VI SA/Wa 1860/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi O. Y. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Gospodarki po rozpatrzeniu wniosku O. E. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ww. organu z dnia [...] maja 2012r. nr [...] o wykreśleniu przedsiębiorcy O. E., utrzymał w mocy ww. decyzję. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., oraz art. 34 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2005 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] maja 2011 r. O. E. (dalej zwana skarżącą) uzyskała na podstawie art. 7b ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 10, poz. 1178 ze zm.) wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta [...]. Wpis skarżącej został przeniesiony w dniu 5 grudnia 2011 r. przez Burmistrza Miasta [...] do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej cyt. jako CEIDG) prowadzonej przez Ministra Gospodarki. W dniu 6 marca 2012 r. do Ministerstwa Gospodarki wpłynęło pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 lutego 2012 r. przekazujące pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia 26 października 2011 r. Z treści ww. pisma wynikało, iż obywatelka Ukrainy O. E. w dniu 16 maja 2011 r. uzyskała zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...] prowadzonej przez Burmistrza [...], ponadto w dniu 13 października 2010 r. została wydana przez Wojewodę [...] decyzja zezwalająca na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Polski na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, z terminem ważności do dnia 12 października 2012 r. oraz legitymuje się kartą pobytu ważną do dnia 12 października 2012 r. Z powyższego wynika, że skarżąca nie spełniała przesłanek zawartych w dyspozycji art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) warunkujących dokonanie przez właściwy organ wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Wpłynęło także pismo Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 5 października 2011 r. wyjaśniające przesłanki dokonania w dniu 12 maja 2011 r. wpisu skarżącej do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez tenże organ. Wskazano, przywołując treść art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, że błędnie zinterpretowano kartę pobytu skarżącej jako zezwolenie na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia 21 marca 2012 r. organ wezwał skarżacą do złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentów uprawniających, zgodnie z art. 13 ustawy o swobodzie działałności gospodarczej, do prowadzenia działalności gospodarczej jako osoba fizyczna na terenie Polski. Jednocześnie skarżąca została powiadomiona, że w przypadku braku złożenia wyjaśnień lub nieprzedłożenia dokumentu uprawniającego, do podjęcia i wykonywnia działalności gospodarczej na terenie Polski, zostanie wszczęte postępowanie o wykreślenie z urzędu wpisu skarżącej z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W dniu 11 kwietnia 2012 r. wpłynęły do organu wyjaśnienia skarżącej z dnia 30 marca 2012 r. Skarżąca powołała się w nich na posiadanie karty pobytu o numerze [...] wydanej zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony. Do pisma dołączono kopię karty pobytu oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. o sygn. [...] o udzieleniu skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony. Wspomniana decyzja została wydana przez Wojewodę [...] na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 62 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. ze względu na posiadane zezwolenie na pracę. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Minister Gospodarki, powołując się na art. 34 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej wykreślił przedsiębiorcę O. E. prowadzącego firmę pod nazwą O. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z powodu utraty przez przedsiębiorcę uprawnień do wykonywania działalności gospodarczej przysługujących na podstawie art. 13 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz z powodu dokonania wpisu z naruszeniem prawa. Wskazano, iż decyzja zezwalająca na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony, wydana na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie wypełnia żadnej z przesłanek zawartych w art. 13 ust. 2, 2a, 4 lub 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a więc nie stanowi podstawy do wykonywania działalności gospodarczej na terenie Polski przez cudzoziemkę. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji, skarżąca wyraziła swe niezadowolenia z zapadłego rozstrzygnięcia. Wskazała, że do 2011 r. pracowała na podstawie umowy o pracę, a następnie po zapoznaniu się z procesem "otwierania: działalności gospodarczej (w tym z przepisami prawa) złożyła wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, który uzyskała. Obecnie nie widzi zasadności do składania wyjaśnień, na jakiej podstawie uzyskała wpis pozwalający jej prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Polski. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Minister Gospodarki wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] lipca 2012 r., którą utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ potrzymał dotychczasową argumentację. Ponownie wskazano, że wśród zawartych w art. 13 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przesłanek uprawniających do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej nie znajduje się zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z tytułu wykonywanej pracy oraz karta pobytu. Tym samym wpisu skarżącej do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta [...] dokonano z naruszeniem prawa. Następnie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Gospodarki, wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w całości: Strona skarżąca postawiła zarzuty: - naruszenia art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w postaci nieudzielania skarżącej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek dotyczących przepisów prawa, pomimo wskazania przez nią w piśmie z dnia 4 czerwca 2012 r. problemów związanych z ich nieznajomością, - naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych i pominięcie przez organ faktu, że skarżąca jest cudzoziemcem i w związku z tym może mieć trudności w rozumieniu przepisów prawa, - naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 127 § 3 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu i instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga O. E. podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] maja 2012 r. nie naruszają prawa. Przepis art. 13 ust. 2, 2a, 3, 4, 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zawiera pełny katalog przesłanek, które musi spełniać obywatel zagraniczny niepochodzących z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego EFTA oraz z państwa niebędącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ale z podpisanymi umowami o swobodzie przedsiębiorczości z państwami Unii Europejskiej, aby podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich zasadach jak obywatele polscy. W świetle ust. 2 tego przepisu taką działalność mogą podejmować obywatele obcych państw, którzy: 1) posiadają w Rzeczypospolitej Polskiej: a) zezwolenie na osiedlenie się, b) zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, c) zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, 13, 14 lub 16 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, ze zm.), d) zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone, przybywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywającemu na tym terytorium w celu połączenia z rodziną, członkowi rodziny w rozumieniu art. 53 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, osób, o których mowa w lit. a, b, e i f, e) status uchodźcy, f) ochronę uzupełniającą, g) zgodę na pobyt tolerowany, h) zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony i pozostają w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim zamieszkałym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2) korzystają w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej, 3) posiadają ważną Kartę Polaka, 4) są członkami rodziny, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z 2008 r. Nr 216, poz. 1367 oraz z 2010 r. Nr 81, poz. 531), dołączającymi do obywateli państw, o których mowa w ust. 1, lub przebywającymi z nimi. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżąca, uzyskując w dniu 12 maja 2011 r. wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta [...], nie spełniała przesłanek wskazanych w art. 13 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a tym samym nie miała uprawnień, aby podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich zasadach jak obywatele polscy, warunkujących dokonanie przez właściwy organ wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Skarżąca posiadała udzielone na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Polski, z terminem ważności do dnia 12 października 2012 r. oraz legitymowała się kartą pobytu ważną do dnia 12 października 2012 r. Posiadanie obydwu dokumentów nie wyczerpywało jednak przełanek wskazanych w art. 13 ustawy o swobodzie działaności gospodarczej. W myśl art. 34 ust. 2 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej misnistra właściwego do spraw gospodarki, gdy wpis został dokonany z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił, że wpis skarżącej - obywatela obcego państwa – do ewidencji działalności gospodarczej, pomimo niespełniania przez nią ustawowych przesłanek z art. 13 ww. ustawy, został dokonany z naruszeniem prawa, a zatem wykreślenie skarżącej z ewidencji jest zasadne. Podkreślić należy, że ww. przepis art. 34 ust. 2 ma charakter obligatoryjny. Organ, jeśli zaistniała któraś z przesłanek zawartych w tym przepisie, ma obowiązek wykreślenia wpisu, bez możliwości badania kwestii ewentualnego zawienienia przez przedsiebiorcę lub organ dokonujący wpisu zaistnienia danej przesłanki. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego (art. 9, art. 7, art. 107 k.p.a.), Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organu podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organ wyczerpująco zbadał istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Z akt administracyjnych nie wynika, żeby stronie skarżącej ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. W szczególności podnieść należy, iż podnoszona przez skarżącą nieznajomość przepisów nie oznacza jednak, że skarżąca nie ponosi konsekwencji niezastosowania się do nich, w szczególności jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą. Organ w swoim wezwaniu z dnia 21 marca 2012 r. wyjaśnił skarżącej przyczyny wszczęcia postępowania wyjaśniającego, wskazał sposób załatwienia sprawy, jak również ewentualne sankcje, tj. wydanie decyzji o wykreśleniu z ewidencji w przypadku niezastosowania się do wezwania lub nieprzedłożenia odpowiednich dokumentów. Skarżąca nie mogła przedstawić organowi dokumentu uprawniającego ją do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Polski w wymaganym terminie nie z powodu zarzucanemu organowi braku wyczerpującej informacji, lecz dlatego że nie posiadała takiego dokumentu już w momencie dokonywania wpisu do ewidencji prowadzonej przez Burmistrza [...], jak również nie nabyła go w trakcie całego okresu prowadzenia działalności, co wynika z informacji uzyskanych z [...] Urzędu Wojewódzkiego. Ponadto podkreślić należy, iż w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej brak jest przepisów zobowiązujących organy do innego traktowania obywateli obcych państw niż obywateli polskich. Nadmienić należy, iż nie uszło uwadze Sądu, iż w decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2012 r. jako podstawę wykreślenia skarżącej z CEIDG błędnie wskazano art. 34 ust. 2 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jednakże to naruszenie organu nie miało wpływu na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.