoliczności, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, i zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. Odnośnie naruszenia polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do utd Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 roku w sprawie tachografów stosowanych w transporcie 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a. jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b. jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Zgodnie z lit. t załącznik IB do Rozporządzenia 3821/85 "karta kierowcy" oznacza: kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego; karta kierowcy identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy. Zgodnie z art. 26 ust. 5 Rozporządzenia 165/14 właściwe organy wydającego państwa członkowskiego przyjmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, by wnioskodawca nie posiadał już ważnej karty kierowcy, oraz dokonują personalizacji karty kierowcy, zapewniając, by zawarte na niej dane były widoczne i bezpieczne. Zgodnie z art. 27 Rozporządzenia 165/14: 1. Karta kierowcy jest imienna. 2. Kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców kara pieniężna w wysokości 3.000,00 zł (słownie: trzy tysiące złotych). W przedmiotowej sprawie ustalono, iż bezpośrednio po zatrzymaniu pojazdu do kontroli w tachografie zainstalowanym w kontrolowanym pojeździe zalogowana była jedynie karta kierowcy Pana A. O. (w slocie przewidzianym dla kierującego pojazdem), podczas gdy miejsce kierowcy zajmował Pan K. O. Ww. karta kierowcy została zalogowana do tachografu o godzinie 8:22 (czasu UTC+1) dnia [...].12.2016 r., i pojazd był prowadzony z jej użyciem bez przerw przez godzinę, aż do chwili zatrzymania pojazdu do kontroli. Do odwołania strona załączyła oświadczenie kierowcy Pana A. O. z którego wynika, iż miał on zostawić swoją kartę w pojeździe przez nieuwagę. Dla organu odwoławczego niezrozumiały jest w tych okolicznościach fakt, iż Pan A. O. nie zgłosił tego faktu przedsiębiorcy, tym bardziej, iż jest on synem strony. Co jednak najbardziej niezrozumiałe w przedmiotowej sprawie, ostatnim pojazdem prowadzonym z kartą kierowcy Pana A. O. był pojazd o nr rej. A. O. w dniu [...].12.2016 r., a nie kontrolowany pojazd o nr rej. [...]. Niezrozumiałym jest zatem w jakich okolicznościach Pan A. O. pozostawił swoją kartę kierowcy w pojeździe o nr rej. [...] w sytuacji, w której ostatnim prowadzonym przez niego pojazdem był pojazd o nr rej. A. O. Tym niemniej, Pan A. O. powinien niezwłocznie poinformować stronę o zaistniałej sytuacji. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Należy wskazać, iż przedsiębiorca powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który znajduje się w trasie. Organ II instancji podkreślił, że ryzyko osobowe spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż korzysta on ze swobody w wyborze kierowców oraz w kształtowaniu ich form zatrudnienia. Powyższe obliguje go jednak do ułożenia sobie relacji z kierowcami wykonującymi zadania przewozowe na jego rzecz i w jego imieniu w taki sposób, aby ci nie dopuszczali się naruszeń. Przedsiębiorca powinien dołożyć należytej staranności już na etapie nawiązywania współpracy z kierowcami. W przypadku, gdy powyższe relacje są niewłaściwe, tj. jak w przedmiotowej sprawie- pracownicy strony nie zgłaszają przedsiębiorcy tak istotnych okoliczności jak pozostawienie swojej karty kierowcy w pojeździe, którym przewozy wykonują inni kierowcy, przedsiębiorca powinien rozważyć nawet rozwiązanie współpracy z pracownikiem, aby nie narażać się na wysokie kary pieniężne. Z uwagi na powyższe okoliczności w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 3.000,00 zł (słownie: trzy tysiące złotych) z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Organ II instancji wyjaśnił również, iż zgodnie z przepisami utd za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 w/w ustawy. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2.000,00 zł za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy, natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 karą pieniężną w wysokości od 50,00 zł do 10.000,00 zł za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do ww. ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000,00 złotych. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie ma zatem charakteru akcesoryjnego, lecz jest niezależne od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżąca nie wykazała żadnej z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92 b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 udt. Odnośnie wniosku strony o udostępnienie protokołów przesłuchania kierowców Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że powyższe nie było możliwe, gdyż kierowcy nie zostali przesłuchani w toku kontroli ani na etapie postępowania administracyjnego, a zatem takich protokołów nie sporządzono. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 roku A. O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia i zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 2. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 3. art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 4. art. 10 k.p.a. poprzez brak odpowiedzi na złożony wniosek i uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie; 5. art. 74. § 2. k.p.a. poprzez niezastosowanie w sprawie; 6. art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 7. art. 105 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sprawie; 8. art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji; 9. art. 138 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sprawie; 10. art. 92b ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie; 11. art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie; W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tegoż artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej ppsa). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga opiera się przede wszystkim na zarzutach naruszenia przepisów postępowania. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c) ppsa uchybienia tego typu skutkują uchyleniem zaskarżonej decyzji tylko wtedy gdy mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie potwierdziła słuszności zarzutów skargi w powyższym zakresie. Według oceny Sądu organu orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa albowiem organy obu instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Powodem wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie były ustalenia poczynione podczas kontroli pojazdu należącego do strony skarżącej. Stwierdzone uchybienia zostały zawarte w załączniku do protokołu kontroli nr [...], który został podpisany bez uwag przez jednego z kierowców. W trakcie prowadzonego postępowania analizując materiał dowodowy w sprawie organ doszedł do przekonania, że stronie należy przedstawić jeszcze jeden zarzut, dlatego też powiadomił ją pismem z dnia [...] marca 2017 roku. Jest to sytuacja dopuszczalna prawem dlatego też zarzut strony w tym temacie nie zasługuje na uwzględnienie. Wszczynając postępowanie w sprawie organ I instancji w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 roku pouczył stronę o przysługujących jej prawach, w tym o treści art. 10 § 1 kpa i 81 kpa. Analogiczne pouczenie zostało zamieszczone w piśmie z dnia [...] marca 2017 roku. Organ nie doręczył stronie uwierzytelnionych odpisów z protokołu przesłuchania kierowców, o co wnosiła w piśmie z dnia [...] marca 2017 roku, gdyż osoby te nie składały zeznań w charakterze świadków. Z powyższych względów niewydanie postanowienia zgodnie z art. 74 § 2 kpa nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie doszło też do naruszenia art. 8 i 9 kpa. Okoliczność, iż organ I instancji w decyzji z dnia [...] marca 2017 roku odstąpił od stwierdzenia naruszenia w postaci skrócenia przez K. O. w dniu [...] grudnia 2016 roku odpoczynku dziennego o 54 minuty i nie umorzył w tym zakresie postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Nieudzielenie odpowiedzi na pismo z [...] marca 2017 roku nie jest istotną wadą postępowania gdyż konkretyzacja stwierdzonych naruszeń następuje w decyzji kończącej sprawę w danej instancji. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie rozpoznał sprawę i odniósł się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu. Organ II instancji nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa, albowiem rozstrzygnięcie organu I instancji było w jego ocenie prawidłowe zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem jak i pod względem celowości. Główny Inspektor Transportu Drogowego dokładnie przedstawił stan faktyczny w sprawie oraz odniósł się do każdego z naruszeń, za popełnienie których na stronę została nałożona kara pieniężna. Obszernie również wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Według oceny Sądu materiał dowodowy w sprawie został prawidłowo oceniony i dawał podstawę do wymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości 8.400 złotych na podstawie art. 92 a ust. 1, ust. 6 utd. Sąd nie stwierdził również, aby organ swoim działaniem naruszył art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym. Wykazanie bowiem przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na przedsiębiorcy. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych okoliczności ani też dowodów pozwalających na uwolnienie jej od odpowiedzialności. Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.