VI SA/Wa 1850/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oddala skargę Decyzją z [...] lipca 2009 r. Minister Infrastruktury, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej u.t.d.) i art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich, utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2009 r. o cofnięciu M. A. (dalej jako skarżący) licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...]. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy. [...] marca 2004 r. skarżącemu udzielono licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. [...] lutego 2009 r. skarżący wystąpił o odnowienie wypisów z tej licencji. Załącznik do powyższego wniosku stanowiło zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego dotyczące skarżącego. Wynikało z niego, że skarżący został skazany, na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział Grodzki z [...] czerwca 2007 r. (data uprawomocnienia się [...] lipca 2007 r.) sygn. akt [...], na mocy m.in. art. 278 § 1 kk, za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Tym samym utracił przymiot dobrej reputacji w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. W związku z powyższym, [...] lutego 2009 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia licencji wspólnotowej, a następnie decyzją z [...] maja 2009 r. Minister Infrastruktury cofnął licencję przewozową. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że przestając spełniać wymóg dobrej reputacji, skarżący przestał tym samym spełniać warunki wykonywania działalności objętej licencją transportową określone w art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że czynu którego dokonał nie można zakwalifikować do zdarzeń, które miałyby bezpośredni związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Podkreślił, że pozbawienie go wykonywania zawodu powoduje sprowadzenie jego rodziny na skraj nędzy i brak możliwości spłacania zaciągniętych kredytów bankowych. Wskazaną na wstępie decyzją Minister Infrastruktury utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podkreślając, że w sprawie nie jest sporne, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Wskazał, że w ustawie o transporcie drogowym zawarta została legalna definicja pojęcia dobrej reputacji. W związku z powyższym organ nie jest uprawniony do oceny w ramach uznania administracyjnego, czy przedsiębiorca posiada dobrą reputację w potocznym rozumieniu. Jest on natomiast zobligowany, do cofnięcia licencji w przypadku stwierdzenia, że wymóg dobrej reputacji przestał być spełniany przez przedsiębiorcę. Utrata tego wymogu ma miejsce m.in., jeżeli został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Organ zaakcentował, że jego stanowiska nie może zmienić także trudna sytuacja życiowa skarżącego. Jest to związane z faktem, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, z związku z czym przestał spełniać wymóg dobrej reputacji. Oznacza to, że przedsiębiorca nie spełnia warunków do wykonywania działalności objętej licencją transportową, określonych w art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosząc o jej zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego tj. obrazę art. 6, 7, 8, 9, 10 i 77 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia i art. 5 ust. 3 u.t.d. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w jego ocenie organ zastosował nadinterpretację przepisów odnoszących się do przymiotu dobrej reputacji. Pojęcie utraty wymogu dobrej reputacji jest – w ocenie skarżącego – nader trudne do jednoznacznego określenia, tym bardziej, że czyn dokonany przez skarżącego nie ma faktycznie związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem skarżącego przemawiają za nim względy społeczne wynikające z treści art. 5 kc, gdyż pozbawienie go prawa do wykonywania zawodu spowoduje utratę zarobkowania i zapewnienia bytu rodzinie oraz spłaty należności wobec osób trzecich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji według kryterium jej zgodności z prawem materialnym, a także przepisami postępowania administracyjnego. Sąd nie może natomiast kierować się przyszłymi faktycznymi lub ekonomicznymi skutkami własnego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M. A. skargi na decyzję Ministra Infrastruktury Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich: Licencja wspólnotowa wydawana jest przez Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 5 i 7, każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, który: - prowadzi działalność w Państwie Członkowskim, zwanym dalej "Państwem Członkowskim miejsca prowadzenia działalności", zgodnie z przepisami tego Państwa Członkowskiego; - jest uprawniony w tym Państwie Członkowskim, zgodnie z przepisami Wspólnoty oraz tego państwa dotyczącymi, dopuszczenia do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy w celu wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w Polsce, tj. ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podstawy do wykonywania działalności gospodarczej w postaci transportu drogowego stwarza licencja wydawana przez właściwy organ administracji publicznej, podmiotom spełniającym wszystkie ustawowe przesłanki uprawniające do ubiegania się o wydanie stosownej licencji. Przesłanki określające wymogi wobec przedsiębiorców ubiegających się o wydanie licencji w celu podjęcia i wykonywania transportu drogowego zostały wymienione w art. 5 ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 u.t.d. Stosownie do treści art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. przedsiębiorcy ubiegającemu się o przyznanie licencji, przyznaje się licencję jeżeli między innymi "spełnia wymóg dobrej reputacji". Jednocześnie w tej samej normie prawnej ustawodawca wyjaśnił, iż wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez osoby ubiegające się o przyznanie licencji lub posiadające określoną licencję, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Zasadnie więc organ uznał, że negatywna przesłanka wyłączająca wymóg dobrej reputacji występuje w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie licencji lub posiadająca licencję została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za jedno z umyślnych przestępstw określone w katalogu opisanym w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. Powołany wyżej przepis prawa nie daje żadnych podstaw do uznania, iż wolą ustawodawcy było powiązanie przestępstw wymienionych w opisanym katalogu z wykonywaną działalnością zawodową, a tym samym przyjęcie, że tylko skazanie za przestępstwa opisane w treści przytoczonego przepisu prawa, które pozostają w związku z wykonywaną działalnością mogą prowadzić do skutku w postaci utraty wymogu dobrej reputacji (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2008 r., II GSK 21/08). W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której ustalony i niekwestionowany stan faktyczny odpowiada powołanej normie prawa, a tym samym uzasadnia to stosowanie językowej wykładni do wskazanej normy prawnej. Pozytywne ustalenie, iż osoba posiadająca licencję została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, jest wystarczającą podstawą do uznania, iż osoba taka nie legitymuje się niezbędną przesłanką do dysponowania licencją zezwalającą na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Skarżący nie kwestionuje okoliczności związanych ze skazaniem go prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwa przeciwko mieniu. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ww. rozporządzenia "właściwe władze cofają licencję wspólnotową w przypadku, gdy jej posiadacz przestał spełniać warunki ustanowione w art. 3 ust. 2". Oznacza to, że organ administracji publicznej jest zobligowany do cofnięcia licencji, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Brak wymogu dobrej reputacji jest wystarczającym powodem do tego aby uznać, że posiadacz licencji nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Minister Infrastruktury rozstrzygając w przedmiotowej sprawie nie naruszył powołanych w skardze przepisów procesowych. Decyzja wydana przez organ jest decyzją związaną. W sprawach, w których wprowadzona jest instytucja tzw. decyzji związanej nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy. Organ nie mógł zatem rozważać wpływu treści rozstrzygnięcia na sytuację osobistą i rodzinną oskarżonego, jak również badać sprawy z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego, gdyż art. 5 kc nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organ, przy niespornym stanie faktycznym, dokonał jego subsumcji pod mającą zastosowanie w sprawie normę prawną, której wykładnia została przeprowadzona prawidłowo i dlatego też skargę oddalił na zasadzie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.