VI SA/Wa 1850/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji oddala skargę VI SA/Wa 1850/18 Uzasadnienie Główny Inspektor Transportu Drogowego działając decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r.. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), w zw. z art. 7d ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r, o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm., dalej: u.t.d.) i art. 3 ust. 1 lit. b) oraz art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE Nr L 300/51. dalej: rozporządzenie 1071/2009) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego o uznaniu, że utrata dobrej reputacji przez Pana I. P., prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą I. P. stanowi proporcjonalną reakcję za naruszenia przepisów załącznika nr IV rozporządzenia 1071/2009. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał dla przedsiębiorcy w dniu [...] kwietnia 2016 r. zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Tenże organ decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. [...]uznał, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona przez przedsiębiorcę Pana I. P. W dniu [...] marca 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję numer [...] nakładającą na Pana I. P. karę pieniężną w kwocie 5.000 zł. Przedmiotem powyższego rozstrzygnięcia było naruszenie, o którym mowa w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 u.i.d. tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Naruszenie to zostało wskazane w pkt. 2 załącznika nr IV do rozporządzenia 1071/2009 tj. brak tachografu lub ogranicznika prędkości lub korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmienić zapisy w urządzeniach rejestrujących lub ograniczniku prędkości, lub fałszowanie wykresów lub danych pobranych z tachografu lub karty kierowcy. Mając na uwadze powyższe, pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r, organ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji z powodu nałożenia sankcji za ww. najpoważniejsze naruszenie, pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. Pan I. P. przesłał dokumenty, z których wynikało, że: 1) w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. zatrudniał 4 kierowców, 2) w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. wykonał 525 operacji transportowych, 3) posiada 4 pojazdy służące do wykonywania przewozów transportowych, 4) jest w trakcie rozmów dotyczących przystąpienia do Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce, 5) do roku 2016 był członkiem [...] Zrzeszenia Przewoźników Drogowych, 6) kierowcy Panu R. G. udzielono nagany, 7) Pan D. P., M. W., I. P. oraz Pani P. K. odbyli w dniu [...] sierpnia 20!6 r. szkolenie z zakresu czasu prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynku kierowców oraz obsługi tachografu. 8) złożył oświadczenie o podjętych działaniach. Organ ponadto uzyskał od Powiatowego Urzędu Pracy w C. informację, z której wynikało, że na lokalnym - częstochowskim rynku pracy - odnotowany jest niski poziom bezrobocia. Dodatkowo zawód kierowcy jest zawodem deficytowym, co oznaczało, że w ocenie urzędu pracy cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie spowoduje w znaczący sposób wzrostu poziomu bezrobocia na lokalnym rynku pracy, ponieważ zwolnione osoby nie powinny mieć trudności ze znalezieniem nowej pracy w tym zawodzie. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie w dniu [...] kwietnia 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydal decyzję nr [...] o utracie dobrej reputacji przez przedsiębiorcę Pana I. P., w związku z uznaniem, że będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Na podstawie zebranych dowodów stwierdzono, że liczba popełnionych naruszeń jest znaczna w stosunku do liczby kierowców oraz posiadanych pojazdów. Ponadto wskazano, że strona nie wykazała podjęcia działań mających na celu kontrolę i analizę pracy kierowców, W ocenie organu strona nie wykazała podjęcia z własnej inicjatywy jakichkolwiek realnych i rzeczywistych działań zapobiegających powstawaniu naruszeń przepisów prawa ani też wdrażających prawidłową dyscyplinę pracy. Natomiast w kwestii interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej organ ocenił, że cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego pozostanie bez wpływu na wzrost poziomu bezrobocia. Ponadto wskazano, że zgodnie ze złożonym oświadczeniem Pan I. P. nie był członkiem organizacji zrzeszającej przewoźników drogowych o zasięgu ogólnopolskim. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał, że organ I instancji podejmując decyzję o utracie dobrej reputacji oparł poczynione ustalenia z naruszeniem art. 7e i 94b u.t.d. poprzez ich niezastosowanie. Naruszenie art. 6 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 poprzez uwzględnienie przy wydawaniu decyzji w zakresie spełnienia wymogu dobrej reputacji kary grzywny uznanej z mocy prawa za niebyłe. Podniósł również pominięcie podczas prowadzenia postępowania w I instancji art. 8 k.p.a. nakładającego na organ obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie w strony do organów władzy publicznej oraz art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. który odnosi się do obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Strona poinformowała organ I instancji, że jest w trakcie rozmów dotyczących przy stąpienia do Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce. W ramach postępowania II instancyjnego organ w celu weryfikacji przedstawionych informacji zwrócił się z zapytaniem do ww. Zrzeszenia o udzielenie stosownych informacji. Zgodnie z odpowiedzią udzieloną w dniu [...] czerwca 2018 r. organ ustalił, że ww. przedsiębiorca nie figuruje w bazie członkowskiej Zrzeszenia. Organ rozpoznając ponownie sprawę wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił stronę prowadzonego postępowania. Wyjaśnił. że w związku z wszczęciem postępowania administracyjnego dotyczącego spełnienia przez przedsiębiorcę wymogu dobrej reputacji organ na podstawie art. 7d ust. 3 u.t.d. ma obowiązek weryfikować sposób i warunki wykonywania transportu drogowego. Przedmiotem badania w toku postępowania pozostają kwestie wymienione w art. 7d ust. 4 u.t.d. Celem ustalenia tych okoliczności uzyskano w toku postępowania I instancji wyjaśnienia od strony i powiatowego urzędu pracy właściwego dla siedziby przedsiębiorcy. Ponadto dokonano weryfikacji nałożonych sankcji w centralnej ewidencji naruszeń oraz informacji z Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. Organ ponownie rozpatrując sprawę Pana I. P. stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie był kompletny. Został dodatkowo uzupełniony o kserokopię dwóch dowodów rejestracyjnych pojazdów marki [...] leasingówanych przez przedsiębiorcę. Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzona analiza akt sprawy I instancji wskazała, że zweryfikowano wszystkie okoliczności, o których mowa w: art. 7d ust 4 u.t.d. Wyjaśnił, że stosownie do treści art. 7d ust. 4 pkt I u.t.d. biorąc pod uwagę liczbę i rodzaj naruszeń (3 najpoważniejsze naruszenia), liczbę kierowców (4 zatrudnionych) oraz liczbę prowadzonych operacji transportowych (średnio ok. 88 miesięcznie) organ w toku postępowania w I instancji uznał, że jest ona znaczna w stosunku do skali prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności. Skala operacji transportowych jest przy tym w ocenie organu przeciętna i dość typowa. Przez ten pryzmat należy dokonywać oceny przesłanki zawartej w art. 7d ust. 4 pkt 1 u.t.d. jako powtarzalnej. Na uwagę zasługuje fakt, że przedmiotem tych rozstrzygnięć były m.in. naruszenia o których mowa w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 u.t.d tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Przedmiotowe naruszenie zostało wskazane w pkt. 2 załącznika nr IV do rozporządzenia [...] tj. brak tachografu lub ogranicznika prędkości łub korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmienić zapisy w urządzeniach rejestrujących lub ograniczniku prędkości, lub fałszowanie wykresów lub danych pobranych z tachografu lub karty kierowcy. Organ wyjaśnił, że podstawę wszczęcia postępowania stanowiła decyzja z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. Ustalił również, że wobec przedsiębiorcy prowadzone było już postępowanie w przedmiocie badania dobrej reputacji, które zakończyło się stwierdzeniem, że pozostaje ona nienaruszona. Jednakże, wobec faktu popełnienia przez przewoźnika kolejnego najpoważniejszego naruszenia tego samego rodzaju, organ uznał, iż przedsiębiorca, pomimo składanych deklaracji nie podjął żadnych skutecznych działań zapobiegawczych. Pan I. P. składając wyjaśnienia w I instancji wskazał na działania mające na celu ograniczenie ryzyka naruszenia przepisów prawa przez zatrudnionych kierowców poprzez regularne omawianie czasu prowadzenia pojazdu oraz prawidłowej obsługi tachografu cyfrowego Strona nie udokumentowała w żaden sposób przedstawionych twierdzeń. W toku postępowania w I instancji jedynie udowodniono udzielenie kary nagany w stosunku do kierowcy Pana R.G. Przedstawione dokumenty potwierdzające udział pracowników w szkoleniu dotyczą okresu sprzed daty popełnienia naruszenia. Organ skonstatował, że powołanie się przez Pana I. P. na ww. szkolenie, nie mogło zostać uznane za plan działania mający na celu poprawę sytuacji i zapobieganie powstawaniu naruszeń w przyszłości, w dalszym ciągu kierowcy dopuszczali się najpoważniejszych naruszeń norm socjalnych kierowców. Strona na żadnym etapie postępowania nie wyjaśniła dokładnie, jakie jeszcze inne działania podejmuje w celu wdrożenia prawidłowej dyscypliny pracy, bądź jakie procedury wprowadzi z zamiarem przeciwdziałania powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Brak wskazania przez stronę konkretnego zakresu działań, jakie zamierza podjąć w celu poprawy sytuacji wyklucza możliwość uznania przez organ, że przedsiębiorca rokuje poprawę. Jak wynika z dotychczasowej praktyki, szkolenia pracownicze przeprowadzane przez stronę nie byty wystarczające i skuteczne. Organ ustalił, że brak jest poprawy w działalności przedsiębiorstwa wynikającej z wdrożenia mechanizmów mających na celu poprawę jego funkcjonowania w wykonywaniu transportu drogowego, co stanowiło konieczny element w przypadku orzeczenia o nienaruszeniu dobrej reputacji. Według organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz liczba stwierdzonych najpoważniejszych naruszeń (3) ich charakter (ingerencja w urządzenia rejestrujące pracę kierowcy), w stosunku do liczby zatrudnionych kierowców (4), precyzyjnie wskazuje poziom zawinienia strony. Najpoważniejsze naruszenia przepisów u.t.d. określone w załączniku IV do rozporządzenia 1071/2009, jakich dopuścił się przedsiębiorca Pan I. P. miały charakter powtarzalny, co udowodniły kontrole drogowe. Skutkowało to wydaniem wobec Pana I. P. wykonalnych decyzji administracyjnych o nałożeniu kar pieniężnych przewidzianych przepisami ustawy o transporcie drogowym. Interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę stanowi trzecią okoliczność, którą Główny Inspektor Transportu Drogowego zobowiązany jest wziąć pod uwagę przy ocenie dobrej reputacji, co wynika z art. 7d ust, 4 pkt 3 u.t.d. Tej weryfikacji dokonano w toku postępowania I instancji zwracając się do Powiatowego Urzędu Pracy w C., który wskazał, że cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie wpłynie na wzrost poziomu bezrobocia na lokalnym rynku pracy. Zawód kierowcy samochodu ciężarowego jest zawodem deficytowym. Zdaniem urzędu pracy istnieje bardzo duże zapotrzebowanie ze strony pracodawców "gotowych do natychmiastowego zatrudnienia kandydatów posiadających kwalifikacje do wykonywania zawodu kierowcy samochodu ciężarowego, ciągnika siodłowego czy kierowcy autobusu". Ponowna analiza materiału dowodowego wskazuje, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonano oceny interesu społecznego bowiem w zaskarżonym postępowaniu organ ocenił interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej biorąc pod uwagę opinię wyspecjalizowanego podmiotu zajmującego się problematyką bezrobocia, czy też prowadzonymi przez ten urząd analizami. Organ II instancji w pełni podziela ww. stanowisko oraz podtrzymuje zawartą w zaskarżonej decyzji argumentację w tym zakresie. W toku przeprowadzonego postępowania w I instancji strona oświadczyła, że w 2016 r. zakończyła przynależność do [...] Zrzeszenia Przewoźników, a ..obecnie" zamierza przystąpić do Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w W. Organ w toku I instancji stwierdził, że za kontynuacją działalności transportowej nie przemawia pozytywna opinia stowarzyszenia, ponieważ podmiot nie jest członkiem żadnej organizacji zrzeszającej przewoźników drogowych. Mając powyższe na względzie organ rozpatrując sprawę w II instancji zwrócił się z zapytaniem do Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w W. czy Pan I. P. jest członkiem ww. stowarzyszenia. Z uzyskanej odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2018 r. wynika, że Pan I. P. nie figuruje w bazie członkowskiej Zrzeszenia. Organ w niniejszym postępowaniu II instancyjnym nie miał zatem możliwości wzięcia pod uwagę opinii, o której mowa w art. 7d ust. 4 pkt 4 u.t.d. Odnosząc się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczących naruszenia przez organ przepisów art. 7e u.t.d., art. 94b u.t.d. oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 wskazał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jest on niezasadny. Organ wyjaśnił, że biorąc pod uwagę art. 7e u.t.d, w brzmieniu wcześniej obowiązującym przez środek rehabilitacyjny, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 należy rozumieć uznanie nałożonych sankcji administracyjnych za naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w zakresie określonym w załączniku nr IV do rozporządzenia 1071/2009 za niebyłe. Zgodnie zaś z art. 94a u.t.d. nałożoną karę pieniężną uważa się za niebyłą po upływie 2 lat od dnia wykonania decyzji administracyjnej ojej nałożeniu. Zdaniem organu odwoławczego, kary pieniężne nałożone decyzjami [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego za naruszenie wskazane w załączniku nr 3 u.t.d. pod pozycją 6.2.1. stanowiące najpoważniejsze naruszenie w rozumieniu pkt. 2 załącznika IV rozporządzenia 1071/2009 o numerach [...] oraz [...] zostały przywołane w decyzji organu w I instancji o utracie dobrej reputacji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Decyzje te stały się wykonalne kolejno [...] września 2016 r. oraz [...] października 2016 r. Środek rehabilitacyjny w przypadku tych dwóch decyzji zostanie zastosowany po upływie 2 lat od dnia wykonania tych decyzji. Zatem organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powyższy zarzut uznał za bezpodstawny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. podkreślił, że z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Brak zaufania obywateli do organów państwa jest z reguły skutkiem naruszenia prawa przez organy państwowe, zwłaszcza zaś niektórych wartości w nim wyrażonych, takich jak równość i sprawiedliwość. Reasumując, w toku I instancji organ wydał zaskarżoną decyzję o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy. Organ dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy, a strona nie przedstawiła żadnych wniosków ani dodatkowych twierdzeń w sprawie. Ponadto strona nie skorzystała również z przysługującego jej prawa wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. do czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz możliwości zgłoszenia żądań. Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia w toku postępowania I instancji art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez zarzucaną przez pełnomocnika niewłaściwą analizę materiału dowodowego z pominięciem wyjaśnień strony Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że organ w decyzji nr [...] o utracie dobrej reputacji z dnia [...] kwietnia 2018 r. odniósł się do wszystkich przesłanych dowodów oraz nadesłanych wyjaśnień, w szczególności do dokumentów i wyjaśnień przesłanych w toku postępowania w I instancji w dniu [...] stycznia 2018 r. oraz [...] marca 2018 r. W toku postępowania w I instancji strona nie poinformowała organu o podjęciu działań mających na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy wobec tego organ w żaden sposób nie mógł ustosunkować się to powyższych działań. Jednakże organ II instancji włączył do akt sprawy przedłożone kserokopie dwóch dowodów rejestracyjnych pojazdów marki [....] Ieasingowanych przez przedsiębiorcę, wyposażonych w impulsometry lachografu w obudowach ceramicznych. Nie można jednakże zgodzić się z argumentacją pełnomocnika zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że winę za popełnione naruszenie zawarte w decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. ponosi wyłącznie kierowca, który nie brał udziału w szkoleniu z dnia [...] sierpnia 2016 r. Zadaniem przedsiębiorcy jest nie tylko samo przeszkolenie kierowcy, ale także odpowiednie planowanie powierzonych mu zadań oraz prowadzenie stałego nadzoru nad jego pracą. Jak wynikało z decyzji z dnia [...] marca 2017 r. za przedmiotowe naruszenie odpowiedzialność ponosi także przedsiębiorca, który nie zapewnił odpowiedniej organizacji i dyscypliny pracy kierowcy. Ponadto decyzje w przedmiocie oceny dobrej reputacji przedsiębiorcy mają charakter decyzji uznaniowych. Organ rozstrzygając sprawę przed wydaniem decyzji dokonuje weryfikacji okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie i kryteriów, które są przewidziane w przepisach prawa. Istotnym jest także, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego właściwy organ może orzec o odebraniu przedsiębiorcy dobrej reputacji, lub stwierdzić jej nienaruszenie, w zależności od okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego. Odbierając dobrą reputację przedsiębiorcy uznaje się. że będzie to stanowiło proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, zaś pozostawienie dobrej reputacji nienaruszonej uznaje, że jej utrata byłaby nieproporcjonalną reakcją za popełnione naruszenie. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy i uznał, że utrata dobrej reputacji przez Pana I. P. stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Organ II instancji zgodził się z argumentacją zawartą w decyzji nr[...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., że samo szkolenie przeprowadzone w roku 2016, ustne pouczenia kierowców oraz osobistą kontrolę stanu pojazdu uznać należało za niewystarczające. Przeprowadzone dowody i zbadane okoliczności nie przemawiają na korzyść strony i nie uzasadniają interesu dalszego prowadzenia przez nią działalności transportowej. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący wskazał na naruszenie:   1. art. 16 § 1 kpa to jest uwzględnienie dla potrzeb nowego postępowania okoliczności badanych i rozstrzygniętych w postępowaniu wcześniejszym, tj. decyzji nr [...], oraz [...], które stanowiły przedmiot rozpoznania w innej sprawie, tj. [...], w której to sprawie, biorąc pod uwagę kary nałożone we wskazanych postępowaniach, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. organ orzekał, iż dobra reputacja pozostaje nienaruszona. Ostatecznie w aktualnym postępowaniu, pomimo, iż ostatecznie i prawomocnie organ wypowiedział się co do powyższych okoliczności w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., a tym samym przedmiotowe okoliczności nie mogły być podstawą rozstrzygnięcia w aktualnym postępowaniu, organ uwzględnił przedmiotowe kary traktując je jako okoliczność obciążającą dla skarżącego, a do czego nie miał prawa. 2. art. 77 w zw. z art. 80 kpa poprzez niewłaściwą subiektywną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem wyjaśnień strony, oraz co bardziej istotne, okoliczności przedmiotowej sprawy. Koniecznym dla podkreślenia jest okoliczność, iż co do dwóch z trzech uchybień przytaczanych przez organ (organ pierwszej instancji przytaczał jakoby miało miejsce pięć uchybień nie wskazując jednak jakich uchybień i w jakich okresach rzekomo miało to miejsce, co organ odwoławczy zweryfikował i przytoczył jedynie trzy), postępowanie było już prowadzone i nie wykazało utraty dobrej reputacji. Natomiast trzecie, które stanowiło podstawę wszczęcia postępowania na dzień dzisiejszy uznane jest z mocy prawa za niebyłe, a w zaistniałej sytuacji stan sprawy wygląda analogicznie jak w dniu wydania decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie [...], a przecież w tym stanie faktycznym i prawnym organ orzekł, iż nie utracono dobrej opinii. Ponadto organ zdaje się całkowicie nie zauważać, iż od dnia [...] marca 2018 r. nie miało miejsce żadne uchybienie uzasadniające utratę dobrej reputacji, a ponadto zakupiono nowy- tabor pojazdów w celu zapobieżenia ewentualnym uchybieniom, co potwierdza, iż podejmowane są skuteczne kroki w celu poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie. Pomimo, iż organ zaznaczył, iż dowody rejestracyjne nowych pojazdów załączono do akt postępowania, to nie odniósł się wcale do tej kwestii, a przecież wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy ma na celu ponowne jej rozpoznanie, w tym o nowe dowody, a nie wyłącznie analizę przeprowadzonego w postępowaniu I instancji postępowania. Ponadto informacyjnie skarżący wskazał, że jest, i był również w okresie prowadzonego postępowania członkiem [...] Zrzeszenia Przewoźników, a oświadczenie dotyczące chęci zapisania się do Zrzeszenia [...] dotyczyło chęci zmiany zrzeszenia, jednak ostatecznie skarżący pozostał członkiem zrzeszenia opolskiego, a ostateczną decyzję organ podjął bez pozyskania opinii zrzeszenia na temat skarżącego. 3. art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania strony do organów władzy publicznej, poprzez brak powołania konkretnych okoliczności, na które organ się powołuje (I instancja), bez wskazania konkretnych dowodów, które organ brał pod uwagę podczas rozpoznawania sprawy, a w konsekwencji przyjęcie gołosłownych twierdzeń jako wykazanych, oraz branie pod uwagę kar, co do których przeprowadzono już postępowanie zakończone ostateczną prawomocną decyzją. 4. art. 7e, oraz 94b w związku z art. 7d ust 6 utd, poprzez ich niezastosowanie i wydanie opinii o utracie dobrej reputacji, gdy na mocy art. 7e ust 4 w zw. art. 94b utd kara nałożona na skarżącego, stanowiąca podstawę wszczęcia przedmiotowego postępowania, tj. decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. o nr [...], co do której grzywnę zapłacono w dniu [...] lipca 2017 r. uznawana jest już za niebyłą (art. 94b utd - Nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu, czyli kara została uznana za niebyłą w dacie [...] lipca 2018 r., kiedy decyzja nie była jeszcze prawomocna). Tym samym, należy wskazać, iż w takiej sytuacji, nie jest możliwym zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, z uwagi na zastosowanie środka rehabilitacyjnego wskazanego w art. 7e ust 4 utd, a tym samym postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż w razie nawet hipotetycznego usankcjonowania decyzji organu, skarżącemu nie można już zawiesić licencji, gdyż posiada on uprawnienia do złożenie wniosku o jej wydanie. Reasumując, należy wskazać, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji prowadzone jest w celu dalszego zawieszenia licencji do czasu realizacji środka rehabilitacyjnego, który na dzień dzisiejszy został już zrealizowany. Podkreślenia wymaga fakt, iż pracownik który dopuścił się naruszenia w dniu [...] marca 2017 r. już od dawna u skarżącego nie pracuje, a od tamtego czasu nie odnotowano uchybień uzasadniających pozbawienie dobrej reputacji, a ponadto skarżący dokonał znacznych inwestycji związanych z leasingiem nowego taboru odpornego na próby ewentualnej ingerencji w tachograf, co stało u podstaw wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, z przyczyn czym obszernie wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. p. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w myśl § 2 tegoż artykułu kontrola nie sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada zaskarżoną decyzję, postanowienie, akt bądź inną czynność z zakresu administracji publicznej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów postępowania bądź prawa materialnego, natomiast przy orzekaniu nie kieruje się wykładniami słuszności bądź też zasadami współżycia społecznego. Poza tym podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r. p 1302 ze zm.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] kwietnia 2018 r. nie naruszają prawa w stopniu wskazującym na ich uchylenie. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów skargi Sąd stwierdził, co następuję. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte po powzięciu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego informacji, że na skarżącego decyzją z dnia [...] marca 2017 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została nałożona kara pieniężna w kwocie 5000 złotych za naruszenie, o którym mowa w l.p. 6.2.1. załącznika nr 3 utd tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Naruszenie to zostało wskazane w pkt 2 załącznik nr IV do rozporządzenia 1071/2009 tj brak tachografu lub ogranicznika prędkości lub korzystania z nielegalnego urządzenia, które może zmienić zapisy w urządzeniach rejestrujących lub ograniczniku prędkości lub fałszowanie wykresów lub danych pobranych z tachografu lub karty kierowcy. Nie bez znaczenia dla toku niniejszego postępowania pozostawał fakt, iż przeciwko skarżącemu toczyło się wcześniej postępowanie w zakresie spełnienia przez niego wymogu dobrej reputacji w związku z dwoma decyzjami [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającymi na skarżącego sankcje, o których mowa w pkt 2 załącznika nr IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] lutego 2017 roku nr [...] o tym, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona przez przedsiębiorcę I. P. Wydając ww decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego miał na względzie okoliczność przeszkolenia przez skarżącego pracowników, następującą niemal niezwłocznie po zwróceniu stronie uwagi na próby podejmowania działań naprawczych i było jednym z dowodów działających na korzyść strony w postępowaniu. Jednakże ponowne w miesiąc po wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. stwierdzono w działalności strony to samo naruszenie, traktowane przez ustawodawcę jako naruszenie najpoważniejsze stąd też Główny Inspektor Transportu Drogowego wszczął ponownie postępowanie czy utrata dobrej reputacji stanowi nieproporcjonalną reakcję na sankcje nałożone wykonalną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 roku. Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadząc obecne postępowanie uwzględnił wszystkie okoliczności, o których mowa w art. 7 d ust 4 u.t.d.. Wbrew twierdzeniom strony organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie mógł abstrahować od uprzedniej karalności skarżącego za analogiczne naruszenie, albowiem rzutowało to na ocenę spełnienia przesłanki w postaci możliwości poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym, czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy. Tak więc zarzut w postaci naruszenia art. 16 § 1 kpa należy uznać za niezasadny. Wbrew twierdzeniom strony organ prowadząc niniejsze postępowanie nie naruszył 8, 77 i 80 kpa. Organ miał na uwadze całokształt okoliczności faktycznych, w tym te, które nakazują uwzględnić art. 7 d ust 4 u.t.d., a które pozyskał zasięgając informacji u skarżącego. Notoryczne naruszenie przepisów postępowania przez stronę skarżącą nie mogło mieć wpływu na poprawę wizerunku co do prognozy nienaruszenia przez spółkę przepisów postępowania w przyszłości. Argument co do zakupu nowych samochodów należy uznać za niewystarczający w sytuacji, gdy skarżący nie podejmował żadnych działań związanych z ustawicznym szkoleniem i nadzorem nad zatrudnionymi przez niego kierowcami. Organ, jak to zostało już wskazane wyjaśnił kwestię przynależności strony do [...] Zrzeszenia Przewoźników Drogowych. Skarżący oświadczył, że zrezygnował z przynależności do tego zrzeszenia natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikło, że nie został członkiem Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do zasięgania opinii obu organizacji w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 e oraz art. 94 b w zw. z art. 7 d ust 6 u.t.d. należy wskazać, że skarżący w treści zarzutu błędnie wskazał numer decyzji oraz rodzaj sankcji, która została nałożona decyzją administracyjną, wykonalną w dniu [...] lipca 2017 r. Niniejsze postępowanie zostało bowiem wszczęte z uwagi na karę pieniężną, wymienioną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] marca 2017 roku za naruszenie opisane w lp. 6.2.1 załącznika 3 u.t.d. W myśl art. 94 b u.t.d. karę taką uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wydania decyzji o jej nałożeniu. Kara nałożona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. została uiszczona w dniu 19 lipca 2017 roku i od tej daty rozpoczął bieg termin do uznania przedmiotowej kary za niebyłą, który zakończył się w dniu 19 lipca 2018 roku. Zatem zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2018 roku została wydana przed upływem terminu do uznania kary za niebyłą. Jeżeli zaś chodzi o przywołane przez organ dwie uprzednie decyzje [...] oraz [...] stały się wykonalne odpowiednio [...] września 2016 i [...] października 2016 roku. W przypadku tych decyzji środek rehabilitacyjny mógł zostać zastosowany po upływie 2 lat od dnia wykonania decyzji. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy z dnia 4 listopada 2016 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. p 1935) w stosunku do przedsiębiorcy, który przed dniem wejścia w życie tej ustawy dokonał najpoważniejszego naruszenia określonego w załączniku IV do rozporządzenia 1071/2009 stosuje się przepisy dotychczasowe. Mając na uwadze art. 7 e u.t.d. w rozumieniu wcześniej obowiązującym przez środek rehabilitacyjny, ko którym mowa w art. 6 ust 3 rozporządzenia 1071/2009 należy rozumieć uznanie nałożonych sankcji administracyjnych za naruszenie obowiązujących przepisów drogowych w zakresie określonym w załączniku nr IV do rozporządzenia 1071/2009 za niebyłe. Zgodnie zaś z art. 94 a u.t.d. nałożoną karę pieniężną uważa się za niebyłą po upływie 2 lat od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Tak więc w dacie wydania zaskarżonej decyzji powyższe kary pieniężne również nie spełniały przesłanek do uznania ich za niebyłe. Z tych wszystkich wywodów Sąd uznał zarzuty skarżącego za niezasadne zarówno jeżeli chodzi o naruszenie przepisów postępowania jak również prawa materialnego, stąd też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.