VI SA/Wa 185/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – dalej nazywane SKO w [...], decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. na podstawie art. 127 § 1 i 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 dalej jako "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]stycznia 2014 r. cofającą uprawnienia diagnosty A. M. (również jako "skarżący", "diagnosta") do wykonywania badań technicznych pojazdów. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 4 lipca 2013 r., przeprowadzono kontrolę stacji kontroli pojazdów (również jako "SKP") [...] J. G. z siedzibą w [...], w której zatrudniony był skarżący, w zakresie zgodności SKP z wymaganiami wynikającymi z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. dalej jako p.r.d.). Przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli. W czasie kontroli ustalono, że diagnosta A. M. prowadził badania techniczne pojazdów w sposób niezgodny z określonym w art. 84 ust. 3 pkt 1 p.r.d., tj. dopuścił się istotnych nieprawidłowości w stosunku do przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2012 r., poz. 996, dalej jako "rozporządzenie"). Nieprawidłowości w zakresie badań technicznych pojazdów stwierdzono w stosunku do: 1. Samochodu marki Mercedes Benz B180, o numerze rejestracyjnym [...]. W stosunku do badanego pojazdu: • diagnosta dokonał pomiaru sił hamowania bez mierzenia siły nacisku na pedał hamulca, tj. niezgodnie z § 2 ust. 1, pkt 3 działu II załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych; • diagnosta nie dokonał pomiaru emisji spalin silnika wysokoprężnego, tj. czynności, o których mowa w punkcie 8.2.2.2 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych; • diagnosta nie sprawdził: - znaków legalizacyjnych tablic rejestracyjnych, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 0.1 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - dodatkowego wyposażenia pojazdu - trójkąta ostrzegawczego do ustawienia na drodze, gaśnicy, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 7.2 i 7.4 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - nadwozia pojazdu, tj. odpowiednio drzwi, siedzeń, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 6.2.3 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - wycieraczek, spryskiwaczy, pasów bezpieczeństwa, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 3.4 - 3.5 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - miejsc kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 7.1.1 - 7.1.1.4 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - przednich świateł przeciwmgielnych tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 4.5 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - stanu kół i opon, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 5.2 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych. Pojazd posiadał wyraźne uszkodzenie prawej przedniej opony, a więc usterkę skutkującą negatywnym wynikiem badania technicznego; • Ponadto diagnosta nie poinformował użytkownika pojazdu o niesprawności jednego światła STOP. 2. Samochodu marki Skoda Fabia o numerze rejestracyjnym [...]. W stosunku do badanego pojazdu: • diagnosta dokonał pomiaru sił hamowania bez mierzenia siły nacisku na pedał hamulca, tj. niezgodnie z § 2 ust. 1, pkt 3 działu II załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych; • diagnosta nie sprawdził: - znaków legalizacyjnych tablic rejestracyjnych, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 0.1 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - dodatkowego wyposażenia pojazdu - trójkąta ostrzegawczego do ustawienia na drodze, gaśnicy, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 7.2 i 7.4 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - nadwozia pojazdu, tj. odpowiednio drzwi, siedzeń, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 6.2.3 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - wycieraczek, spryskiwaczy, pasów bezpieczeństwa, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 3.4 - 3.5 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - miejsc kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 7.1.1 - 7.1.1.4 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych. 3. Samochodu marki KIA K2900 o numerze rejestracyjnym [...]. W stosunku do badanego pojazdu: • diagnosta dokonał pomiaru sił hamowania bez mierzenia siły nacisku na pedał hamulca, tj. niezgodnie z § 2 ust. 1, pkt 3 działu II załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, • diagnosta nie dokonał pomiaru emisji spalin silnika wysokoprężnego, tj. czynności, o których mowa w punkcie 8.2.2.2 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych; • diagnosta nie sprawdził: - znaków legalizacyjnych tablic rejestracyjnych, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 0.1 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - dodatkowego wyposażenia pojazdu - trójkąta ostrzegawczego do ustawienia na drodze, gaśnicy, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 7.2 i 7.4 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - nadwozia pojazdu, tj. odpowiednio drzwi, siedzeń, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 6.2.3 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - wycieraczek, spryskiwaczy, pasów bezpieczeństwa, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 3.4-3.5 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych, - miejsc kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, tj. nie wykonał czynności, o których mowa w punkcie 7.1.1 - 7.1.1.4 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań technicznych. Pismem z dnia 22 lipca 2013 r. organ I instancji przekazał zalecenia pokontrolne do kontrolowanej SKP wskazując na stwierdzone nieprawidłowości i uchybienia. W odpowiedzi z dnia 1 sierpnia 2013 r., właściciel SKP wskazał, że w dniu kontroli diagnosta znajdował się pod wpływem stresu związanym z trudną sytuacją rodzinną. Podkreślił, że nie usprawiedliwia to nierzetelnie wykonanej przez niego pracy oraz poinformował o udzieleniu pracownikowi nagany i pouczeniu go o konieczności rzetelnego wykonywania czynności służbowych. Skierował go również na szkolenie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Starosta [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Decyzją wydaną w dniu [...] września 2013 r. Starosta [...] cofnął skarżącemu uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Od wydanej decyzji diagnosta złożył odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania, SKO w [...], decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., uchyliło decyzję Starosty w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. skarżący podniósł, że organ uniemożliwiał mu odniesienia się do stawianych zarzutów oraz zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym. Wskazał ponadto, że w treści decyzji z dnia [...] września 2013 r. Starosta [...] nie odniósł się do stanowiska pracodawcy, odnośnie skierowania diagnosty na dodatkowe szkolenia. Diagnosta stwierdził też, że nie czuje się winnym większości stawianych zarzutów, ani nie dopuścił do ruchu pojazdów, które stanowiłyby zagrożenie dla życia użytkownika lub innych użytkowników dróg. W ocenie skarżącego zakończone postępowanie jak i zgromadzony w nim materiał dowodowy były obarczone błędami, które nie pozwalały na obecnym etapie określić zasadności zarzutów, ani uznać, że jedynym środkiem zapobiegawczym było cofnięcie uprawnień diagnosty. Wskazał, że kontrolerzy mogli zareagować na fakt, rzekomego dopuszczenia do ruchu pojazdu, który mógłby zagrażać życiu innych osób. Diagnosta zaznaczył, że chciałby jednocześnie, aby organ podejmując decyzję uwzględnił również to, że po kontroli odbył dodatkowe szkolenie. W konkluzji strona wniosła o umorzenie postępowania, zgodę na uzupełnienie dokumentacji o techniczne wyjaśnienia dotyczące postawionych zarzutów, odpowiedź kontrolującej komisji co do jego uwag i zarzutów przedstawionych w piśmie oraz wniosła o zmianę środka zapobiegawczego niepozbawiający diagnosty uprawnień. Decyzją dnia [...] stycznia 2014 r. Starosta [...] działając na podstawie art. 104 k.p.a. cofnął A. M. uprawnienie diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów wydane w dniu [...] grudnia 2004 r. przez Starostę [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że diagnosta, przeprowadzając okresowe badania techniczne pojazdów w sposób niezgodny z określonym zakresem i sposobem ich wykonania oraz wydając zaświadczenia niezgodne ze stanem faktycznym, wypełnił przesłankę do cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych, uregulowaną w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. Następnie organ przywołał przepisy obowiązującego w dniu kontroli Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach i wskazał, jakie czynności składają się na zakres okresowego badania technicznego, a także jakiej materii przepisy znajdują się w poszczególnych częściach rozporządzenia. W dalszej kolejności organ uznał, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie budził wątpliwości i nie był przez stronę kwestionowany. Stwierdzone uchybienia odnotowano w protokole kontroli, a skarżący co do zasady rzetelności protokołu nie podważał. Wywodził dalej, że stwierdzenie przedmiotowych uchybień zawsze skutkuje zastosowaniem określonych sankcji, a zatem organ miał obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienie. Wskazał też, że celem przepisu art. 84 ust. 3 p.r.d. jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, którzy dopuszczając do ruchu pojazd o niesprawdzonym stanie technicznym, powodują zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu pojazdów na drogach. Podkreślił również, że diagnosta pełni funkcję publiczną, w związku z czym, wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Powyższe twierdzenia organ podparł dorobkiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Starosta za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż stronie zapewniono czynny udział w toczącym się postępowaniu poprzez zawiadomienie strony o wszczęciu i zakończeniu postępowania administracyjnego. Organ nie dał też wiary twierdzeniom diagnosty, że stan ogumienia, stan ogólny samochodu Mercedes Benz BI-80 mógł on skutecznie ocenić w trakcie przeprowadzanej kontroli. Gdyby tak było, to nie powinien on wydać zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego, ze wzglądu na usterkę. Dalej wskazał, że rozporządzenie w sprawie badań technicznych, które szczegółowo określa przedmiot i zakres okresowego badania technicznego pojazdu, czynności kontrolne, metody oceny stanu technicznego pojazdu oraz usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający, procedury ustalania stanu technicznego pojazdu na podstawie odebranego oświadczenia właściciela pojazdu nie przewiduje. Nie uzależnia także zakresu okresowego badania technicznego pojazdu od jego wieku. Ponadto przeprowadzenie badania układu hamulcowego bez mierzenia siły nacisku na pedał hamulca uznawane jest za istotne naruszenia prawa. W protokole kontroli wskazano również na wiele więcej uchybień. W związku z powyższym Starosta ocenił podejście diagnosty w trakcie obligatoryjnych badań pojazdu jako wskazujące na brak rzetelności i profesjonalizmu, m.in. z uwagi na fakt, że dopuścił się on uchybień podczas badania pojazdów wiedząc, że jest kontrolowany. Taki sposób postępowania diagnosty rażąco narusza art. 83 ust. 1 p.r.d. oraz rozporządzenia w sprawie badań technicznych. W dniu 7 lutego 2014 r. A. M. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie uczestniczył w przygotowaniu treści protokołu osobiście, a samo odczytanie i zobligowanie go do jego podpisania bez informacji, że będzie to jedyny dokument na podstawie, którego organ oprze decyzję, uważa za naruszenie przepisów postępowania. Podkreślił, że nie miał wiedzy o zakresie i skutkach prawnych podpisanego protokołu. Dalej wskazał, że złożył wniosek o uzupełnienie zebranego materiału dowodowego o oględziny pojazdów, który nie został uwzględniony, co stanowi naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. Skarżący argumentował, że większość ze stwierdzonych uchybień ma wyłącznie charakter oceny sposobu wykonywania czynności diagnostycznych a nie faktycznych uchybień. Podniósł ponadto, że organ nie wykazał, iż w dniu kontroli pojazd, w którym stwierdzono wady, został dopuszczony do ruchu. Z kolei w odniesieniu do pisma z dnia 22 lipca 2013 r. skierowanego do właściciela SKP dotyczącego zaleceń pokontrolnych, skarżący uznał, że nie ma ono przymiotu środka dowodowego. Wskazał też, że nie czuje się winny stawianych mu zarzutów, ani nie dopuścił do ruchu pojazdu, który stanowiłby zagrożenie dla życia jego użytkownika lub innych użytkowników drogi. W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy uznał, że podnoszone przez diagnostę zarzuty dotyczące uniemożliwienia mu przez organ I instancji przedstawienia swoich racji na etapie zgromadzenia materiałów dowodowych i obrony przed postanowionymi zarzutami nie są zasadne. Skarżący już w dniu kontroli otrzymał egzemplarz protokołu kontroli, a w toku prowadzonego postępowania, był zawiadamiany o przysługujących mu uprawnieniach. Dalej organ II instancji wskazał, że Starosta oparł swoje rozstrzygnięcie nie tylko na protokole kontroli, ale również na przedłożonych przez skarżącego zaświadczeniach oraz piśmie właściciela SKP z dnia 22 lipca 2013 r. Odnosząc się do samego protokołu, organ podkreślił, że może on stanowić źródło informacji dotyczących popełnionych przez diagnostę uchybień, skutkujących koniecznością cofnięcia przysługujących mu uprawnień. Organ przytoczył treść art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którą, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i wskazał, że protokół kontroli nie stanowi niedopuszczalnego środka dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Wynika to z faktu, że został on sporządzony w związku z prowadzeniem czynności, przewidzianych w art. 83b ust. 2 pkt 1 p.r.d. oraz zawiera informacje istotne dla sprawy, po których powzięciu organ I instancji był obowiązany z urzędu wszcząć postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty. SKO wskazało również, że organ I instancji słusznie nie dopuścił wnioskowanego przez skarżącego dowodu polegającego na ponownym przeprowadzeniu badania pojazdów, diagnozowanych w trakcie kontroli, gdyż nie miało to znaczenia w sprawie i przy pomocy tego środka dowodowego nie można było dowieść okoliczności, na którą skarżący się powoływał. Dalej organ odwoławczy wskazywał, że A. M. dopuścił się uchybień dotyczących niepodjęcia czynności, wynikających z § 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. c rozporządzenia, a następnie wydal odpowiednie zaświadczenia, mimo że wystąpienie wymienionych uchybień uniemożliwiało mu wydanie dokumentu, na podstawie którego pojazd zostałby dopuszczony do ruchu. Z przedmiotowym zaniechaniem łączy się drugie uchybienie – wydanie odpowiedniego zaświadczenia, pomimo że mógł on je wydać dopiero po dokonaniu wszystkich wymaganych prawem czynności diagnostycznych i niestwierdzeniu niesprawności pojazdu. Ponadto organ podkreślił, że przeprowadzenie ponownych badań pojazdów po ponad roku od dnia przedmiotowej kontroli, nie pozwoli ocenić ich sprawności w stanie sprzed roku, a jedynie w stanie obecnym, który to nie jest okolicznością mającą jakiekolwiek znaczenie w sprawie. Dalej organ przytoczył treść orzeczeń sądów administracyjnych oraz przepisów warunkujących sposób przeprowadzenia kontroli, zakres i sposób wykonywania badań technicznych pojazdów oraz cofnięcie uprawnień diagnostycznych. Wskazał przy tym, że przepis prawa, który stanowi podstawę cofnięcia uprawnienia diagnoście ma charakter bezwzględnie obowiązujący, dlatego też, organ nie miał możliwości miarkowania konsekwencji i stwierdzając chociażby jedno uchybienie określone w art. 84 ust. 3 p.r.d. miał obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienie. Od wymienionej na wstępie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. A.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając powyższą decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie, ponowne rozpatrzenie sprawy, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: • art. 7 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia w postępowaniu dotyczącym uchylenia uprawnień diagnosty wniosku o dowód mający potwierdzić lub zaprzeczyć tezie o dopuszczeniu w trakcie kontroli do ruchu samochodu mogącego stanowić zagrożenie w ruchu drogowym. • art. 9 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia nie tylko skutków prawnych przeprowadzonej kontroli przed podpisaniem protokołu, ale również tego, że jako diagnosta był objęty jej przebiegiem, • art. 28 k.p.a. poprzez brak skutecznego powiadomienia o zamiarze przeprowadzenia czynności kontrolnych dotyczących nie stacji diagnostycznej a sposobu wykonywania czynności w trakcie kontroli przeze niego jako uprawnionego diagnostę, • art. 78 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia ponownej kontroli pojazdów, które w protokole zostały uznane za "dopuszczone do ruchu drogowego w sposób nieuprawniony, czyli zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego". W uzasadnieniu skarżący powtórzył podniesioną na etapie odwołania argumentację, wskazując dodatkowo, że w sytuacji uznania, że do ruchu został dopuszczony pojazd, stanowiący zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, to zgodnie z treścią art. 81 ust. 11 pkt 1a p.r.d. organ kontrolujący ma obowiązek wezwania właściciela pojazdu do ponownych badań technicznych. Jednakże ani Starosta [...], ani nikt w jego imieniu takiego wezwania nie dokonał. Skarżący argumentował, że w sytuacji uznania jego winy jako bezdyskusyjnej i udowodnionej organ miał obowiązek zastosowania ww. przepisów p.r.d. i jeśli organ tego nie zrobił, to istnieje domniemanie, że zarzut ten nie został udowodniony ani udokumentowany w sposób wystarczający do cofnięcia uprawnień diagnosty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, zasadnie przyjęły, iż skarżący A. M. przeprowadził badania techniczne pojazdów z istotnymi nieprawidłowościami w stosunku do przepisów rozporządzenia. Okoliczność ta stała się podstawą cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Z przedstawionych akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 4 lipca 2013 r., przeprowadzono kontrolę stacji kontroli pojazdów, w której jako diagnosta zatrudniony był A. M. Skarżący w dniu kontroli przeprowadził badania techniczne trzech pojazdów (Skoda Fabia nr rej. [...], Mercedes Benz B180 nr rej. [...] i KIA K2900 nr rej. [...]). Badania te zostały przeprowadzone z istotnymi nieprawidłowościami w stosunku do przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). Art. 84 ust. 3 p.r.d. "odwołuje się do kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, gdy tymczasem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, art. 83 nie zawierał już ust. 6. Normę tę zastąpił art. 83b, który stanowi, że nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta (ust. 1). W ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a/ zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3, b/ prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, c/ prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji (art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy). Należy uznać za oczywiste niedopatrzenie ustawodawcy, który nowelizując treść art. 83, mocą art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) wchodzącą w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., nie dokonał zmian w art. 84 ust. 3 ustawy. Ponieważ wykładnia art. 84 ust. 3 u.p.r.d. wywoływała wątpliwości Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 12 marca 2012 r. o sygn. akt II GPS 2/11 (publ. ONSAiWSA 2012, z. 3, poz. 37) przyjął, że "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie." W tym miejscu wskazać należy, że przepis art. 84 ust. 3 p.r.d. określa jedynie pozytywne przesłanki cofnięcia diagnoście przez właściwy organ uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Jeżeli więc w wyniku przeprowadzonej kontroli zostaną ustalone uchybienia, o których mowa w pkt 1 i 2 ww. przepisu to Starosta zobligowany jest wydać decyzję w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście, który dopuścił się uchybień. Ustawodawca nie zawarł przy tym w omawianym przepisie przesłanek negatywnych, których wystąpienie mogłoby wyłączać wydanie decyzji o cofnięciu diagnoście posiadanych uprawnień. Warto zatem wskazać, że przepis prawa stanowiący podstawę cofnięcia uprawnień diagnoście ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Organ w przypadku ziszczenia się przesłanek określonych w przywołanym przepisie ma obowiązek wydania decyzji, w której cofnie diagnoście uprawnienia do wykonywania zawodu. Ponadto należy podkreślić, że dotychczasowy sposób wykonywania obowiązków przez diagnostę nie ma znaczenia dla odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Skarżący, jako diagnosta był bowiem zobowiązany do zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania swoich obowiązków służbowych. Sąd stoi przy tym na stanowisku, że organ I instancji słusznie wskazał, że dokonanie pomiaru sił hamowania bez mierzenia siły nacisku na pedał hamulca, nie dokonanie pomiaru emisji spalin silnika, nie sprawdzenie znaków legalizacyjnych tablic rejestracyjnych, stanu kół i opon, dodatkowego wyposażenia pojazdu, wycieraczek, spryskiwaczy, pasów bezpieczeństwa, stanu przednich świateł przeciwmgielnych oraz miejsc kotwiczenia pasów bezpieczeństwa oraz nie poinformowanie użytkownika pojazdu o niesprawności jednego światła STOP nie odpowiada przewidzianemu w rozporządzeniu zakresowi i sposobowi przeprowadzenia badania technicznego przez diagnostę. Ustalenia te stwierdzone zostały w protokole z kontroli nr [...], który skarżący podpisał nie wnosząc do niego uwag. Stały się one podstawą do wydania przez Starostę [...] decyzji orzekającej o cofnięciu A. M. uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. W tym miejscu, za niezasadne należy uznać twierdzenia skarżącego dotyczącego naruszenia przez organ kontrolujący art. 9 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia skutków prawnych kontroli oraz objęcia jej zakresem diagnosty przed podpisaniem przez niego protokołu. Skoro skarżący został poproszony o podpisanie protokołu to powinien on być świadomy, że wykonywanie przez niego uprawnień diagnosty również jest przedmiotem kontroli. Ponadto kontrolujący w sposób wyraźny wskazali, że przedmiotem kontroli było m.in. sprawdzenie prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego Sąd pragnie zauważyć, że kontrola przeprowadzona w SKP, w której zatrudniony był skarżący została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Przedsiębiorca został powiadomiony o przeprowadzeniu kontroli, a kontrolujący stację posiadali ważne legitymacje służbowe. Również przedmiot kontroli został w sposób jasny określony, a nadto skarżący, jak wynika z analizy protokołu wiedział o tym, że był kontrolowany. Nie doszło więc w ocenie Sądu do naruszenia art. 28 k.p.a. Mając na uwadze zarzut skarżącego odnoszący się do nieuwzględnienia przez organy powoływanych przez A. M. dowodów w zakresie ponownego przeprowadzenia badań technicznych badanych pojazdów Sąd stwierdza, ze organy zasadnie nie przeprowadził wnioskowanego dowodu. Należy w tym miejscu podkreślić, że stan techniczny pojazdów po upływie ponad roku od przeprowadzonej kontroli znacznie się zmienił. Ich stan był nie do odtworzenia w momencie złożenia przez skarżącego wniosku. Dlatego też przy pomocy zgłaszanego przez skarżącego dowodu nie było możliwe dowiedzenie okoliczności, na które się powoływał. Ponadto, sam stan techniczny pojazdów nie stanowił istotnej okoliczności w sprawie. Cofnięcie diagnoście uprawnień nie jest związane bezpośrednio ze stanem technicznym badanych przez niego pojazdów, a następuje w konsekwencji niedopełnienia przez niego wymaganych rozporządzeniem czynności podczas badania, co zostało stwierdzone w podpisanym przez skarżącego protokole kontroli. Zaistnienie tych okoliczności było wystarczającą przesłanką dla organu I instancji do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień. Pozostałe okoliczności nie są zatem w niniejszej sprawie istotne, a zatem żadne dodatkowe badanie techniczne nie mogłoby stanowić podstawy do uchylenia decyzji Starosty. W dalszej kolejności, Sąd stwierdza, że wydając obie sporne decyzje administracyjne, zarówno Starosta [...] jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie dopuścili się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 78 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości również w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca. Zdaniem Sądu, nie można też organom odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.