VI SA/Wa 1863/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę radców prawnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) w zw. z art. 31 ust. 2a i w zw. art. 24 ust. 1 pkt 5 z ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 233), po rozpatrzeniu odwołania A. P., utrzymał w mocy uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...], utrzymującą w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...]odmawiającą wpisu A. P. (dalej: skarżący, wnioskodawca) na listę radców prawnych prowadzoną przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] czerwca 2015 r. skarżący wystąpił do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] o wpis na listę radców prawnych. Jako podstawę prawną wniosku powołał przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych. Uchwałą Nr [...]z dnia [...] lutego 2016 r. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] (dalej: Rada, ROIRP) odmówiła wnioskodawcy wpisu na listę radców prawnych uznając, że nie spełnia on przesłanki nieskazitelnego charakteru i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Rada ustaliła, że wnioskodawca ukończył magisterskie studia prawnicze na Uniwersytecie [...] w [...] w [...] r., odbył aplikację sądową i złożył egzamin sądowy, a następnie ukończył dwuletnią aplikację adwokacką i złożył egzamin adwokacki. W październiku 1991 r. wpisany został na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...]. Zawód adwokata wykonywał od dnia [...] stycznia 1992 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. Dokonując oceny materiału dowodowego ROIRP wskazała na pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Wynikało z niego, że podczas wykonywania zawodu adwokata wobec wnioskodawcy prowadzone było 9 postępowań dyscyplinarnych (sygn. akt: [...]). Zarzuty dotyczyły wykonywania zawodu adwokata, tj. świadczenia przez skarżącego pomocy prawnej w ramach indywidualnej praktyki adwokackiej. Za zarzuty w sprawach [...] skarżący został ukarany karami upomnienia, nagany, zawieszeniem w czynnościach zawodowych oraz zakazem wykonywania patronatu. W sprawie [...]została orzeczona kara dyscyplinarna wydalenia z adwokatury, utrzymana w mocy orzeczeniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia [...] lipca 2013 r., sygn. [...]. Na skutek ww. orzeczenia uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. skreślono skarżącego z listy adwokatów. W tej sprawie Sąd Dyscyplinarny uznał skarżącego winnym zarzucanych mu wykroczeń dyscyplinarnych określonych w § 6, § 50 ust. 1 i 2 oraz § 49 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu i na mocy art. 81 pkt. 6 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. 2015 r. poz. 615, ze zm.) wymierzył karę wydalenia z adwokatury. Jest to najsurowsza kara dyscyplinarna przewidziana tą ustawą. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] stanęła na stanowisku, że osobie uznanej za winną w tak licznych postępowaniach dyscyplinarnych, łącznie z ostatecznym wydaleniem z zawodu adwokata nie można przypisać cechy nieskazitelności charakteru. Ukaranie wnioskodawcy najpoważniejszą karą dyscyplinarną, miało wpływ na negatywną ocenę jego dotychczasowego zachowania przed wpisem na listę radców prawnych. Od uchwały ROIRP z dnia [...] lutego 2016 r. wnioskodawca odwołał się do Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych, wnosząc o jej zmianę i wpisanie go na listę radców prawnych. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych przez jego wadliwe zastosowanie. W uzasadnieniu przyznał, że był wielokrotnie karany w postępowaniach dyscyplinarnych, lecz postępowania te były wynikiem choroby i nie mogą rzutować na nieskazitelność charakteru i przesłankę rękojmi, który to przymiot posiada. Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...], Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych (dalej: Prezydium) utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Uznało, że wnioskodawca nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Zdaniem Prezydium, analizując treść art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] dokonała szerokiej i szczegółowej wykładni przesłanek nieskazitelnego charakteru i rękojmi wskazanych w tym przepisie, uwzględniając pojęcie "dotychczasowego zachowania". Dokonując oceny materiału dowodowego, organ wpisowy wskazał, że przewinienia, których popełnienie zostało skarżącemu prawomocnie przypisane i za które ostatecznie wymierzono karę wydalenia z adwokatury, podważa zaufanie do jego osoby, jako kandydata do zawodu radcy prawnego, a orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego samorządu adwokackiego mają istotny wpływ na ocenę postawy skarżącego w odniesieniu do wymogów wskazanych w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. Zdaniem Prezydium, przeprowadzone przez organ wpisowy badanie znaczenia istoty konkretnych czynów przypisanych skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym, w relacji do wymagań łączących się z prawidłowym wykonywaniem zawodu radcy prawnego, jest podstawą do stwierdzenia, że w danej sprawie przesłanka "rękojmi" nie została spełniona. Prezydium stwierdziło, że skarżący nie posiada nieskazitelnego charakteru i nie daje rękojmi niezbędnej do wykonywania zawodu radcy prawnego. Od wspomnianej uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych wnioskodawca złożył odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, wnosząc o jej uchylenie i wpis skarżącego na listę prowadzoną przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Zarzucił jej naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych oraz art. 95ł Prawa o adwokaturze - poprzez nieuwzględnienie faktu, że przewinienia dyscyplinarne ulegają zatarciu oraz naruszenie art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. - poprzez nie przeprowadzenie dowodu z pisma "List polecający". Minister Sprawiedliwości powołaną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nie uwzględnił odwołania. Dokonując oceny sytuacji prawnej skarżącego Minister wyjaśnił, że choć spełnia on wymagania formalne wynikające z art. 24 ust. 1, 3 i 4 w związku z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych, to jednak - jak słusznie uznały organy samorządu radcowskiego - wnioskodawca nie spełnia przesłanki wpisu na listę radców prawnych, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Kluczowe bowiem znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o wpis na listę radców prawnych miało, czy skarżący jest nieskazitelnego charakteru i dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania tego zawodu. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości na "rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu" składają się dwa elementy: cechy charakteru oraz dotychczasowe zachowanie osoby chcącej zostać radcą prawnym. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego jest więc implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania, odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym. W ocenie Ministra Sprawiedliwości organy samorządu radcowskiego za okoliczności przemawiające za brakiem nieskazitelności charakteru i wiarygodności uznały dotychczasowe zachowanie skarżącego, wyczerpujące znamiona deliktów dyscyplinarnych, skutkujące w efekcie orzeczeniem kary dyscyplinarnej - wydalenia z adwokatury. Oceniając przesłankę rękojmi wykonywania zawodu radcy prawnego, Minister Sprawiedliwości uznał, że zawody radcy prawnego i adwokata są tożsame pod względem przesłanek, jakie powinien spełniać kandydat pretendujący do wykonywania tych zawodów zaufania publicznego. Także zakres pomocy prawnej udzielanej przez adwokata i radcę prawnego jest tożsamy. Przy ubieganiu się przez skarżącego o wpis na listę radców prawnych, decydujący wpływ miało jego dotychczasowe zachowanie jako adwokata, gdzie wykonując zawód zaufania publicznego, dopuścił się wielu przewinień dyscyplinarnych. Minister Sprawiedliwości wyjaśnił też, że ujawnione w toku rozpoznania sprawy zachowania skarżącego jako adwokata, polegające między innymi na nierzetelnym udzielaniu pomocy prawnej, podważają jego odpowiedzialność, sumienność, wiarygodność oraz nieskazitelny charakter, a zatem dyskwalifikują go w sferze etyczno-moralnej, jako kandydata do tożsamego zawodu zaufania publicznego - radcy prawnego. Brak tych cech po stronie skarżącego podważa jego przydatność do wykonywania zawodu radcy prawnego sprawowanego zarówno w interesie wymiaru sprawiedliwości, jak i przyszłych klientów. Minister zauważył też, że skarżący został skreślony z listy adwokatów na mocy art. 72 ust. 1 pkt 7 Prawa o adwokaturze. Zgodnie z art. 82 ust. 2 tego aktu kara wydalenia z adwokatury pociąga za sobą skreślenie z listy adwokatów bez prawa ubiegania się o ponowny wpis na listę adwokatów przez okres 10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wydalenia z adwokatury. Wnioskodawca nie może zatem starać się o wpis na listę adwokatów do dnia [...] lipca 2023 r. Pismem nadanym [...] sierpnia 2016 r. A. P. złożył za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę, w której wniósł o uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] czerwca 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa, a w szczególności: - art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych poprzez jego błędną interpretację, - art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie granic "uznania administracyjnego" w tym nieuwzględnienie w decyzji "słusznego interesu obywatela", - art. 86 k.p.a. poprzez nieprzesłuchanie skarżącego, mimo istniejącej ku temu potrzeby, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji przyczyn dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej "Listu polecającego", - art. 95 1 ustawy Prawo o adwokaturze - poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Nadto skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do wydania w terminie 14 dni decyzji zmieniającej decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. i wpisanie go na listę radców prawnych prowadzoną przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł, że decyzja Ministra Sprawiedliwości jest błędna i pozbawiona jakichkolwiek podstaw prawnych. Przyjęta przez organ wykładnia zwrotu "dotychczasowe zachowanie" oraz dokonana w niej ocena charakteru skarżącego jest tendencyjna i skrajnie niekorzystana, albowiem odnosi się jedynie do najtrudniejszego okresu w życiu, podczas gdy jego cechy charakteru, utrwalone od najmłodszych lat, znajdują potwierdzenie w życiorysach członków najbliższej rodziny. Skarżący podkreślił także, że organy samorządu radców prawnych powinny samodzielnie dokonać oceny jego dotychczasowego zachowania, a nie skupiać się na orzeczeniach sprzed kilku lat. Od popełnienia deliktu dyscyplinarnego bowiem, który przesądził o wydaleniu z adwokatury minęło 5 lat. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przede wszystkim Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego. W myśl art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dowody zaś wnioskowane przez skarżącego: z przesłuchania skarżącego jako strony i świadków nie mieszczą się w katalogu dowodów dopuszczalnych do przeprowadzenia przez sąd w świetle powołanego art. 106 § 3 p.p.s.a. (tylko uzupełniający dowód z dokumentów). Jednocześnie Sąd – mimo że według art. 31 ust. 2b ustawy o radcach prawnych od ostatecznej decyzji Ministra Sprawiedliwości zainteresowanemu oraz Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych służy skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji – omyłkowo nie zawiadomił Prezydium o terminie rozprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny, w ocenie Sądu skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Należy przede wszystkim wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Sprawiedliwości, który - rozpoznając sprawę jako konkretny przypadek, indywidualnie, w oparciu o ustawowe kryteria - uznał, że A. P. spełnia formalne przesłanki wpisu, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 ustawy o radcach prawnych, gdyż ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej, uzyskał tytuł magistra, korzysta w pełni z praw publicznych, ma pełną zdolność do czynności prawnych. Skarżący spełnia także, wynikający z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych, wymóg w zakresie wykonywania zawodu adwokata. Podstawą utrzymania przez Ministra Sprawiedliwości w mocy uchwał organów samorządu radcowskiego odmawiających wpisu skarżącego na listę radców prawnych było ustalenie, że skarżący nie spełnia przesłanki określonej w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, dotyczącej nieskazitelnego charakteru i rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Sąd doszedł do przekonania, iż organy samorządu radcowskiego, a następnie Minister Sprawiedliwości dokonali oceny materiału dowodowego w zgodzie z zasadą swobodnej oceny tych dowodów, nie zastępując jej w żadnym stopniu oceną dowolną i doszli do prawidłowych wniosków. Zasadniczymi dowodami, podlegającymi analizie organów rozpoznających kontrolowaną sprawę były informacje zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], z którego wynika, że podczas wykonywania zawodu adwokata wobec skarżącego prowadzone było 9 postępowań dyscyplinarnych (sygn. akt: [...]). Zarzuty związane były ze świadczeniem przez skarżącego pomocy prawnej w ramach indywidualnej praktyki adwokackiej. Za zarzuty w sprawach [...] skarżący został ukarany karami upomnienia, nagany, zawieszeniem w czynnościach zawodowych oraz zakazem wykonywania patronatu. W sprawie [...] została orzeczona kara dyscyplinarna wydalenia z adwokatury, utrzymana w mocy orzeczeniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia [...] lipca 2013 r., sygn. [...]. Na skutek ww. orzeczenia, Uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. skreślono skarżącego z listy adwokatów. W ostatniej powołanej sprawie dyscyplinarnej Sąd Dyscyplinarny uznał skarżącego winnym zarzucanych mu wykroczeń dyscyplinarnych określonych w § 6, § 50 ust. 1 i 2 oraz § 49 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu i na mocy art. 81 pkt 6 Prawa o adwokaturze wymierzył skarżącemu karę wydalenia z adwokatury. Moc ww. dowodów słusznie została potraktowana jako decydująca przy ocenie niespełniania przez skarżącego przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, w tym zwłaszcza ostatni z dowodów (orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Adwokatury z [...]lipca 2013 r.), przesądzający o wydaleniu skarżącego z korporacji adwokackiej za uchybienia zasadom deontologii tego zawodu. Przepis art. 95ł ust. 1 Prawa o adwokaturze stanowi, że sąd dyscyplinarny niezwłocznie przesyła odpis prawomocnego orzeczenia właściwej okręgowej radzie adwokackiej, Ministrowi Sprawiedliwości i Naczelnej Radzie Adwokackiej, a wykonanie kar dyscyplinarnych należy do dziekana okręgowej rady adwokackiej (odpowiednio art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o radcach prawnych). Z kolei przepis art. 82 ust. 2 Prawa o adwokaturze mówi, że kara wydalenia z adwokatury pociąga za sobą skreślenie z listy adwokatów bez prawa ubiegania się o ponowny wpis na listę adwokatów przez okres 10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wydalenia z adwokatury (odpowiednio art. 65 ust. 2c ustawy o radcach prawnych mówiący o karze pozbawienia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego). Oba zawody polegają zaś na świadczeniu pomocy prawnej. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że "rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego" to zespół cech osobistych charakteru i zachowań, składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność. Składają się na nią cechy charakteru (przesłanka "subiektywna") i dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać radcą prawnym (przesłanka "obiektywna"). Pierwsza przesłanka odnosi się do właściwości charakteru kandydata, który zgodnie z założonym wzorcem ustawowym powinien spełniać kryterium "nieskazitelności". W tym przypadku przedmiotem oceny jest postawa kandydata weryfikowana pod kątem wzorców uczciwości w życiu prywatnym i zawodowym, rzetelności, sumienności, odpowiedzialności, pracowitości, odpowiedzialności za własne słowa i czyny, samokrytycyzmu, umiejętności zgodnego współżycia z otoczeniem, itd. Przesłanka "obiektywna" dotyczy natomiast takiego dotychczasowego zachowania kandydata, który daje gwarancję, że będzie w przyszłości wykonywał zawód radcy prawnego "prawidłowo", a więc zgodnie z prawem i zasadami deontologii zawodowej. Przedmiotem oceny jest suma dotychczasowych zachowań, pozwalających na ocenę z punktu widzenia obiektywnie istniejących uwarunkowań osobistych kandydata, które decydują czy daje on rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. "Dotychczasowe zachowanie" oznacza postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę radców prawnych, do czasu wpisania na tę listę i to takie zachowanie, postępowanie, odpowiadające ocenom moralnym i etycznym, gwarantujące właściwe wykonywanie zawodu radcy prawnego. Przesłanka "rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego" ma nadto charakter klauzuli generalnej. "Rękojmię" należytego wykonywania zawodu daje ten, wobec kogo można sformułować uzasadnione przekonanie, że obowiązki zawodowe będzie wykonywał w sposób należyty. Pojęcie to ma charakter prognostyczny - chodzi o dokonanie oceny, czy na gruncie dostępnej wiedzy o dotychczasowym postępowaniu danej osoby istnieją dostatecznie silne podstawy, aby sądzić, że sprosta on obowiązkom jakie będą na nim ciążyły w związku z wykonywaniem zawodu radcy prawnego. Również utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne, jako cechy nieskazitelności charakteru wskazuje szlachetność, prawość, uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, odpowiedzialność za własne czyny i słowa, odwagę cywilną, czyli cechy wartościujące kandydata w sferze etyczno-moralnej. Oznacza to także pełną wiarygodność kandydata i brak jakichkolwiek okoliczności negatywnych, podważających tę cechę. Natomiast przez rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego należy rozumieć taki zespół cech osobistych charakteru i zachowań składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jego wiarygodność (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. akt II SA 1888/98, Lex nr 46707). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1450/09 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wyraził podgląd, iż nawet jednorazowe zachowanie może podważyć wiarygodność oraz nieskazitelny charakter kandydata. Analizując ocenę spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki z 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, dokonaną przez organy samorządu radcowskiego oraz Ministra Sprawiedliwości, ponownie należy wskazać, iż została ona oparta na wszelkich znanych okolicznościach dotyczących skarżącego. Słusznie uznano, że nie jest on nieskazitelnego charakteru i nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego, co zostało oparte o ustalone w toku 9 postępowań dyscyplinarnych jego zachowanie jako adwokata. Jak bowiem wynika z oceny postępowania skarżącego, dokonanej przez sądy dyscyplinarne, prowadzącej w konsekwencji do orzeczenia wobec niego kary wydalenia z adwokatury, skarżący dopuścił się szeregu zachowań związanych z pokrzywdzeniem klienta, nierozliczeniem się honorarium za prowadzenie sprawy, nieczuwaniem nad biegiem zleconej sprawy oraz nieinformowaniem klienta o postępach sprawy, stanowi wyraz lekceważenia porządku prawnego, a tym samym wyklucza w konkretnym, rozpatrywanym przypadku spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. Czyny, za które skarżący został dyscyplinarnie ukarany, zasadnie zostały uznane za naganne, świadczące o lekceważeniu etyki zawodowej adwokata i naruszaniu obowiązków zawodowych, co rzutuje w sposób istotny na ocenę przesłanki wykonywania zawodu radcy prawnego, określoną we wskazanym powyżej przepisie. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy podkreślić, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zawierając wszelkie niezbędne elementy, w tym logiczny tok rozumowania organu, poprzedzający powzięcie decyzji. W opisanej sytuacji decyzja jest zgodna zarówno z prawem procesowym, jak i materialnym. W świetle powyższego, Sąd stwierdził, iż Minister Sprawiedliwości, odmawiając skarżącemu wpisu na listę radców prawnych, nie przekroczył granic "uznania administracyjnego", o którym mowa w art. 7 k.p.a. Okoliczności związane z rozpoznawaniem niniejszej sprawy zasadnie doprowadziły organy samorządu radcowskiego oraz Ministra Sprawiedliwości do stwierdzenia, że interes obywatela musi doznać uszczerbku ze względu na interes społeczny, polegający na niedopuszczeniu do zawodu zaufania publicznego osoby niespełniającej przesłanek ustawowych z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. Nie naruszony został także wskazany w skardze art. 86 k.p.a., bowiem z akt administracyjnych w sposób jednoznaczny wynika, że organ wpisowy odbył ze skarżącym rozmowę w dniu [...] listopada 2015 r., co było wystarczające dla postępowania administracyjnego, bowiem w kontrolowanym postępowaniu nie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia wniosku o wpis na listę radców prawnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.