VI SA/Wa 1847/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Pamela Kuras - Dębecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę W dniu [...] kwietnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: [...]WITD) wydał decyzję, którą na podstawie art. 64, art. 140aa ust. 1 – 3, art. 140ab ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128, dalej: p.r.d.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: k.p.a.), oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...]z dnia [...] lutego 2017r., nałożył na K. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...] (dalej: strona, skarżący) karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym, dla którego jest wymagane zezwolenie kategorii VII ładunków innych niż ładunek niepodzielny – w pozostałych przypadkach. Decyzja została odebrana przez dorosłego domownika – M. S. w dniu 4 maja 2017 r. Odwołanie od powyższej decyzji skarżący złożył w dniu 19 maja 2017 r. Odwołanie wniósł za pośrednictwem operatora pocztowego – Poczty Polskiej, gdyż nadał je w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 19 maja 2017 r. Organ odwoławczy – Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: GITD), działając na podstawie art. 134 k.p.a. i art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935, dalej: ustawa zmieniająca), postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ II instancji odwołał się do art. 16 ustawy zmieniającej, według którego do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed wejściem w życie tej ustawy, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w dotychczasowym brzmieniu, z tym że też stosuje się nowouchwalone przepisy dotyczące mediacji. Ponadto GITD zauważył, że z mocy art. 140ac ust. 1 p.r.d. od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1, przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który tę karę wymierzył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja [...]WITD o nałożeniu kary w wysokości 15.000 zł została doręczona stronie w dniu 4 maja 2017 r. Zatem termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącemu w dniu 18 maja 2017 r. Strona wniosła odwołanie w dniu 19 maja 2017 r. W tym bowiem dniu nadała odwołanie w Urzędzie Pocztowym w [...], co było równoznaczne z wniesieniem tego pisma, zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Jednakże odwołanie zostało złożone już po upływie czternastodniowego terminu do jego wniesienia. Strona nie wystąpiła zaś z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji GITD, na mocy art. 134 k.p.a., stwierdził w kwestionowanym przez stronę postanowieniu uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na postanowienie to strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżyła rozstrzygnięcie w całości. Podniosła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodowej i wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności brak wpływu na rzekomo powstałe naruszenia. W konsekwencji wniosła o uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania. Jednocześnie w tym samym piśmie zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że sprawa na mocy art. 119 pkt 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, jako że przedmiotem skargi było postanowienie kończące postępowanie administracyjne. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie o uchybieniu przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania, wydane na podstawie art. 134 k.p.a. Strona bowiem po upływie 14 dni od daty otrzymania decyzji, złożyła odwołanie od niej. Uczyniła to piętnastego dnia od dnia odebrania decyzji. Z uwagi, że kara została nałożona przez organ I instancji na podstawie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym dotyczących przewozów towarów pojazdami nienormatywnymi, zastosowanie miał m.in. art. 140ac ust. 1 p.r.d.. W myśl tego przepisu od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1, przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który tę karę wymierzył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja, skierowana do K. S., została odebrana w dniu 4 maja 2017 r. przez pełnoletniego domownika – M. S. (podpis osoby odbierającej wraz z datą odbioru oraz adnotacja doręczyciela o dacie doręczenia, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji – w skrócie: z.p.o., w aktach adm.). Należy zauważyć, że zasadą według art. 42 § 1 k.p.a. jest, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Jednakże, z mocy art. 43 zd. pierwsze k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zatem doręczenie dorosłemu domownikowi – M. S. decyzji [...]WITD w dniu 4 maja 2017 r. było skuteczne. Jak zaznaczono, z podpisu domownika i doręczyciela, jak i pieczęci placówki oddawczej na z.p.o. wynika, że przesyłkę doręczono stronie 4 maja 2017 r. Dlatego prawidłowe były ustalenia GITD, że termin do wniesienia przez skarżącego odwołania upłynął w dniu 18 maja 2017 r. Strona złożyła natomiast odwołanie w dniu 19 maja 2017 r. Skarżący nie kwestionował daty złożenia odwołania. W zasadzie także potwierdził w skardze, że przekroczył czternastodniowy termin na złożenie odwołania. Tylko powoływał się na inne okoliczności, które jego zdaniem, powinny skutkować przedłużeniem terminu do wniesienia odwołania bądź przywróceniem tego terminu. Okoliczności te nie miały wpływu na rozstrzygnięcie GITD stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania bowiem jest terminem zawitym, a jego upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w k.p.a. zostanie ono złożone po upływie terminu czternastodniowego, przewidzianego w art. 140ac ust. 1 p.r.d. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu, stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminu nastąpiło, to przy braku istnienia prośby o przywrócenie terminu, organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Fakt stwierdzenia tej okoliczności wiąże organ administracji, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 k.p.a. Każde więc uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a. Dlatego nie było podstaw do uwzględnienia przez Sąd zarzutów skargi jako nie odnoszących się do kontrolowanego postanowienia. Organ odwoławczy nie naruszył przepisów postępowania, w tym i podnoszonych przez stronę: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., skoro strona sama nie zaprzeczała istotnym faktom w niniejszej sprawie. Należy przy tym podkreślić, że strona dopiero w skardze zawarła alternatywny wniosek. W tej sytuacji, skargę jako bezzasadną na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.