VI SA/Wa 186/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. sp. o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi N. sp. o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką postanawia: odmówić przyznania N. sp. o.o. z siedzibą w W. prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżąca – N. sp. o.o. z siedzibą w W., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie oraz prawem przewidzianym trybie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W skardze zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż jak podała w jego uzasadnieniu, ciężka sytuacja finansowa nie pozwala jej ponieść nawet najmniejszych wydatków. W wykonaniu zarządzenia Starszego referendarza sądowego z 7 marca 2017 r. akta sprawy zostały przedstawione Sędziemu sprawozdawcy celem rozważenia zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 247 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie budzi najmniejszych wątpliwości to, że skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przy tym przyczyn bezzasadności skargi. Należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem została ona - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucona postanowieniem z 7 marca 2017 r. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sad stwierdza, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Jednocześnie Sąd zauważa, że przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu, nie badał sytuacji finansowej skarżącej i jej możliwości płatniczych.