VI SA/Wa 1855/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2010 r. oddalającego skargę M. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r. oddalił skargę M. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa. W dniu 8 lutego 2010 r. skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego wyroku, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu rozprawy, zaraz po jej zakończeniu, wyjechał na rozmowy handlowe za granicę, a do kraju wrócił 5 lutego 2010 r., stąd nie mógł dochować terminu przewidzianego na złożenie wniosku o uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał na okoliczność podróży służbowej, z powodu której nie mógł w terminie złożyć przedmiotowego wniosku. W ocenie Sądu, fakt ten nie stanowi przesłanki przemawiającej za stwierdzeniem braku winy skarżącego w uchybieniu wspomnianego terminu. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że jeszcze przed wydaniem przedmiotowego wyroku skarżącemu zostało wysłane zawiadomienie o terminie rozprawy, w którym został między innymi poinformowany, iż w przypadku wydania przez Sąd wyroku oddalającego skargę, uzasadnienie doręczane jest na wniosek złożony w terminie siedmiu dni od daty ogłoszenia wyroku, a wniesienie wniosku po wskazanym terminie jest czynnością bezskuteczną. Pomimo, że fakt odbioru przez skarżącego zawiadomienia nie został udokumentowany zwrotnym potwierdzeniem odbioru załączonym do akt sądowych, gdyż do dnia wydania przedmiotowego postanowienia nie zostało ono zwrócone na adres tut. Sądu, to jednak skarżący, jak wynika z protokołu z rozprawy z dnia 13 stycznia 2010 r., stawił się na posiedzenie osobiście, po wydaniu orzeczenia został pouczony o sposobie wniesienia środka zaskarżenia, w tym o terminie do złożenia wniosku o uzasadnienie. Skoro więc wyrok zapadł, w obecności skarżącego, dnia 13 stycznia, to począwszy od 14 stycznia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o uzasadnienie, który upłynął w dniu 20 stycznia 2010 r. Wymaga podkreślenia, że z uwagi na fakt stawienia się skarżącego na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010 r., po jej zakończeniu przedmiotowy wniosek skarżący mógł złożyć bezpośrednio na Biurze Podawczym tut. Sądu, niezależnie od wspomnianej wyżej podróży zagranicznej rozpoczynającej się, jak podaje skarżący, w dniu ogłoszenia wyroku. Z tych względów, nie można mówić o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.