VI SA/Wa 1865/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2009 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania T. B. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 roku cofającą wyżej wymienionemu przedsiębiorcy licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż powodem wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji było skazanie T. B. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. [...] Wydział Karny z dnia [...] listopada 2007 roku sygn. akt [...] za popełnienie, między innymi, przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. tj. za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Kolegium powołało się na art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, nakazujący organowi licencyjnemu cofnąć licencję, jeżeli przedsiębiorca, któremu została ona udzielona nie spełnia wymagań ustawowych koniecznych do jej uzyskania. Wymogi, jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy zostały wymienione w art. 5 ust. 3, 4, 5 i 6 cyt. ustawy. Jednym z nich jest wymóg dobrej reputacji, który jest spełniony tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie został skazany żadnym prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż z uwagi na fakt, skazania T. B. prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji przestał on spełniać wymóg dobrej reputacji i tym samym wyczerpał przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o transporcie drogowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. B., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skargi skarżący, stwierdził m.in., iż działalności przewozowej nie prowadzi osobiście, a zatrudnieni przez niego kierowcy posiadają wymagane uprawnienia i nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwa określone w ustawie o transporcie drogowym. Podkreślił, iż spełnia wymagania "dobrej reputacji". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podstawy do wykonywania działalności gospodarczej w postaci transportu drogowego stwarza licencja wydawana przez właściwy organ administracji publicznej, podmiotom spełniającym wszystkie ustawowe przesłanki uprawniające do ubiegania się o jej wydanie. Przesłanki te zostały wymienione w art. 5 ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Stosownie do treści art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a powołanej wyżej ustawy, przedsiębiorcy ubiegającemu się o przyznanie licencji, przyznaje się licencję jeżeli między innymi "spełnia wymóg dobrej reputacji". Jednocześnie w tej samej normie prawnej ustawodawca wyjaśnił, iż wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez osoby ubiegające się o przyznanie licencji lub posiadające określoną licencję jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. W myśl przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, stanowiącego materialnoprawną przesłankę zaskarżonej decyzji, obligatoryjne cofnięcie licencji następuje w sytuacji, gdy przedsiębiorca, któremu została ona udzielona nie spełnia wymagań ustawowych koniecznych do jej uzyskania. A zatem przepis ten nawiązuje do art. 5 cyt. wyżej ustawy, zawierającego wymogi, jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Jednym z takich koniecznych warunków jest, jak już omówiono powyżej, niekaralność za przestępstwa tam określone. W ocenie Sądu redakcja art. 15 utd nie nastręcza trudności interpretacyjnych. Na dyspozycję tego przepisu składają się różne potencjalne zdarzenia dotyczące przedsiębiorców posiadających licencje, które ustawodawca określił w sposób zrozumiały. Nie budzi też wątpliwości, iż zaistnienie któregokolwiek z tych zdarzeń obwarowane jest surową sankcją cofnięcia licencji. Okoliczności faktyczne w sprawie, nie kwestionowane zresztą przez skarżącego, są bezsporne. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w M. [...] Wydział Karny z dnia [...] listopada 2007 roku sygn. akt [...] za popełnienie, między innymi, przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. tj. za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Powyższa okoliczność obligowała organ do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy albowiem treść przepisów regulujących tę materię jest jednoznaczna. Podkreślić należy, iż skarżący, prowadzący działalność gospodarczą, powinien znać zasady prowadzenia tej działalności, a przede wszystkim te ograniczenia, których naruszenie może prowadzić do utraty licencji. Okoliczność, iż kierowcy zatrudnieni przez skarżącego nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwa określone w ustawie o transporcie drogowym pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, organy orzekające obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.