VI SA/Wa 1845/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2005r. sprawy ze skargi J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za brak prawidłowego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.4.3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. G. [...] od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.000 złotych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło brak u prowadzącego pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] (dopuszczalna masa całkowita 24000) wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] (dopuszczalna ładowność 16000) w dniu [...] stycznia 2004 r. podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...], prawidłowego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W trakcie kontroli przedstawiono roczną kartę opłaty drogowej na pojazd 3-osiowy o dmc powyżej 12 t., natomiast do kontroli zatrzymano zespół pojazdów składający się z 2-osiowego pojazdu i 2-osiowej przyczepy. W odwołaniu skarżący podnosił, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych nie nakłada obowiązku posiadania opłaty na przyczepę. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, za przejazd po tej kategorii dróg przedsiębiorcy wykonujący transport na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Uiszczenie następuje przez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie świadczenia. Stawki opłaty określa się w zależności od czasu przejazdu pojazdu samochodowego po drogach krajowych, jego rodzaju, dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby osi i emisji spalin (§ 2 ust. 2 w/w rozporządzenia). W uzasadnieniu podano ponadto, iż stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. Stosownie do art. 92 ust. 1 powyższej ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść odpowiednich punktów załącznika do ustawy. Okazana przez kierowcę karta opłaty drogowej nie uwzględniała 2-osiowej przyczepy; w myśl art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, przez pojazd samochodowy należy rozumieć również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego J. G. podnosił, iż posiadał roczną kartę opłaty drogowej. Pojazd samochodowy porusza się bez przyczepy a sporadycznie jedzie z przyczepą. Wskazywał, iż nie ma możliwości wykupienia dodatkowej karty opłaty drogowej na przyczepę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga jest bezzasadna. Obowiązek uiszczania opłat za korzystanie z dróg krajowych wynika z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), w myśl którego za przejazd po tej kategorii dróg przedsiębiorcy wykonujący transport na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Z kolei w ust. 2 tego przepisu wskazano, iż stawki opłaty za przejazd pojazdu samochodowego uzależnione są m. in. od rodzaju pojazdu, dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby osi. Pod pojęciem pojazdu samochodowego zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 1 cytowanej ustawy uważa się zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, Minister Infrastruktury rozporządzeniem z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) określił rodzaj i stawki opłaty uiszczanej przez przedsiębiorców wykonujących transport drogowy wraz z wzorami dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. Stosownie do art. 92 ust. 1 powyższej ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł. Bezsporne jest, iż skarżący uiścił opłatę drogową nabywając kartę opłaty drogowej - rocznej o numerze i serii wskazanych w protokole kontroli, którą to kartę okazał kierowca w trakcie kontroli. Bezsporny jest również fakt poruszania się po drodze pojazdu samochodowego złożonego z dwuosiowego samochodu ciężarowego oraz dwuosiowej przyczepy ciężarowej. Kwestią sporną jest, czy karta opłaty drogowej, którą okazał kierowca była adekwatna do rodzaju pojazdu i ilości osi. Jest rzeczą oczywistą, że przyczepa nie będąc wyposażoną w silnik nie może poruszać się samodzielnie po drodze. Przedsiębiorca poruszając się po drodze zespołem pojazdu złożonym - jak w przedmiotowej sprawie - z samochodu ciężarowego i przyczepy ciężarowej powinien ustalić wysokość należnej opłaty drogowej w oparciu o ilość osi i dopuszczalną masę całkowitą całego zespołu. Nietrafny jest zatem podnoszony w skardze zarzut braku wskazania w przepisach opłaty za przyczepę. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w jasny sposób, w tabeli zawartej w § 2 ust. 2 ustala stawki opłat. Z powodów wskazanych wyżej brak jest wskazania pozycji "przyczepa" oraz "naczepa". Posiadanie wykupionej karty opłaty drogowej uiszczonej w wysokości niższej niż wymagana dla danego zespołu pojazdów jest naruszeniem wskazanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym, które skutkuje zgodnie z liczbą porządkową 1.4.3 załącznika do tej ustawy karą pieniężną w wysokości 1.000 złotych. Taką karę pieniężną nałożył organ wydając zaskarżoną decyzję, decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, skargę uznano za nieuzasadnioną i dlatego na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.