VI SA/Wa 186/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie z dnia "(...)" maja 2021 r. nr "(...)" w przedmiocie zawieszenia postępowania o wpis na listę adwokatów postanawia 1. odrzucić skargę; 2. odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Pismem z 23 czerwca 2021 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w W. z "(...)" maja 2021 r. nr "(...)"w przedmiocie utrzymania w mocy uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z "(...)" kwietnia 2020 r. o zawieszeniu postępowania o wpis na listę adwokatów (pkt 1 uchwały). W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 lutego 2022 r., Sąd wezwał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 23 lutego 2022 r. W wyznaczonym terminie Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi. Pismem z 7 marca 2022 r. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braku formalnego, równocześnie dokonał tej czynności tj. wskazał numer PESEL. W motywach wniosku Skarżący podał, że powodem uchybienia terminu była konieczność wyjazdu z W. (miejsca wykonywania obowiązków zawodowych) w celu zorganizowania konferencji prasowej poświęconej zbiórce pieniędzy w związku z działaniami wojennymi w Ukrainie. Przyczyna uchybienia terminowi ustała 3 marca 2022 r. Pismo zostało nadane w urzędzie pocztowym 7 marca 2022 r. (data stempla pocztowego k. 18 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Jednym z warunków formalnych, wynikającym z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. jest, by pierwsze pismo w sprawie zawierało numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taki odrębny rygor dotyczy skargi obarczonej brakami formalnymi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. W rozpatrywanej sprawie Skarżący złożył do Sądu skargę na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w W. z "(...)" maja 2021 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania o wpis na listę adwokatów. W treści skargi nie wskazano numeru PESEL Skarżącego. Numeru tego nie zawierały również nadesłane przez organ akta administracyjne sprawy. Skarżący został skutecznie wezwany do uzupełnienia braku tej skargi poprzez wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 11 akt sądowych). Wezwanie zostało doręczone skarżącemu na adres wskazany w skardze 23 lutego 2022 r. (k. 14 akt sądowych). Zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął 2 marca 2022 r. Wskazany brak formalny skargi nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, co stanowiło o spełnieniu przesłanki odrzucenia skargi. Z treści pisma z 7 marca 2022 r. wynika, że okoliczność niezachowania terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi pozostaje niekwestionowana. W tej sytuacji - kierując się względami ekonomiki procesowej - Sąd uznał za zasadne jednocześnie rozpatrzyć wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeśli strona nie dokonała w terminie określonej czynności procesowej, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jak wynika z treści art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy, który jest warunkiem koniecznym zastosowania tej instytucji procesowej, polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana. Można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. W rozpatrywanej sprawie Skarżący podał, że przyczyna uchybienia terminowi ustała 3 marca 2022 r., zatem wiosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi można uznać za złożony z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Ocena merytoryczna wniosku doprowadziła do stwierdzenia, że wniosek ten nie może być uwzględniony, gdyż wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, że powodem nieuzupełnienia braku formalnego skargi w terminie określonym w wezwaniu była konieczność wyjazdu "poza Warszawę" w ostatnim dniu tego terminu. Celem wyjazdu było organizowanie konferencji prasowej poświęconej zbiórce pieniędzy w związku z działaniami wojennymi w Ukrainie. Wnioskodawca w żaden sposób nie udokumentował jednak tej okoliczności. Do wniosku załączył wyłącznie wydruk fragmentu strony internetowej "zrzutka.pl", z którego wynika, że w bliżej nieokreślonym czasie była prowadzona internetowa zbiórka pieniędzy pod hasłem "Polakom na Ukrainie". Dodatkowo proponowany przez Skarżącego środek dowodowy w postaci przesłuchania świadka nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozwala na przeprowadzenie w tym postępowaniu - w drodze wyjątku - wyłącznie dowodu uzupełniającego z dokumentu (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Co więcej, samo wystąpienie okoliczności, na które powołał się Skarżący (nieplanowany wyjazd i organizowanie konferencji prasowej) nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu. Niekoniecznie musi bowiem oznaczać niemożność dokonania w sposób prawidłowy konkretnej czynności procesowej – tu uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie określonym w wezwaniu. Dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu konieczne jest uwiarygodnienie przez stronę jej niemożności działania pomimo dołożenia staranności w przezwyciężaniu przeszkody. Z omówionych wcześniej względów ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się do ustalenia istnienia obiektywnej przeszkody w terminowym dokonaniu czynności procesowej, ale musi również uwzględniać na przykład to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowany wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu. Przykładowo mogłoby to być wyręczenie się inną osobą, skorzystanie z usług placówki pocztowej w innej miejscowości, czy skorzystanie z możliwości komunikacji elektronicznej z Sądem, o której Skarżący został pouczony (k. 12 akt sądowych). W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego nie skorzystał z takich możliwości. W ocenie Sądu, przedstawione przez wnioskodawcę argumenty mające uprawdopodobnić brak winy nie wskazywały, by dołożył on wszelkich starań w celu przezwyciężenia zaistniałej przeszkody. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. i art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.