VI SA/Wa 1851/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. Ł. i J. Ł. wspólników [...] s.c. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę M. Ł. i J. Ł. wspólnicy spółki cywilnej M. Ł., J. Ł. [...] s.c. z siedzibą Ł., zwani dalej skarżącymi, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] utrzymującą w całości w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] nakładającą na skarżących karę pieniężną w wysokości 600 złotych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 11,5 t. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] kwietnia 2006 r. o godzinie 1820 na drodze krajowej Nr [...] w miejscowości N. funkcjonariusze inspekcji transportu drogowego zatrzymali do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazd prowadził kierowca Z. D.. W trakcie kontroli wykonywany był przejazd w ramach transportu drogowego rzeczy ([...]) na trasie G. – D.. W czasie kontroli wykonano ważenie na wagach legalizowanych o numerze fabrycznym [...] oraz [...], z legalizacją ważną do dnia [...] lutego 2007 r. i ustalono, iż po uwzględnieniu błędów i tolerancji, nacisk potrójnej osi naczepy wyniósł 24,73 t., co spowodowało przekroczenie dopuszczalnego nacisku (24,0 t) o 0,73 t, na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W konsekwencji powyższego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 600 złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zakwestionowali prawidłowość dokonania pomiarów sugerując, iż weryfikacji zespołu pojazdów dokonano nieodpowiednią wagą. Skarżący podnieśli również, iż jako strona postępowania nie byli obecni przy przeprowadzaniu kontroli. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 61 ust. 1 i 11, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58 poz. 515), art. 13 g ust. 1 oraz art. 40 c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), Ip. 8 pkt 6 lit. b) załącznika do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U z 2005 r. Nr 179, poz. 1486) utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ opierając się na treść powołanych poniżej przepisów tj.: ـ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U z 2005 r. Nr 219, poz. 1860); ـ art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Jeżeli masa, lub naciski osi są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi (...) przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 w/w ustawy); ـ art. 64 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym zgodnie z którym ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia; ـ art. 13 g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w myśl którego za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej; ـ art. 40 c w/w ustawy zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...) uznał, iż w świetle zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, który potwierdza załączony do akt protokół kontroli oraz protokół z ważenia pojazdu zasadnym było nałożenie na skarżących kary pieniężnej w wysokości 600 złotych. Odnosząc się do kwestionowanej przez skarżących w odwołaniu, prawidłowości dokonania pomiarów organ wskazał, iż z podpisanego bez zastrzeżeń protokołu kontroli wynika, iż wynik pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej wykazał "nienormatywność" zespołu pojazdów. Organ dodał, iż funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego weryfikując stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używali przenośnych wag do pomiarów statycznych, które posiadały ważną legalizację. Na podstawie uzyskanych wyników kontroli nałożono na przedsiębiorcę karę w oparciu o ustawę o drogach publicznych. Pismem z dnia [...] września 2006 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] zarzucając organowi: 1. rażące naruszenie art. 68 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa - poprzez przyjęcie za udowodnione okoliczności wskazanych z oczywiście nieprawidłowego protokołu z czynności administracyjnej oraz sporządzeniem niepełnych uzasadnień zaskarżonych decyzji; 2. rażące naruszanie art. 32 i 33 kpa poprzez błędne przyjęcie, iż w postępowaniu przed organem I instancji strona reprezentowana była przez pełnomocnika - co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia wynikającej z art. 10 § 1 kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. 3. naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia poprzez przyjęcia wartości nierzeczywistych przy sprawdzaniu nacisków, o których mowa w § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia. 4. naruszenie art. 42 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 13 g ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ponadto art. 6,7,8,9, i 10 § 1 oraz art. 61 § 4, art. 77 i art. 108 § 1 kpa. Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wnieśli o: 1. stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 ust 2 p.p.s.a. nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. z dnia [...] czerwca 2006 r 2. w razie gdyby Sąd stwierdził brak podstaw do stwierdzenie nieważności strona wniosła na podstawie art. 145 § 1 ust 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. z dnia [...] czerwca 2006 r. Dodatkowo strona wniosła o zasądzenie kosztów procesu według norm przewidzianych w przepisach w tym kosztów przewidzianych tytułem zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do treści zaskarżonej decyzji oraz całości postępowania administracyjnego, strona podniosła, iż jej zdaniem organ I instancji orzekając w sprawie nie wskazał, w oparciu o jakie przepisy dokonano ważenia pojazdu i czy użyte do ważenia wagi są zgodne z ustaleniami wynikającymi z Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316.). W ocenie skarżących, w materiale dowodowym brak jest szczególności określenia, jakiego typu wagę zastosowano, wskazania jej klasy oraz wydruku z ważenia, który umożliwiłoby jego odczytanie. Podanie samego numeru fabrycznego wagi nie spełnia warunku określenia klasy dokładności wagi, czyli prawidłowego jej zastosowania i w konsekwencji dyskredytuje całkowicie jedyny dowód w sprawie, jakim jest protokół na podstawie, którego wydano decyzję. Skarżący podnieśli ponadto, iż protokół z kontroli narusza art. 68 kpa, gdyż nie posiada podpisu strony lub posiadającego stosowne umocowanie pełnomocnika (art. 32 k.p.a.). Ponadto, na gruncie niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, iż kierowca pojazdu został ustanowiony pełnomocnikiem w sprawie. W dalszej kolejności skarżący podnieśli, iż na gruncie niniejszej sprawy doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Świadczy o tym fakt, iż strona nie uczestniczyła osobiście, czy też przez swojego pełnomocnika w sporządzeniu protokołu i w związku z tym nie mogła wnieść do niego żadnych uwag, poprawek, odnieść się bezpośrednio do przebiegu procedury ważenie pojazdu, złożyć zastrzeżeń do wyników przeprowadzonego badania, wnioskować powtórnych badań oraz wskazać dostrzeżone źródła niepewności. W kwestii podstawy faktycznej rozstrzygnięcia skarżący podnieśli, iż organ przyjmując fakty zapisane w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2006 r., za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia obowiązany był do włączenia treści protokołu w całości do uzasadnienia decyzji. Powyższe umożliwiłoby stronie kwestionowanie treści owego dokumentu w ramach postępowania przed organem odwoławczym. Odnośnie zarzutu naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia skarżący podnieśli, iż w przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1 cyt. przepisy, są wartości rzeczywiste. Na gruncie niniejszej sprawy podstawą uzyskanych danych było jednokrotnie przeprowadzone ważenie za pomocą tzw. wagi dynamicznej. Wynik uzyskany w wyniku takiego pomiaru nie daje danych rzeczywistych, lecz określa jedynie naciski na osie w chwili ważenia, dlatego też zdaniem skarżących wartości ustalone po przeprowadzeniu kontroli w dniu [...] kwietnia 2006 r. nie można uznać za wartości rzeczywiste, o których mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2003 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną uchwałę z punktu widzenia powyższych zasad skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Główny Inspektor Transportu Drogowego zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości sądu ich interpretacja, dokonana przez organ. Wynikająca z art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 2004, poz. 2086) obligatoryjność wymierzenia kar pieniężnych za przejazd po drogach publicznych bez stosownego zezwolenia pojazdów nienormatywnych, nakłada na organy orzekające o wymierzeniu kary obowiązek wszczynania z urzędu postępowań administracyjnych w stosunku do podmiotu dokonującego przejazdu w przypadku każdoczesnego stwierdzenia takiego przejazdu. W sprawie niniejszej, w czasie kontroli pojazdu, w procesie jego ważenia uczestniczył upoważniony przedstawiciel strony - kierowca pojazdu, którego podpis widnieje na protokole z kontroli. Skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani przed Sądem, nie kwestionowali upoważnienia kierowcy do uczestnictwa w kontrolnej czynności ważenia pojazdu. Nie uczynił tego także kierowca w czasie kontroli. Został on poinformowany o zasadach kontroli i przysługujących mu uprawnieniach. Udostępniono mu do wglądu wszystkie niezbędne dokumenty, w tym także dotyczące wag i sposobu ważenia. W czasie kontroli drogowej użyta została waga posiadająca ważną legalizację, czego nie kwestionują skarżący. Legalizacja to przecież ważna prawna kontrola metrologiczna. Kierowca powyższe fakty potwierdził składając podpis pod protokołem kontroli i oświadczeniem w nim zawartym. Zgodził się więc jej z wynikami i to bez zastrzeżeń. Tym samym należy przyjąć, iż o pierwszej czynności podjętej w sprawie w stosunku do strony, a wszczynającej postępowanie administracyjne, strona była należycie poinformowana, skoro uczestniczył w niej upoważniony przedstawiciel strony w osobie kierowcy pojazdu. Niezależnie od powyższego organ powiadomił skarżących o wszczęciu wobec nich postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzenie naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego. Do zawiadomienia o wszczęciu postępowania dołączona została kserokopia protokołu kontroli, w czasie kontroli kierowca otrzymał jego kopię. Powyższe wynika z akt postępowania administracyjnego. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, w której strona miała pełną możliwość i prawo wypowiadania się w sprawie, składania wniosków dowodowych, prawo wglądu do akt sprawy, Sąd uznał, iż jej twierdzenie o naruszeniu przepisów postępowania jest nieuzasadnione. Za nietrafne Sąd uznał również pozostałe zarzuty skargi. W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że kara pieniężna za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu jest sankcją administracyjną związaną z naruszeniem warunków wykorzystywania drogi publicznej, a nie samych warunków technicznych pojazdu - art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Ma ona charakter obiektywny i nie jest oparte na zasadzie winy. Zgodnie z zapisami ustawy o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona do jednej z kategorii dróg (krajowych, wojewódzkich, powiatowych, gminnych), z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych - art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy. Wyjaśniając natomiast pojęcie pojazdu nienormatywnego ustawodawca wskazał, że jest to taki pojazd lub zespół pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi - art. 4 pkt 25 ustawy. Podkreślić zatem należy, że "nienormatywność" pojazdu - czyli niezgodność, sprzeczność z jakimś wzorcem - została w tej definicji odniesiona do parametrów przewidzianych dla danej drogi. Z punktu widzenia prawidłowego odczytania hipotezy normy prawnej wynikającej z przepisu art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest to istotne, gdyż wzorce parametrów technicznych pojazdów, wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), takiego odniesienia nie zawierają. Rozporządzenie to wydane zostało w wykonaniu delegacji zawartej w art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) - aktu określającego zasady ruchu na drogach publicznych, warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, wymagania w stosunku do osób kierujących pojazdami i innych uczestników ruchu oraz zasady kontroli ruchu drogowego. W rozporządzeniu tym prawodawca określił wymiary, masy i naciski osi pojazdów, jednak - co należy podkreślić - nie uczynił tego w odniesieniu do rodzaju dróg publicznych, a jedynie do poszczególnych kategorii pojazdów (przepisy § 2- 5c tego rozporządzenia). Tymczasem przepisy regulujące zasady korzystania z dróg publicznych wyodrębniają drogi, po których bez zezwolenia mogą poruszać się jedynie pojazdy o określonych parametrach. W wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 41 ust. 5 ustawy o drogach publicznych rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia19 października 2005 roku w sprawie sieci dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. z 2005r., Nr 219, poz. 1860), określona została sieć dróg krajowych, po których mogły poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 11,5 t, obejmujące drogi krajowe wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Powyższe rozważania dają podstawy do stwierdzenia, że parametry określone w przepisach cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia są decydujące w zakresie możliwości dopuszczenia danego pojazdu do ruchu w ogóle, jednak niewystarczające z punktu widzenia oceny, czy dany pojazd odpowiada sformułowanej w ustawie o drogach publicznych definicji pojazdu nienormatywnego, a co za tym idzie - czy jego przejazd bez zezwolenia rodzi skutek w postaci nałożenia kary pieniężnej. W tym zakresie o "nienormatywności" danego pojazdu decyduje bowiem to, czy jego parametry odpowiadają parametrom przewidzianych dla danej drogi, a nie czy pojazd ten spełnia ogólne warunki dopuszczenia go do ruchu. O tym więc, jakie pojazdy mogą się poruszać w kraju po danej drodze, nie decydują przepisy określające maksymalne dopuszczalne naciski osi pojazdów dopuszczonych do ruchu, a wartość techniczna tej drogi, tj. dopuszczalne obciążenie osi na danej drodze, a to jest określone w przepisach prawa o drogach publicznych. Z punktu widzenia zasad wykorzystywania dróg publicznych dopuszczalne naciski osi pojazdu zawarte są w cyt. ustawie o drogach publicznych. Wynikają z treści załącznika nr 2 lp.8 pkt 6 lit. b) do tej ustawy, określającego wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie pozostaje także w sprzeczności z przepisami art. 61 ust. 11 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.), gdyż oba te przepisy wskazując na konieczność uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdem o większym niż dopuszczalnym nacisku osi również odwołują się do parametrów przewidzianych dla danej drogi. Te zaś wynikają z przywoływanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Toczące się wobec skarżących postępowanie o nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia to postępowanie administracyjne, a nie karne jak sugeruje skarżący. Tym samym nie można mówić o naruszeniu art. 42 Konstytucji RP. Przepis ten bowiem dotyczy postępowania karnego, a nie administracyjnego. Postępowanie administracyjne toczy się według zasad kodeksu postępowania administracyjnego. Tych zaś, jak wykazano wyżej, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie naruszył. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.