VI SA/Wa 1865/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Z. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 134 w związku z art. 64 § 2 kpa stwierdził niedopuszczalność do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 roku nr [...] o nałożeniu na Z. B. kary pieniężnej w wysokości 4600.00 złotych. Z. B. został wezwany przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego pismem z dnia [...] czerwca 2006 roku, którego odbiór skarżący pokwitował [...] czerwca 2006 roku, na podstawie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia braku formalnego wniesionego odwołania przez jego podpisanie w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia odwołania bez jego rozpoznania. Do dnia [...] lipca 2006 roku odwołanie nie zostało uzupełnione o wymagany podpis. Zaistniała więc podstawa, przewidziana w art. 134 kpa do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi bowiem jedną z postaci niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 kpa. W złożonej skardze Z. B. zarzucił postanowieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 roku: 1. naruszenie przepisu art. 134 kpa w związku z art. 140 kpa polegające na błędach zastosowania art. 65 kpa, które w konsekwencji doprowadziły do naruszenia art. 134 kpa. Skarżący uzupełnił braki odwołania w zakreślonym terminie. Dowodem tego jest dołączony do skargi oryginał potwierdzenia nadania przesyłki poleconej zawierającej rzeczone odwołanie. Zostało ono skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przed upływem przepisanego terminu. Obowiązkiem organu I instancji było przekazanie odwołania organowi właściwemu. Zgodnie z art. 65 § 2 kpa odwołanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. W konsekwencji naruszenia powyższych przepisów; 2. błędne ustalenie stanu faktycznego organu polegające na przyjęciu, iż nie nastąpiło zachowanie terminu do wniesienia odwołania. Wskazując na powyższe naruszenia, Z. B. wnosił o uwzględnienie skargi przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenia zaskarżonego postanowienia, a sytuacji, gdyby organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku, skarżący wnosił o chylenie przez sąd zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punku widzenia powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przepis art. 63 kpa określa wymagania dotyczące formy, danych podania i trybu ich wnoszenia. Podaniem w rozumieniu tego przepisu jest m. in. odwołanie przewidziane w art. 127 § 1 kpa. W przypadku gdy podanie zawiera inne wady niż brak adresu, pozostawienie podania bez rozpoznania jest dopuszczalne tylko i wyłącznie wówczas, gdy wnoszący podanie nie zadośćuczynił prawidłowemu wezwaniu organu do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni, o czym stanowi art. 64 § 2 kpa. 3. W wypadku gdy podanie powinno być wniesione z zachowaniem terminu, a wniesione zostało do organu niewłaściwego, organ niewłaściwy w sprawie powinien przekazać podanie organowi właściwemu. Ten kategoryczny obowiązek niezwłocznego przekazania pisma do organu właściwego wynika z art. 65 § 1 kpa. Zgodnie z art. 65 § 2 kpa podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. W przedmiotowej sprawie odwołanie wniesione przez skarżącego dotknięte było brakiem formalnym w postaci braku na nim podpisu osoby wnoszącej odwołanie. Strona została więc zobowiązana do uzupełnienia odwołania przez jego podpisanie. Do Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie wpłynęło odwołanie uzupełnione o wymagany podpis osoby je wnoszącej. Powyższe wynika z akt postępowania administracyjnego. Z. B. dołączył do skargi potwierdzenia nadania odwołania i jak twierdzi odwołania podpisanego przez niego. Odwołanie zostało skierowane listem poleconym na adres Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie przekazał Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego uzupełnionego odwołania. Zgodnie z unormowaną w art. 7 zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ prowadzący postępowanie ma więc obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zasadnym było uchylenie zaskarżonego postanowienia dla wyjaśnienia przez organ, także z uwzględnieniem złożonego przez skarżącego dowodu, czy wywiązał się on z nałożonego obowiązku, uzupełnienia braku formalnego odwołania przez jego podpisanie. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy jest warunkiem niezbędnym dla jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W przedmiotowej sprawie normy proceduralne przyznają priorytet interesowi obywatela. Ustalenie, iż braki formalne odwołania zostały uzupełnione w terminie pozwoli nadać bieg odwołaniu. W obecnym stanie faktycznym, niekompletnym, kontrola sądu zaskarżonego postanowienia jest przedwczesna i niemożliwa. Należy więc wyjaśnić, czy do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wpłynęło odwołanie uzupełnione o wymagany podpis. Z dowodu nadania wynika, iż zostało ono wniesione z zachowaniem terminu. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.