VI SA/Wa 1855/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa oddala skargę M. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" w [...], zwany dalej skarżącym lub przedsiębiorcą, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymującą w mocy poprzednią decyzję tego organu nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 20.000 złotych za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego ogólnych wymogów bezpieczeństwa. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. Prezes UOKiK zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wprowadzenia na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa - rozpałki do grilla "E." 500 ml, które to postępowanie, jak stwierdził, było konsekwencją ustaleń dokonanych w toku wcześniejszego postępowania administracyjnego w sprawie ogólnego bezpieczeństwa wskazanego produktu zakończonego decyzją nr [...] Prezesa UOKiK z dnia [...] stycznia 2009 r. prawomocną od dnia 4 lutego 2009 r. Rozstrzygnięcie to znalazło oparcie w wynikach badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Specjalistyczne Laboratorium Badania Paliw i Produktów Chemii Gospodarczej w [...] oraz laboratorium "L." sp. z o.o. w [...] i nałożyło na skarżącego obowiązki określone w art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. "b" oraz pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2003 r. Nr 229, poz. 2275 ze zm.) – dalej ubp. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. Prezes UOKiK zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z prośbą o przeprowadzenie kontroli u przedsiębiorcy celem ustalenia liczby sprzedanej rozpałki do grilla "E." 500ml oraz listy dystrybutorów tego produktu. Inspektorzy Inspekcji ustalili, że skarżący dokonywał zakupu rozpałki od przedsiębiorcy "A." sp. z o.o. w [...], a na podstawie przedstawionych faktur stwierdzono, że w okresie od 2005 r. do 2008 r. skarżący sprzedał 184.617 sztuk rozpałki. Kolejna kontrola Inspekcji Handlowej w firmie A. ustaliła, że we wskazanym okresie firma ta sprzedała skarżącemu 112.959 sztuk rozpałki. Skarżący podnosił w toku postępowania, iż nie jest producentem rozpałki i nie ma wpływu na jej właściwości związane z bezpieczeństwem, a etykieta rozpałki nie określa jednoznacznie czy mamy do czynienia z dystrybutorem, czy z producentem. Nadto przedsiębiorca oświadczył, iż posiada wiedzę co do tego, że w określonych punktach sprzedaży rozpałka "E." 500 ml uznana została za bezpieczną. Prezes UOKiK, nakładając na skarżącego decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ubp. karę pieniężną w wysokości 20.000 złotych wyjaśnił, że M. K. jest producentem kwestionowanego produktu w rozumieniu art. 3 pkt 2 lit. "a" ubp., a twierdzenia skarżącego, że nie wyprodukował rozpałki nie zasługują na uwzględnienie. Jak wyjaśnił organ, producentem jest nie tylko faktyczny wytwórca lecz również przedsiębiorca, który umieszcza na produkcie bądź dołącza do niego swoje nazwisko, nazwę, znak towarowy lub inne odróżniające oznaczenie. Organ podkreślił jako niesporną okoliczność, że na opakowaniu kwestionowanej rozpałki znalazła się nazwa przedsiębiorcy. Powyższy fakt jest równoznaczny z uznaniem tego przedsiębiorcy za producenta, a niewskazanie na towarze adresu skarżącego wobec wskazania numeru jego telefonu i adresu jego poczty elektronicznej nie może zmienić dokonanej oceny. Organ podkreślił, iż skarżący w toku postępowania w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktu, nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do dokonanych przez Prezesa UOKiK ustaleń, a po zapoznaniu się z decyzją nakładającą obowiązki za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego ogólnych wymagań bezpieczeństwa, nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odpowiadając na argumentację skarżącego, że jego działalność nie wpłynęła na związane z bezpieczeństwem właściwości rozpałki do grilla "E." 500 ml, organ stwierdził, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 ubp., jednym z elementów oceny bezpieczeństwa produktu jest jego oznakowanie. Organ ustalił, że podmiot, który konfekcjonował rozpałkę – firma A. umieszczała na produkcie naklejki dostarczane przez skarżącego i to on decydował o ich treści pozwalającej na traktowanie go jako producenta. Organ wskazał również, że mimo kierowanego do skarżącego przez Prezesa UOKiK wezwania, żeby skarżący przedstawił dowody wskazujące na bezpieczeństwo rozpałki E. 500 ml, np. wyniki badań laboratoryjnych, zainteresowany przedsiębiorca nie skorzystał z tej możliwości, a jedynie stwierdził w piśmie z dnia [...] września 2008 r., że "receptura produkcyjna oraz warunki produkcji były takie same w czasie całej produkcji tego produktu", które to stwierdzenie potwierdza tylko słuszność zajętego przez Prezesa UOKiK stanowiska. Organ przypomniał, że badania laboratoryjne przeprowadzone przez Specjalistyczne Laboratorium Badania Paliw i Produktów Chemii Gospodarczej w [...] oraz laboratorium "L." sp. z o.o. w [...] w oparciu o normę PN-EN 1860-3:2005 Urządzenia, paliwa stałe i podpałki do grilla. Część 3: Podpałki do rozpalania paliw stałych stosowane w urządzeniach do grillowania. Wymagania i metody badań (zgodnie z pkt. 4.1.2. w/w normy temperatura zapłonu powinna być równa 55°C lub większa), wykazały znaczne zaniżenie temperatury zapłonu rozpałki do grilla "E." 500 ml, która w pierwszym laboratorium wyniosła 33°C i 22°C, w drugim laboratorium - 19°C i 34°C. Powyższe było podstawą uznania przez organ, że produkt "E." 500 ml nie spełnia wymagań bezpieczeństwa określonych w art. 4 ust. 1 ubp., a wprowadzając taki produkt na rynek skarżący naruszył obowiązek określony w art. 10 ust. 1 tej ustawy, co wyczerpuje przesłanki określone w art. 33 ust. 2 pkt 2 ubp. Zgodnie z tym przepisem za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa Prezes UOKiK może nałożyć karę pieniężną w wysokości do 100.000 złotych. Prezes uznał, że nałożenie kary jest zasadne, a na wysokość kary wpłynęła ocena całokształtu okoliczności sprawy. Uzasadniając wysokość nałożonej kary pieniężnej Prezes UOKiK uznał za okoliczność łagodzącą fakt, iż skarżący po raz pierwszy naruszył przepisy ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, wziął również pod uwagę brak skarg od konsumentów na naruszającą zasady bezpieczeństwa rozpałkę. Jako okoliczność obciążającą organ wskazał znaczną liczbę rozpałki "E." 500 ml, jaką skarżący wprowadził na rynek oraz dużą liczbę dystrybutorów, którym rozpałka została sprzedana. Prezes zauważył, iż skarżący nie podjął współpracy z Prezesem UOKiK, nie przedstawił bowiem dowodów świadczących o tym, że przedsięwziął działania w celu wyeliminowania zagrożeń stwarzanych przez wadliwe produkty dla konsumentów. Ponieważ skarżący sprzedawał produkt w rożnych cenach, organ przyjął średnią cenę sprzedaży jednej sztuki jako 2,70 złotych i stwierdził, iż korzyść uzyskana ze sprzedaży 112.959 sztuk wadliwych produktów wyniosła 304.989,30 złotych. Jednocześnie organ uwzględnił koszty poniesione przez skarżącego związane z wycofaniem od czterech dystrybutorów rozpałki do grilla "E." 500 ml w wysokości 3.060,65 złotych. Po rozpatrzeniu złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym skarżący domagał się uchylenia decyzji lub obniżenia kary pieniężnej, Prezes UOKiK decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podtrzymując wyrażone wcześniej stanowisko. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze M. K. domagał się uchylenia decyzji i jak to sformułował "wznowienia postępowania z udziałem rzeczywistego producenta na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa., ze względu na błędy w interpretacji dowodów, a w podstawowych kwestiach ich braku oraz wiedzy z dziedziny procesów produkcyjnych i chemii organicznej, co wypacza końcowy wynik postępowania i narusza art. 7 oraz 107 § 3 Kpa. oraz zmniejszenie nałożonej kary w stosunku do stopnia winy w oparciu o rzeczywistą ilość produktu wprowadzonego zagrażającego życiu zdrowiu". Skarżący nie zgodził się z ustaleniem zarówno wielkości towaru wadliwego wprowadzonego na rynek, jak też zaprzeczył przyjętej przez organ wysokości korzyści majątkowej, zarzucając naruszenie przepisu art. 7 Kpa. Stwierdził, iż zacytowana przez organ wypowiedź skarżącego, iż " receptura produkcyjna oraz warunki produkcji były takie same w czasie całej produkcji" nie stanowi potwierdzenia dla tezy, iż cała czteroletnia produkcja była wadliwa. Zdaniem skarżącego organ naruszył zasady prawdy materialnej, gdyż ustalenia dokonane w sprawie powinny odpowiadać rzeczywistości, a jeżeli dla podjęcia rozstrzygnięcia i potrzeby oceny skali zagrożenia wymagana jest opinia specjalisty, organ winien był odwołać się do opinii biegłego w dziedzinie chemii organicznej bądź bezpieczeństwa pożarowego. Skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w toku postępowania administracyjnego, że organ błędnie uznał go za producenta, podczas gdy jest on tylko tzw. producentem nominalnym. Skarżący odwołał się w tym miejscu do komentarza do art. 4495 Kodeksu cywilnego autorstwa C. Z., gdzie rozróżniono pojęcia producenta rzeczywistego i nominalnego, co prowadzi do solidarnej odpowiedzialności tych producentów. Powyższe wskazuje zdaniem skarżącego na konieczność zapewnienia udziału w postępowaniu administracyjnym producenta rzeczywistego. Dodatkowo skarżący podkreślił, że rozpałka nie jest produktem alkoholowym lecz parafinowym, czego organ nie zauważa i co prowadzi do niewłaściwej oceny stopnia zagrożenia. Jak dalej wywodził, rozpałka parafinowa "E." 500 ml, mimo temperatury zapłonu 30st. C cech zagrożenia nie wykazuje, co powinni potwierdzić specjaliści ze Szkoły Pożarniczej lub biegły sądowy, lecz organ z takiej opinii nie skorzystał. Wreszcie skarżący zauważył, że zgodnie z art. 10 ust. 6 pkt 2 ubp. producent rzeczywisty obowiązany jest dokonywać badania każdej próbki produktu, czego on jako producent nominalny czynić nie musiał. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Prezesa UOKiK utrzymująca w mocy decyzję tego organu o nałożeniu na skarżącego M. K. kary pieniężnej w wysokości 20.000 złotych za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa. Podstawę prawną do nałożenia kary stanowi art. 33a ust. 2 pkt 2 ubp., zgodnie z którym organ nadzoru może, w drodze decyzji, nałożyć na producenta karę pieniężną w wysokości do 100.000 złotych za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa. Ze sformułowania przepisu wynika, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter uznaniowy, co oznacza że ewentualne rozstrzygnięcie co do ukarania należy do organu, który dokonuje oceny działań producenta jako zagrażających i w jakiej mierze interesowi publicznemu, a wymierzając karę pieniężną w określonej wysokości, kieruje się stopniem oraz okolicznościami w jakich doszło do naruszenia obowiązków, co wynika z art. 33a ust. 4 ubp. Przede wszystkim nie można zgodzić się z wywodami skargi, iż skarżącego nie można traktować jako producenta, ze względu na to, że jest on tylko producentem nominalnym nie zaś rzeczywistym. Dokonane dla potrzeb postępowania cywilnego rozróżnienie nie może zostać uwzględnione na gruncie norm prawa administracyjnego mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów w art. 3 pkt 2 lit."a" w sposób precyzyjny zdefiniowała pojęcie producenta. Przepis ten jako producenta określił przedsiębiorcę, prowadzącego w Unii Europejskiej lub na terytorium państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, działalność polegającą na wytwarzaniu produktu albo każdą inną osobę, która występuje jako wytwórca, umieszczając na produkcie bądź do niego dołączając swoje nazwisko, nazwę, znak towarowy bądź inne odróżniające oznaczenie, a także osobę, która naprawia lub regeneruje produkt. Cytowany przepis wskazuje więc na trzy formuły działania przedsiębiorcy, z których każda traktowana jest jako działalność producenta przy czym umieszczenie na produkcie jednej z wymienionych w przepisie informacji identyfikujących firmę jest wystarczające dla uznania, że podmiot podający te dane jest producentem towaru. W przedmiotowej sprawie, nie może być wątpliwości, że skarżący prawidłowo został uznany przez organ za producenta. Wynika to z umieszczenia na produkcie danych identyfikujących jego firmę, a konkretnie: nazwy "E.", pod którą sprzedawana była rozpałka, tożsamej z nazwą firmy skarżącego, odrębnie nazwy przedsiębiorstwa "E.", numeru telefonu oraz numeru poczty elektronicznej (k. 31 – 33 t. I akt adm. oraz k. 336 t. II akt adm.). Jak z kolei wynika z wpisu do działalności gospodarczej, skarżący zarejestrował i prowadził swoją działalność pod nazwą M. K. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" (k. 58 t. I akt adm.), zaś sama nazwa firmy "E." jest eksponowana na pieczątce skarżącego uwidocznionej na pismach skarżącego (np. k. 364 t. II akt adm.) oraz na fakturach (k. 135 – 181 t. I akt adm.). W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, iż rozpałka E. 500 ml konfekcjonowana była przez firmę A. na zlecenie skarżącego i wyłącznie dla niego, a oznaczenia produktu dokonywano przez naklejenie etykiety dostarczonej przez M. K. (k. 217 t.II akt adm.). Powyższe ustalenie potwierdza złożone na rozprawie przed Sądem przez skarżącego pismo firmy A. z dnia [...] maja 2009 r. Prawidłowo zatem organ, zwracając uwagę na oznaczenie produktu danymi identyfikującymi firmę skarżącego, wskazał go jako producenta kwestionowanej rozpałki, zobowiązanego do określonych ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów działań, m.in. do zapewnienia wprowadzania na rynek produktów bezpiecznych (art. 10 ust. 1 ubp.). Konsekwencją uznania określonego podmiotu za producenta jest oczekiwanie zarówno ze strony konsumentów, jak też organu nadzoru przestrzegania przez przedsiębiorcę zasad ustalonych obowiązującymi przepisami. W przypadku stwierdzenia naruszania przez producenta określonych ustawą o bezpieczeństwie produktów rygorów, akt ten przewidział możliwość zastosowania przez organ nadzoru wobec takich podmiotów sankcji, w tym również kar pieniężnych. Istotną kwestią, o której zdaje się zapominać skarżący, jest zakończone ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. postępowanie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa rozpałki do grilla "E." 500 ml (k. 78 t. I akt adm.). Wskazaną decyzją Prezes UOKiK stwierdził, iż rozpałka do grilla "E." 500 ml jest, ze względu na zbyt niską temperaturę zapłonu, produktem niebezpiecznym i w stosunku do nie wprowadzonych jeszcze na rynek egzemplarzy przedmiotowej rozpałki zakazał ich dalszego wprowadzania, a w stosunku do egzemplarzy wprowadzonych na rynek nakazał natychmiastowe ich wycofanie. Co warte odnotowania, rozstrzygnięcie odnosiło się do opisanego w decyzji produktu bez ograniczenia go do konkretnej partii tzn. do części towaru z określonego czasu. Skarżący zakwestionował ustalony przez organ okres, w jakim kwestionowany produkt wprowadzany był na rynek oraz liczbę sztuk tego produktu, podnosząc że brak jest dowodów na takie ustalenia, a organ wadliwie zinterpretował wypowiedź skarżącego, iż receptura produkcyjna oraz warunki produkcji były takie same w czasie całej produkcji rozpałki E. 500 ml. Dodatkowo, skarżący podkreślił, iż akta kontroli Inspekcji Handlowej z [...] maja 2008 r. uznawały produkt za bezpieczny. Argumentacja skarżącego nie może zostać uwzględniona. Po pierwsze, uznanie określonego, zidentyfikowanego produktu za niebezpieczny odnosi się do całego towaru, chyba że z decyzji wynika co innego, np. że wymogów bezpieczeństwa nie spełnia tylko określona partia towaru. Jak zostało wyżej powiedziane, decyzja nr [...] niekwestionowana przez skarżącego dotyczyła całego wprowadzonego na rynek produktu pod nazwą rozpałka do grilla "E." 500 ml. Po drugie, twierdzenie skarżącego, że organ nie uwzględnił faktów świadczących na korzyść strony, ponieważ nie wziął pod uwagę wyniku kontroli Inspekcji Handlowej z maja 2008 r., nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem kontrola ta dotyczyła innego produktu, a mianowicie rozpałki do grilla parafinowej 1 l. Powyższe wyjaśniał organ, a dodatkowo wynika to z załączonego do skargi dokumentu – "Sprawozdanie z badań Nr [...] z dnia [...] .05. 2009" (k. 35 i 40 akt sądowych). Wreszcie nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na brak istotnego wpływu na wynik sprawy, argumentacja skargi, iż organ nie rozróżnia produktu parafinowanego od alkoholowego. Organ w zaskarżonej decyzji nie negował faktu podania w rozstrzygnięciu pierwotnym, iż rozpałka do grilla "E." 500 ml jest rozpałką alkoholową, jednak jak podkreślił, rodzaj rozpałki nie może wpłynąć na ocenę, iż jest ona produktem niebezpiecznym, co wynika ze wskazanej przez organ, zamówionej przez Inspekcję Handlową opinii Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie z dnia [...] września 2007 r. Zgodnie z tą opinią wszystkie podpałki do grilla, których temperatura zapłonu wynosi poniżej 55 st. C są zaliczane do materiałów niebezpiecznych pożarowo, tzn. takich, które stwarzają wysokie zagrożenie wybuchowe i pożarowe (k. 47 t. I akt adm.). Jak zaznaczył Prezes UOKiK rozpałka E." 500 ml – niezależnie od jej składu – ma temperaturę zapłonu poniżej minimalnego progu, co wynika z protokołów badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez akredytowane w Polsce laboratoria – Specjalistyczne Laboratorium Badania Paliw i Produktów Chemii Gospodarczej w [...] (k. 25 i 26 t. I akt adm.) oraz Laboratorium L. Sp. z o.o. [...] (k. 30 t. I akt adm.). Jak wynika z art. 20 ust. 4 ubp. jako dowody w sprawie należy traktować badania przeprowadzone w laboratorium akredytowanym w kraju członkowskim Unii Europejskiej. Powyższe dowody, niepodważone skutecznie przez skarżącego, legły u podstaw decyzji nr [...] i zostały wzięte pod uwagę w niniejszej sprawie. Chybiony jest zarzut błędnego podania przez organ rodzaju rozpałki, jeżeli pomyłka dotyczyła wyłącznie decyzji pierwotnej i została poprawiona rozstrzygnięciem wydanym w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ponadto co wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów, rodzaj podpałki pozostawał bez znaczenia dla oceny stopnia niebezpieczeństwa tego produktu. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wysokości kary, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu błędów, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organ zgromadził pełny materiał dowodowy dla ustalenia w jakim czasie wprowadzana była na rynek kwestionowana rozpałka i jaką korzyść majątkową uzyskał skarżący z jej sprzedaży w danym okresie (zestawienia dystrybutorów, faktury VAT, oświadczenie skarżącego oraz faktura korygująca - k. 112 – 182 t. I akt adm.). Prezesowi UOKiK nie można zarzucić, że przy wymierzaniu kary pieniężnej naruszył przepis art. 33a ust. 4 ubp. bowiem w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji poprzedzającej precyzyjnie wskazał argumenty, które wziął pod uwagę decydując o konkretnym wymiarze kary pieniężnej. Wymagającym podkreślenia jest, że podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest rodzaj i stopień niebezpieczeństwa wprowadzanego do obrotu przez skarżącego produktu – rozpałki do grilla "E." 500 ml. Dodatkowo obraz niebezpieczeństwa stwarzany przez rozpałkę, której niedopuszczalną, zaniżoną temperaturę zapłonu stwierdziły dwa niezależne laboratoria, daje opinia SGSP wskazująca w takiej sytuacji na duże ryzyko narażenia na poparzenie osób znajdujących się blisko grilla (k. 46 t. I akt adm.). Nie mogą zatem przekonać Sądu wyniki wykonywanych w nieznanych warunkach przez skarżącego eksperymentów, które jego zdaniem wskazują na to, iż rozpałka "E." 500 ml nie jest niebezpieczna. Organ uwzględniając interes strony postępowania wskazał, że wymierzając karę 20.000 złotych uwzględnił brak skarg konsumentów na sprzedawany produkt, choć, w ocenie Sądu, w obliczu udokumentowanego, realnego zagrożenia ze strony kwestionowanej rozpałki fakt ten powinien w najmniejszym stopniu wpływać na wysokość kary. Mając na uwadze, iż w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.