VI SA/Wa 1868/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej KNF, Komisja), po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek S. W. (dalej skarżący, strona) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 90 000 zł w związku z rażącym naruszeniem obowiązków, o których mowa w art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1382, dalej "ustawa o ofercie") przez spółkę Firma Handlowa [...] S.A. (obecnie w upadłości likwidacyjnej) w okresie pełnienia funkcji członka zarządu spółki Firma Handlowa [...] S.A. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.) w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1149 ze zm.) oraz art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Dnia 20 stycznia 2014 r. Komisja Nadzoru Finansowego wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na skarżącego, kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. W dniu 13 maja 2014 r. Komisja Nadzoru Finansowego nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 90 000 zł w związku z rażącym naruszeniem obowiązków, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie przez spółkę w okresie pełnienia funkcji członka zarządu tej spółki. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł m.in., iż trudności i opóźnienia w publikacji raportów rocznych spółki były spowodowane błędami oraz opóźnieniami w przekazywanych sprawozdaniach spółek zależnych podlegających konsolidacji np. [...] S.A., a także zbyt późnym wyborem audytorów przez radę nadzorczą spółki. Skarżący zakwestionował zarzut KNF, że raport półroczny za 2010 r. został przekazany do publicznej wiadomości z jednodniowym opóźnieniem. Wskazał, iż w świetle jego obecnej sytuacji majątkowej, nie jest w stanie uregulować kary pieniężnej w wysokości 90 000 zł, dlatego też wniósł o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej i o umorzenie postępowania w sprawie. W przypadku zaś braku umorzenia postępowania wniósł o znaczące obniżenie wysokości nałożonej kary ze względu na sytuację finansową. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Komisja Nadzoru Finansowego ustaliła następujący stan faktyczny: Wszczęcie postępowania w stosunku do skarżącego było skutkiem wydania w dniu [...] grudnia 2013 r. decyzji administracyjnej nakładającej na spółkę karę pieniężną w wysokości 150.000 zł na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z naruszeniem art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie oraz jednoczesnego uznania, że spółka naruszyła obowiązki określone w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w sposób rażący. KNF w treści ww. decyzji stwierdziła, że spółka: I. 1. nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. § 101 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259 ze zm..; dalej: "rozporządzenie") poprzez nie przekazanie w terminie raportu rocznego za rok 2009, 2. nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu 3 maja 2010 r. raportu rocznego za 2009 r. z naruszeniem § 91 ust. 1 pkt 1, 3 rozporządzenia, II. 1. nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 101 ust. 9 rozporządzenia poprzez nie przekazanie w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2009, 2. nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu 17 maja 2010 r. skonsolidowanego raportu rocznego za 2009 r. z naruszeniem § 92 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 5 rozporządzenia, III. 1. nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 101 ust. 7 rozporządzenia poprzez nie przekazanie w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za 1 półrocze 2010 r., 2. nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu 31 sierpnia 2010 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. z naruszeniem § 83 ust. 3 rozporządzenia, 3. nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu 31 sierpnia 2010 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. z naruszeniem § 90 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, IV. nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu 2 maja 2011 r. raportu rocznego za 2010 r. z naruszeniem § 91 ust. 1 pkt 1, 3 rozporządzenia, V. nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 101 ust. 9 rozporządzenia poprzez nie przekazanie w terminie skonsolidowanego raportu rocznego za 2010 r., VI. 1. nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie § 101 ust. 7 rozporządzenia poprzez nie przekazanie w terminie skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011 r., 2. nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu 31 sierpnia 2011 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011 r. z naruszeniem § 83 ust. 3 rozporządzenia, 3. nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez przekazanie w dniu 31 sierpnia 2011 r. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2011 r. z naruszeniem § 90 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Komisja Nadzoru Finansowego wskazała, iż raport roczny za 2009 r. został opublikowany przez spółkę w dniu 3 maja 2010 r. (3 dni po terminie wyznaczonym przez § 101 ust. 9 rozporządzenia, który upłynął w dniu 30 kwietnia 2010 r.) i nie zawierał pisma prezesa zarządu lub osoby zarządzającej spółki omawiającego, w zwięzły sposób, najważniejsze dokonania lub niepowodzenia emitenta w danym roku obrotowym i perspektywy rozwoju działalności emitenta na najbliższy rok obrotowy, opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych (dalej podmiotu uprawnionego) o badanym rocznym sprawozdaniu finansowym za 2009 r., raportu podmiotu uprawnionego z badania rocznego sprawozdania finansowego spółki za 2009 r. (k.4-42). Załączone do ww. raportu sprawozdanie finansowe za 2009 r. nie zostało na dzień publikacji zbadane przez podmiot uprawniony (zeznania S. S., k. 240, zeznania skarżącego, k. 262). Wspomniany raport, został stosownie do formularza ww. raportu zaakceptowany do przekazania do publicznej wiadomości przez: skarżacego, R. H. oraz K. N., natomiast wysłany Elektronicznym Systemem Przekazywania Informacji (dalej: "ESPI") służącym do przekazywania do publicznej wiadomości, Komisji oraz spółce prowadzącej rynek regulowany raportów bieżących i okresowych, przez skarżącego (k. 5). Skonsolidowany raport roczny za 2009 r. został przez spółkę opublikowany w dniu 17 maja 2010 r. (17 dni po terminie określonym w § 101 ust. 9 rozporządzenia, który upłynął w dniu 30 kwietnia 2010 r.) i nie zawierał pisma prezesa zarządu lub osoby zarządzającej spółki omawiającego najważniejsze dokonania lub niepowodzenia grupy kapitałowej spółki w danym roku obrotowym i perspektywy rozwoju działalności grupy kapitałowej spółki na najbliższy rok obrotowy, z określeniem adresatów, skonsolidowanego raportu rocznego, opinii podmiotu uprawnionego o badanym rocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2009 r., raportu podmiotu uprawnionego z badania rocznego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za 2009 r., sprawozdania zarządu lub osoby zarządzającej na temat działalności grupy kapitałowej emitenta ora z zasad sporządzenia rocznego skonsolidowanego sprawozdania finansowego, oświadczenia zarządu lub osoby zarządzającej ze wskazaniem nazwisk i stanowisk, że wedle ich najlepszej wiedzy, roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe i dane porównywalne sporządzone zostały zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości oraz że odzwierciedlają w sposób prawdziwy, rzetelny i jasny sytuację majątkową i finansową grupy kapitałowej spółki oraz jej wynik finansowy, oraz że sprawozdanie z działalności grupy kapitałowej Spółki zawiera prawdziwy obraz rozwoju i osiągnięć oraz sytuacji grupy kapitałowej spółki, w tym opis podstawowych zagrożeń i ryzyka k. 46-71). Załączone do ww. raportu sprawozdanie finansowe za 2009 r. nie zostało na dzień publikacji zbadane przez podmiot uprawniony (zeznania S. S., k. 240, zeznania skarżącego, k. 262). Skonsolidowany raport roczny za 2009 r. został zaakceptowany do przekazania do publicznej wiadomości oraz przekazany ESPI przez skarżącego (k. 47). Następnie w dniu 31 sierpnia 2010 r. spółka opublikowała skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2010 r. (1 dzień po terminie, o którym mowa w § 101 ust. 7 rozporządzenia), zawierający półroczne skrócone sprawozdania finansowe za I półrocze 2010 r. Przegląd załączonych do skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. sprawozdania finansowego oraz skonsolidowanego sprawozdania finansowego nie został zakończony przez podmiot uprawniony w dniu publikacji ww. raportu okresowego. Do przedmiotowego raportu okresowego dwukrotnie załączono dokument o nazwie "Raport niezależnego biegłego rewidenta z przeglądu śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego obejmującego okres od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2010 r." (skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2010 r., k. 469-474), który stanowił jedynie projekt raportu z przeglądu półrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2010 r., przekazany e-mailem skarżącemu w dniu 31 sierpnia 2010 r. przez biegłego rewidenta Z. B. (zeznania J. P., k. 740, e-mail z dnia 31 sierpnia 2010 r. wraz z załącznikiem, k. 748-751). Ww. projekt został dołączony do skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. opublikowanego w dniu 31 sierpnia 2010 r. i oznaczony raz, jako załącznik o nazwie "Raport z przeglądu sprawozdania jednostkowego 06_2010.pdf" oraz drugi raz, jako "Raport z przeglądu sprawozdania skonsolidowanego 06_2010.pdf. Podpisany przez biegłego rewidenta Z. B. raport z przeglądu skróconego sprawozdania finansowego za I półrocze 2010-r. został przesłany spółce w dniu 9 września 2010 r., po uzupełnieniu dokumentacji wymaganej do przeglądu (zeznania J. P., k. 740, książka korespondencji spółki [...] sp. z o.o., k. 757, e -mail z dnia 3 września 2010 r., k. 752, e-mail z dnia 9 września 2010 r., k.753, raport z przeglądu półrocznego śródrocznego skróconego sprawozdania finansowego za I półrocze 2010 r., k. 754- 756). Natomiast raport z przeglądu półrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2010 r. został wydany i przesłany spółce w dniu 6 października 2010 r. (zeznania J. P., k. 740, książka korespondencji spółki [...] sp. z o.o., k. 764, raport z przeglądu, skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2010 r., k. 761-763). Ww. skonsolidowany raport półroczny został zaakceptowany do przekazania do publicznej wiadomości oraz przekazany ESPI przez skarżącego (skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2010 r., k. 449). W dniu 2 maja 2011 r. spółka opublikowała raport roczny za 2010 r. (k. 477-519). Raport ten nie zawierał opinii podmiotu uprawnionego o badanym sprawozdaniu finansowym za 2010 r., raportu podmiotu uprawnionego z badania sprawozdania finansowego za 2010 r., a także pisma prezesa zarządu lub osoby zarządzającej spółki omawiającego, w zwięzły sposób, najważniejsze dokonania lub niepowodzenia emitenta w danym roku obrotowym i perspektywy rozwoju działalności emitenta na najbliższy rok obrotowy. Natomiast załączone do ww. raportu rocznego sprawozdanie finansowe nie było na dzień 2 maja 2011 r. zbadane przez podmiot uprawniony. Ponadto spółka nie opublikowała jednocześnie skonsolidowanego raportu rocznego za 2010 r. Skonsolidowany raport roczny za 2010 r. został opublikowany przez spółkę dopiero w dniu 18 października 2012 r., a więc 535 dni po terminie określonym w § 101 ust. 9 w zw. z § 101 ust. 11 rozporządzenia, który upłynął w dniu 2 maja 2011 r. (skonsolidowany raport roczny za 2010 r., k. 1212-1273). Raport roczny za 2010 r. z dnia 2 maja 2011 r. został zaakceptowany do przekazania do publicznej wiadomości przez skarżącego oraz K. N. natomiast przekazany ESPI przez skarżącego (raport roczny za 2010 r., k. 478). Skonsolidowany raport roczny za 2010 r. został przekazany przez syndyka masy upadłości Spółki M. Z. (skonsolidowany raport roczny za 2010 r., k. 1213). W chwili przekazania skonsolidowanego raportu rocznego za 2010 r. skarżącego nie pełnił już funkcji członka zarządu, a jedynie funkcję dyrektora finansowego oraz był osobą, której powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych Spółki (k. 1213). Niemniej jednak skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w dniu 2 maja 2011 r., tj. w dniu w którym spółka powinna jednocześnie z raportem rocznym za 2010 r. opublikować również skonsolidowany raport roczny za 2010 r. W dniu 31 sierpnia 2011 r. spółka przekazała do publicznej wiadomości skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2011 r., a więc 1 dzień po terminie, o którym mowa w § 101 ust. 7 rozporządzenia. Przedmiotowy raport nie zawierał raportów podmiotu uprawnionego z przeglądu półrocznego skróconego sprawozdania finansowego spółki za I półrocze 2011 r. oraz półrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2011 r. z uwagi na niezakończenie przeglądów Podmiotu uprawnionego dotyczących ww. sprawozdań finansowych. Ww. raport półroczny został zaakceptowany do przekazania do publicznej wiadomości oraz przekazany ESPI przez skarżącego (skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2010 r., k. 582). Organ wskazał, iż w okresie kiedy dochodziło do opisanych naruszeń skarżący jako członek zarządu spółki pełnił funkcję dyrektora finansowego, został powołany w skład zarządu spółki w dniu 31 maja 2007 r. (raport bieżący nr [...], k. 1868) i pełnił tę funkcję do dnia 2 listopada 2011 r. (raport bieżący nr [...], k. 1875). W uwagi na zajmowane stanowisko skarżący brał udział w pracach nad raportami okresowymi, sporządzał skonsolidowane sprawozdanie finansowe, współpracował z biegłymi rewidentami prowadzącymi badania i przeglądy sprawozdań finansowych, wysyłał raporty za pomocą ESPI służącego do przekazywania do publicznej wiadomości, KNF oraz spółki prowadzącej rynek regulowany raportów bieżących i okresowych, nadzorował prace działu finansowego, księgowego oraz kadr (zeznania skarżącego, k. 1887, zeznania R. H., k. 1888, zeznania K. N., k. 1891-1892). Organ zaznaczył, iż skarżący akceptował oraz przekazywał za pomocą ESPI raporty okresowe, w związku z publikacją których stwierdzono naruszenie przez spółkę ustawy o ofercie: raport roczny za 2009 r. przekazany w dniu 3 maja 2010 r., skonsolidowany raport roczny za 2009 r. przekazany w dniu 17 maja 2010 r., skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2010 r. przekazany w dniu 31 sierpnia 2010 r., raport roczny za 2010 r. przekazany w dniu 2 maja 2011 r., skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2011 r. przekazany w dniu 31 sierpnia 2011 r. Ponadto organ wskazał, iż w czasie kiedy dochodziło do naruszeń opisanych w decyzji funkcję członka zarządu poza skarżącym pełnili K. N. do dnia 2 listopada 2012 r. oraz R. H. do dnia 5 stycznia 2011 r. R. H. pełnił funkcję dyrektora logistyki. W zakresie jego obowiązków było koordynowanie działań logistycznych - zarządzanie magazynami oraz transportem. Natomiast K. N. pełnił funkcję dyrektora handlowego. Do jego zadań należał nadzór nad działem handlowym, odpowiadał w spółce za zakupy towarów oraz działalność marketingową. W tym czasie stanowisko prezesa zarządu spółki było nieobsadzone. K. N. oraz R. H. akceptowali do publikacji wraz ze skarżącym raport roczny za 2009 r. opublikowany w dniu 3 maja 2010 r. Ponadto K. N. zaakceptował do przekazania wraz ze skarżącym raport roczny za 2010 r. opublikowany w dniu 2 maja 2011 r. (k. 478). W uzasadnieniu wspomnianej na wstępie decyzji, organ powołując się na treść art. 96 ust. 6 i ust. 7 ustawy o ofercie wskazał, iż w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ww. ustawy, może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej karę pieniężną do wysokości 100 000 zł, kara ta nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kary na emitenta, upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego i prawnego organ uznał, iż zasadnie została nałożona na skarżącego karę pieniężną w wysokości 90 000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę, w okresie kiedy skarżący sprawował funkcję członka zarządu spółki. W dalszej części organ przypomniał, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nałożono na spółkę karę pieniężną w kwocie 150 000 zł za wielokrotne naruszenie art. 56 ustawy o ofercie. W ocenie organu, naruszenia obowiązków informacyjnych miało charakter rażący. Pojęcie rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych rozumiane jest przez organ jako naruszenia takich przepisów prawa, które są jednoznaczne i nie budzą jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, jak również te naruszenia, które skutkują pozbawieniem podstawowych uprawnień chronionych przepisami ustawy o ofercie, takich jak powszechny i równy dostęp do informacji; naruszenia mające charakter świadomy i niejednokrotny. Organ zaznaczył, iż w sumie doszło do dwunastu przypadków naruszeń art. 56 ustawy o ofercie oraz pięciokrotnego nieterminowego przekazania raportów okresowych oraz siedmiokrotnego przekazania raportów okresowych z naruszeniem przepisów rozporządzenia określających jego elementy składowe. Ponadto organ zauważył, iż zaistniałe naruszenia wpłynęły wydatnie na zmniejszenie wiarygodności oraz użyteczności publikowanych raportów okresowych. Odnosząc się do 6 miesięcznego terminu o jakim mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, organ wskazał, iż decyzja nakładająca karę na spółkę została wydana [...] grudnia 2013 r., zaś decyzja pierwszoinstancyjna nakładająca karę na skarżącego została doręczona 23 maja 2014 r., tzn. z zachowaniem ww. terminu, który upływał 10 czerwca 2014 r. W ocenie organu argumentacja skarżącego przedstawiona w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w błędny sposób rozumie zawarte w § 91 ust. 1 pkt 1 oraz 92 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia pojęcie pismo prezesa zarządu lub osoby zarządzającej emitenta. Organ zaznaczył, iż skoro nie został w ówczesnym czasie wybrany prezes zarządu, to ww. pismo nie mogło być podpisane przez prezesa zarządu, dlatego kluczowe znaczenie ma określenie zakresu treściowego pojęcia osoby zarządzającej emitenta. W opinii KNF przez osobę zarządzającą emitentem należy rozumieć nie tylko likwidatora, syndyka, ale również członka zarządu. Jak wynika bowiem z przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm., dalej: "ksh") to zarząd spółki akcyjnej prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją. Członkowie zarządu składają oświadczenia woli, których skutki dotyczą reprezentowanej osoby prawnej w postaci spółki akcyjnej. Dlatego też w sytuacji, kiedy brak jest możliwości podpisania pisma, o którym mowa w § 91 ust. 1 pkt 1 oraz 92 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przez prezesa zarządu, pismo powyższe powinno, w ocenie KNF, zostać opatrzone podpisami członków zarządu. Zasadniczo jedynie członkowie zarządu spółki są uprawnieni do reprezentowania spółki i prowadzenia spraw spółki, to również te osoby powinny posiadać najpełniejsze informacje na temat działań podejmowanych przez daną spółkę w roku obrotowym. Pismo prezesa zarządu lub osoby zarządzającej emitenta ma tymczasem zawierać zwięzłą informację o najważniejszych dokonaniach lub niepowodzeniach emitenta w danym roku obrotowym i perspektywach rozwoju działalności emitenta na najbliższy rok obrotowy. Zatem w pełni zasadne jest, aby ww. pismo podpisały osoby dysponujące stosowną wiedzą w tym zakresie. KNF nie zgodziła się z tezą strony, że nie należała do kręgu osób zarządzających i nie może ponosi odpowiedzialności za niewykonanie obowiązków przez inne osoby. Zdaniem organu, ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności korespondencji z biegłymi rewidentami oraz zeznań pozostałych członków zarządu: K. N. oraz R. H. wynika, iż zagadnienia związane ze sprawozdawczością bieżącą i okresową należały do sfery działalności, za którą odpowiadał skarżący. Ponadto skarżący był także odpowiedzialny za kontakty z biegłymi rewidentami przeprowadzającymi badania i przeglądy sprawozdań finansowych, co potwierdzają załączone do akt sprawy wydruki z korespondencji elektronicznej. Ponadto organ dodał, iż poziom uzyskiwanego wynagrodzenia nie może przesądzać o przymiocie osoby zarządzającej. Rozstrzygający w tym zakresie jest w opinii KNF przede wszystkim fakt, czy dana osoba jest członkiem organu zarządzającego, jakim jest zarząd. Jedynie bowiem członek zarządu spółki publicznej może ponosić odpowiedzialność za zachowania spółki objęte dyspozycją art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. W dalszej części Komisja wskazała, iż obowiązek z § 91 i § 92 rozporządzenia dotyczący publikacji raportu rocznego i skonsolidowanego sprawozdania rocznego wymaga, aby podlegający publikacji raport posiadał wszystkie wymienione w przywołanych przepisach elementy. Rozporządzenie nie przewidywało w okresie zaistnienia naruszeń, jak również i na chwilę obecną publikacji poszczególnych elementów raportu okresowego etapami, gdyż istotne znaczenie dla adresatów raportu rocznego ma uzyskanie kompleksowej informacji. Z chwilą zaś kiedy publikacji podlega jedynie roczne jednostkowe lub skonsolidowane sprawozdanie bez opinii podmiotu uprawnionego, inwestorzy nie otrzymują obiektywnej informacji o zgodności sporządzonego sprawozdania finansowego z zasadami (polityką) rachunkowości oraz informacji, czy sprawozdanie rzetelnie i jasno przedstawia we wszystkich istotnych aspektach sytuację majątkową i finansową jak również wynik finansowy Strony. Stąd też niezwykle istotne jest, aby zarówno opinia wraz z raportem Podmiotu uprawnionego jak i sprawozdanie finansowe było publikowane w tym samym czasie. Ponadto organ stwierdził, iż ówcześnie obowiązujące rozporządzenie nie przewidywało możliwości dokonywania korekt raportów okresowych, możliwość dokonywania korekt jednostkowych oraz skonsolidowanych raportów okresowych została wprowadzona dopiero w drodze rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (dalej: "Rozporządzenie zmieniające"), z dniem 1 lipca 2012 r. Organ podkreślił, iż ostateczne jednostkowe sprawozdanie roczne za 2009 r. poddane badaniu przez podmiot uprawniony różniło się od pierwotnie opublikowanego w dniu 3 maja 2010 r. Oznacza to, że badaniu podlegało inne treściowo sprawozdanie finansowe niż sprawozdanie znane inwestorom giełdowym. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niesprawowania nadzoru i kontroli nad spółkami zależnymi, oddziałem samobilansującym tzn. podmiotami, które nie przekazywały w terminie sprawozdań, organ wskazał, iż zarząd w spółce akcyjnej jest podstawowym organem dedykowanym do podejmowania działań w imieniu reprezentowanej osoby prawnej. Skarżący pełnił funkcję nie tylko członka zarządu odpowiadającego za m.in. sprawy finansowe i kadrowe, ale również dyrektora finansowego. Dalej KNF podkreśla, iż w przypadku gdy spółka publiczna posiada jednostki zależne, tak jak spółka, zobowiązana jest do sporządzania skonsolidowanego sprawozdania finansowego, które uwzględnia dane finansowe nie tylko spółki dominującej ale także spółek zależnych. W tym celu na spółce ciążył obowiązek zorganizowania takiego przepływu informacji w Grupie Kapitałowej [...], która umożliwiłaby sporządzenie kompletnego i rzetelnego skonsolidowanego sprawozdania finansowego w przypisanym prawem terminie. W ocenie Komisji, z skonsolidowanego sprawozdania finansowego spółki za 2009 r. wynika, że spółka posiadała 94,059 % kapitału zakładowego i liczby głosów w spółce zależnej [...] Sp. z o.o., 100 % kapitału zakładowego i głosów w spółkach zależnych [...] S.A. i [...] Sp. z o.o. oraz 32,99 % kapitału zakładowego oraz liczby głosów w spółce [...] S.A. (k. 52). W przypadku trzech z czterech spółek zależnych spółka mogła praktycznie jednoosobowo dokonywać zmian w spółkach zależnych, w tym zmian osobowych w organach spółek, korzystając ze swoich uprawnień korporacyjnych. Również w przypadku spółki [...] S.A., pomimo posiadania mniejszego pakietu akcji, spółka uprawniona była do podjęcia działań, które umożliwiałyby sporządzenie prawidłowego sprawozdania finansowego spółki zależnej. Zdaniem Komisji, to od działań podejmowanych przez spółkę, której członkiem organu zarządzającego był skarżący, zależało czy Grupa Kapitałowa [...] sporządzi prawidłowe sprawozdanie finansowe. Biorąc pod uwagę w szczególności treść i załączniki dwóch e-maili Z. B. z dnia 31 sierpnia 2010 r., Komisja nie uznała za zasadną tezę skarżącego, jakoby tego samego dnia podczas rozmowy telefonicznej uzyskał zapewnienie od Z. B., iż raporty z przeglądów półrocznego jednostkowego i skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze mają charakter ostateczny. Ponadto Komisja zwróciła uwagę na błędne dokonanie przez stronę wykładni § 101 ust. 7 rozporządzenia, bowiem zgodnie z art. 112 kc, termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. Wobec powyższego organ wskazał, iż skoro koniec półrocza 2010 r. upływał w dniu 30 czerwca, to dniem odpowiadającym upływowi terminu 2 miesięcy jest dzień 30 sierpnia 2010 r. i w tym dniu powinna nastąpić jednoczesna publikacja półrocznego i skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2010 r. Komisja negatywnie oceniła praktykę polegającą na wprowadzaniu poprawek do już opublikowanych sprawozdań, co powodowało rozbieżność treściową pomiędzy wersją sprawozdania opublikowaną, a wersją sprawozdania poddaną ostatecznej weryfikacji przez podmiot uprawniony. Powyższe postępowanie dotyczyło jednostkowego oraz skonsolidowanego sprawozdania finansowego za 2009 oraz jednostkowego sprawozdania za 2010 r. Ponadto zakres zgłoszonych zastrzeżeń w Raporcie niezależnego biegłego rewidenta z przeglądu śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego obejmującego okres od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2010 r. był szerszy od pierwotnie opublikowanego w dniu 31 sierpnia 2010 r. Odnosząc się do twierdzenia strony dotyczącego wyboru audytorów w terminie uniemożliwiającym wydanie opinii w wymaganym terminie, organ wskazał, iż obowiązkiem zarządu jest takie zorganizowanie i prowadzenie spraw spółki, aby możliwe było sporządzanie i przekazywanie do publicznej wiadomości zbadanych lub poddanych przeglądowi przez podmiot uprawniony sprawozdań finansowych z uwzględnieniem terminów ustawowych i przyjętych przez spółkę. Komisja Nadzoru Finansowego nie zgodziła się z zarzutem dotyczącym przewlekłości prowadzonego postępowania, wskazał, iż postępowanie wobec strony mogło zostać wszczęte dopiero po tym jak w innym postępowaniu zostanie stwierdzone, że doszło do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę. W dalszej części Komisja wskazała, na brak możliwości odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i zakończenia postępowania w drodze umorzenia postępowania. Decyzja wydawana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ma bowiem charakter swobodny i jest oparta na uznaniu administracyjnym. Natomiast w sytuacji, gdy doszło do rażącego naruszenia obowiązków o których mową w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie przez spółkę, KNF uprawniona jest do podjęcie działania z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie i nałożenia kary pieniężnej, która będzie adekwatna do stwierdzonego naruszenia oraz stopnia przyczynienia się członka zarządu, nie może natomiast odstąpić od nałożenia sankcji. Organ nie znalazł również podstaw do znaczącego obniżenia nałożonej kary pieniężnej. Odnosząc się do stanu majątkowego skarżącego organ wskazał, iż skarżący był współwłaścicielem nieruchomości o wartości około 500 000 zł, obciążonej do kwoty około 320 000 zł. Łączny dochód skarżącego w 2012 r. wyniósł 96 000 zł (28 000 zł z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej [...] S. W. oraz 68 000 zł z tytułu umowy o pracę), zaś w 2013 r. - 57 000 zł (35 000 zł z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej [...] S. W. oraz 22 000 zł z tytułu umowy o pracę). Na chwilę wydawania decyzji aktualne wynagrodzenie skarżącego wynosiło 5 995 zł miesięcznie. Ponadto skarżący posiadał kredyt w rachunku bieżącym w kwocie 12 000 zł, pożyczkę w ramach programu [...] Przedsiębiorca w wysokości 50 000 zł, udzielił także poręczenia żonie na kwotę 15 000 zł. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ ustalił, iż skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości - domu o wartości 500 000 zł, który jest obciążony hipoteką w wysokości 480 000 zł, zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę na czas oznaczony, tj. do dnia 30 września 2016 r. w spółce [...] Sp. z o.o. z wynagrodzeniem miesięcznym 5 995 zł, ponadto prowadzi biuro rachunkowe [...], w 2014 r. zanotował z tego tytułu dochód w kwocie 20 000 zł. Skarżący posiada także zobowiązania: kredyt hipoteczny z zadłużeniem na dzień 22 września 2014 r. w kwocie 295 tys. zł i terminem spłaty do 2038 r., pożyczkę hipoteczną z aktualnym zadłużeniem 100 tys. zł i terminem spłaty do 2034 r. oraz pożyczkę w koncie w wysokości 12 tys. zł z terminem spłaty do 31 października 2014 r. Łączne miesięczne obciążenie z tytułu spłaty zobowiązań wynosi 1 950 zł, przy czym pożyczka w koncie płatna jest jednorazowo. Skarżący ma na utrzymaniu żonę i dwójkę dzieci. W ocenie organu, z analizy przedstawionego przez skarżącego stanu majątkowego nie wynikają żadne istotne okoliczności uzasadniające obniżenie nałożonej kary pieniężnej. W ocenie organu, obecna struktura zobowiązań strony wskazuje, iż w przeważającej części są to zobowiązania długoterminowe, z terminem spłaty w 2038 r. i 2034 r., których obsługa następuje nie jednorazowo, ale periodycznie. Organ podkreślił, iż kryterium dochodowe, czy też stanu majątkowego jest tylko jednym z czynników branych przez Komisję pod uwagę przy miarkowania wysokości kary pieniężnej. Komisja wskazała, iż nałożona na skarżącego kara pieniężna jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, o czym przesądzają takie okoliczności jak waga i rodzaj naruszonych obowiązków przez zarządzaną przez Stronę Spółkę, konsekwencje powstania i czas trwania stanu niezgodnego z prawem, a także liczba i powtarzalność naruszeń. Spółka w okresie, kiedy członkiem jej zarządu był skarżący dopuściła się wielokrotnego naruszenia przepisów prawa gwarantujących realizację zasady transparentności rynku kapitałowego, gdyż sporządzając i publikując raporty okresowe w latach 2010-2011, nie wypełniała lub też nienależycie wypełniała ciążące na niej obowiązki informacyjne. Komisja wskazała, iż podstawowym źródłem informacji dla inwestorów o sytuacji finansowej emitentów, których akcje są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, są raporty okresowe. Dlatego też ustawodawca wprowadził obowiązek publikowania raportów okresowych za I, III i IV kwartał, I półrocze oraz za rok obrotowy w określonej prawem formie jak również w przewidzianych z góry terminach. Stanowiące załącznik do raportu okresowego sprawozdanie finansowe zawiera dane historyczne odnoszące się do zakończonego okresu i dlatego powinno być publikowane możliwie jak najszybciej po zakończeniu okresu, którego dotyczy. Ustalając wymiar kary pieniężnej organ odniósł się do czasu trwania wielokrotności i powtarzalności zaistniałych naruszeń i stwierdził, że przez ponad półtora roku spółka publikowała raporty okresowe, które były albo przekazywane do publicznej wiadomości z opóźnieniem albo nie spełniały wymogów zawartych w rozporządzeniu (od 3 maja 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r.). Ponadto w okresie sprawowania funkcji członka zarządu spółki przez skarżącego spółka, pomimo ciążącego na niej obowiązku nie opublikowała skonsolidowanego sprawozdania finansowego za 2010 r. Obowiązek informacyjny w tym zakresie został przez spółkę dopełniony dopiero w dniu 18 października 2012 r., przy czym skarżący pełnił funkcję członka zarządu do dnia 2 listopada 2011 r. Zdaniem KNF okolicznością bez znaczenia dla miarkowania kary pieniężnej jest fakt, iż strona, dokonała przewalutowania swojego kredytu hipotecznego, co doprowadziło do tego, iż na dzień dzisiejszy wartość tego kredytu wzrosła o ponad 150 000 zł. Przytoczona bowiem okoliczność nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla oceny sposobu wykonywania obowiązków członka zarządu spółki, ani tym bardziej sposobu wypełniania obowiązków informacyjnych przez spółkę. Skarżący w skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 2 i 32 Konstytucji RP, art. 96 ust 6 i ust. 7 ustawy o ofercie publicznej, art. 368 i 371 k.s.h. W pierwszej kolejności skarżący wskazał, iż naruszenie obowiązków informacyjnych nie było rażące. Zaznaczył, iż o powyższym nie może świadczyć fakt nieterminowej publikacji raportów, czy też publikacja raportów niezawierających wszystkich elementów, kluczowym dla uznania powyższego winna być ocena czy takim postępowaniem wyrządzono szkodę i czy takim postępowaniem wprowadzono w błąd. W ocenie skarżącego, organ dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego, oparł się na zeznaniach audytorów, którzy nie brali udziału w badaniach sprawozdań finansowych (S. S., J. P.). W jego ocenie, zaistniałe naruszenia nie wpłynęły na zmniejszenie wiarygodności oraz użyteczności publikowanych raportów i odzwierciedlały rzeczywistość. Zdaniem skarżącego, publikowane raporty chociaż nie zawierały wszystkich elementów, były przygotowane rzetelnie i przedstawiały rzeczywisty obraz sytuacji [...] i wszyscy mieli zapewniony dostęp do informacji. W ocenie strony do rażącego naruszenia doszłoby gdyby do KNF wpłynęły skargi od akcjonariuszy a takich nie było. Ponadto gdyby organ uważał naruszenia za rażące to reagowałby natychmiast, korzystając z przysługujących mu uprawnień np. wnioskując o zawieszenie notowań [...]. Odnosząc się do naruszenia art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, skarżący wskazał, iż ostateczna decyzja o nałożeniu na spółkę [...] kary pieniężnej została wydana dopiero w kwietniu 2015 r., a decyzja nakładająca karę na skarżącego została wydana 13 maja 2014 r., czyli przed ostatecznym charakterem decyzji nakładającej karę na [...]. Ponadto skarżący wskazał, iż zarząd spółki akcyjnej prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją, tym samym nie można różnicować odpowiedzialności członków zarządu. Podkreślił, iż na skarżącego została nałożona najwyższa kara 90 000 zł, w porównaniu z K. N. 45 000 zł i R. H. 30 000 zł). W ocenie skarżącego połączenie przez KNF funkcji w zarządzie wraz z umową o pracę na stanowisku dyrektora finansowego jest rażącym nadużyciem. Natomiast ukaranie skarżącego jako dyrektora finansowego a nie członka zarządu (o czym świadczy wysokość nałożonej kary), jest naruszeniem art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, a nałożenie kar w różnych wysokościach jest naruszeniem art. 32 Konstytucji RP dotyczącego równości wobec prawa, prawa do równego traktowania przez władze publiczne i braku możliwości dyskryminowania. Ponadto skarżący zwrócił uwagę na konieczność podejmowania wszelkich działań w zakresie kar administracyjnych w rozsądnym czasie, na co wskazuje Rekomendacja Komitetu Ministrów Rady Europy nr R(91) z dnia 19 lutego 1991 r. w oparciu o art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z 20 stycznia 2013 r. o nr RPO-722886-V/2013/PM. W ocenie skarżącego niepodjęcie działań przez KNF w przedmiocie nałożenia kary na skarżącego w rozsądnym czasie (prawie cztery lata od zaistnienia pierwszego naruszenia), pozbawiło go obrony i uniemożliwiło merytoryczne odniesienie się do zarzutów z uwagi na brak dostępu do dokumentów. Zaskarżona decyzja, w ocenie skarżącego, w części dotyczącej wysokości nałożonej kary jest naruszeniem art. 18 Konstytucji RP, gdzie mowa o konstytucyjnej ochronie rodziny. Reasumując, skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, akcjonariusze mieli równy dostęp do informacji, publikowane raporty przedstawiały rzeczywisty i wiarygodny obraz. Zaistniałe naruszenia nie wynikały z zaniedbań skarżącego, ale były konsekwencją braku zaniechań ze strony innych organów spółki. Zróżnicowanie wysokości kary na członków zarządu, z uwagi na dokonanie błędnej oceny kompetencji członków zarządu, narusza przepisy spółek handlowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna. Sąd stwierdza, że ustalony w toku postępowania stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Komisja Nadzoru Finansowego przeprowadziła w sprawie dokładne postępowanie (dwukrotnie - również ponownie rozpatrując sprawę). W toku postępowania rozważono istotne kwestie mające znaczeniu przy wydaniu rozstrzygnięcie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1382 z późn. zm.). Stosownie do tego przepisu, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Z treści cytowanego przepisu wynika, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organ nadzoru ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnych w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Informacje poufne emitent obowiązany jest przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich niezwłoczne przekazanie po zajściu zdarzenia lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godz. Pierwszą grupą informacji, które podlegają obowiązkowi upublicznienia na podstawie art. 56 ustawy o ofercie są informacje poufne. Z akt niniejszej sprawy wynika, że raport roczny za 2009 r. został opublikowany przez spółkę w dniu 3 maja 2010 r. (3 dni po terminie wyznaczonym przez § 101 ust. 9 rozporządzenia, który upłynął w dniu 30 kwietnia 2010 r.) i nie zawierał pisma prezesa zarządu lub osoby zarządzającej spółki omawiającego, w zwięzły sposób, najważniejsze dokonania lub niepowodzenia emitenta w danym roku obrotowym i perspektywy rozwoju działalności emitenta na najbliższy rok obrotowy, opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym rocznym sprawozdaniu finansowym za 2009 r., raportu podmiotu uprawnionego z badania rocznego sprawozdania finansowego spółki za 2009 r. (k.4-42 akt adm.). Załączone do ww. raportu sprawozdanie finansowe za 2009 r. nie zostało na dzień publikacji zbadane przez podmiot uprawniony powyższe wynika z zeznania S. S., k. 240 akt adm. i zeznania skarżącego, k. 262 akt adm.). Raport ten, został zaakceptowany do przekazania do publicznej wiadomości przez: skarżącego, R. H. oraz K. N., natomiast wysłany Elektronicznym Systemem Przekazywania Informacji (dalej: "ESPI") służącym do przekazywania do publicznej wiadomości, Komisji oraz spółce prowadzącej rynek regulowany raportów bieżących i okresowych został zaakceptowany przez skarżącego skarżącego (k. 5 akt adm.). Sąd stwierdza, iż z akt sprawy wynika, że skonsolidowany raport roczny za 2009 r. został przez spółkę opublikowany w dniu 17 maja 2010 r. (17 dni po terminie określonym w § 101 ust. 9 rozporządzenia, który upłynął w dniu 30 kwietnia 2010 r.) i nie zawierał pisma prezesa zarządu lub osoby zarządzającej spółki omawiającego najważniejsze dokonania lub niepowodzenia grupy kapitałowej spółki w danym roku obrotowym i perspektywy rozwoju działalności grupy kapitałowej spółki na najbliższy rok obrotowy, z określeniem adresatów, skonsolidowanego raportu rocznego, opinii podmiotu uprawnionego o badanym rocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2009 r., raportu podmiotu uprawnionego z badania rocznego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za 2009 r., sprawozdania zarządu lub osoby zarządzającej na temat działalności grupy kapitałowej emitenta oraz zasad sporządzenia rocznego skonsolidowanego sprawozdania finansowego, oświadczenia zarządu lub osoby zarządzającej ze wskazaniem nazwisk i stanowisk, że wedle ich najlepszej wiedzy, roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe i dane porównywalne sporządzone zostały zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości oraz że odzwierciedlają w sposób prawdziwy, rzetelny i jasny sytuację majątkową i finansową grupy kapitałowej spółki oraz jej wynik finansowy, oraz że sprawozdanie z działalności grupy kapitałowej Spółki zawiera prawdziwy obraz rozwoju i osiągnięć oraz sytuacji grupy kapitałowej spółki, w tym opis podstawowych zagrożeń i ryzyka. Załączone do ww. raportu sprawozdanie finansowe za 2009 r. nie zostało na dzień publikacji zbadane przez podmiot uprawniony. Następnie w dniu 31 sierpnia 2010 r. spółka opublikowała skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2010 r. (1 dzień po terminie, o którym mowa w § 101 ust. 7 rozporządzenia), zawierający półroczne skrócone sprawozdania finansowe za I półrocze 2010 r. Sąd zauważa, że przegląd załączonych do skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2010 r. sprawozdania finansowego oraz skonsolidowanego sprawozdania finansowego nie został zakończony przez podmiot uprawniony w dniu publikacji ww. raportu okresowego. Należy podkreślić, że w okresie kiedy dochodziło do wskazanych naruszeń skarżący jako członek zarządu spółki pełnił funkcję dyrektora finansowego, został powołany w skład zarządu spółki w dniu 31 maja 2007 r. i pełnił tę funkcję do dnia 2 listopada 2011 r. Z uwagi na zajmowane stanowisko skarżący brał udział w pracach nad raportami okresowymi, sporządzał skonsolidowane sprawozdanie finansowe, współpracował z biegłymi rewidentami prowadzącymi badania i przeglądy sprawozdań finansowych, wysyłał raporty za pomocą ESPI służącego do przekazywania do publicznej wiadomości, KNF oraz spółki prowadzącej rynek regulowany raportów bieżących i okresowych, nadzorował prace działu finansowego, księgowego oraz kadr – okoliczność ta jest niesporna w sprawie. Sąd stwierdza, że skarżący akceptował oraz przekazywał za pomocą ESPI raporty okresowe, w związku z publikacją których stwierdzono naruszenie przez spółkę ustawy o ofercie: raport roczny za 2009 r. przekazany w dniu 3 maja 2010 r., skonsolidowany raport roczny za 2009 r. przekazany w dniu 17 maja 2010 r., skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2010 r. przekazany w dniu 31 sierpnia 2010 r., raport roczny za 2010 r. przekazany w dniu 2 maja 2011 r., skonsolidowany raport półroczny za I półrocze 2011 r. przekazany w dniu 31 sierpnia 2011 r. Trzeba podkreślić, że zgodnie z treścią art. 96 ust. 6 i ust. 7 ustawy o ofercie, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ww. ustawy, organ nadzoru finansowego może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej karę pieniężną do wysokości 100 000 zł, kara ta nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kary na emitenta, upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Sąd badając sprawę uznał, iż zasadnie została nałożona na skarżącego karę pieniężną w wysokości 90 000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę, w okresie kiedy skarżący sprawował funkcję członka zarządu tejże spółki. W tym miejscu należy przypomnieć, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nałożono na spółkę karę pieniężną w kwocie 150 000 zł za wielokrotne naruszenie art. 56 ustawy o ofercie – zatem od nałożenia kary na Spółkę do nałożenia kary na skarżącego nie upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Odnośnie rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych Sąd zauważa, że pojęcie rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych winno być rozumiane jako naruszenia takich przepisów prawa, które są jednoznaczne i nie budzą jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, jak również te naruszenia, które skutkują pozbawieniem podstawowych uprawnień chronionych przepisami ustawy o ofercie, takich jak powszechny i równy dostęp do informacji; naruszenia mające charakter świadomy i niejednokrotny. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w sumie doszło do dwunastu przypadków naruszeń art. 56 ustawy o ofercie oraz pięciokrotnego nieterminowego przekazania raportów okresowych oraz siedmiokrotnego przekazania raportów okresowych z naruszeniem przepisów rozporządzenia określających jego elementy składowe. W tych okolicznościach trzeba zauważyć że, zaistniałe naruszenia miały wpływ na zmniejszenie wiarygodności oraz użyteczności publikowanych raportów okresowych. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez skarżącego trzeba stwierdzić, iż zdaniem Sądu skarżący w błędny sposób rozumie zawarte w § 91 ust. 1 pkt 1 oraz 92 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia pojęcie "pismo prezesa zarządu lub osoby zarządzającej emitenta". Organ słusznie stwierdził, iż skoro nie został w ówczesnym czasie wybrany prezes zarządu, to ww. pismo nie mogło być podpisane przez prezesa zarządu, dlatego kluczowe znaczenie ma określenie zakresu treściowego pojęcia osoby zarządzającej emitenta. KNF zasadnie stwierdził, że przez osobę zarządzającą emitentem należy rozumieć nie tylko likwidatora, syndyka, ale również członka zarządu. Z przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych wynika, że to zarząd spółki akcyjnej prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją. Członkowie zarządu składają oświadczenia woli, których skutki dotyczą reprezentowanej osoby prawnej w postaci spółki akcyjnej. Dlatego też w sytuacji, kiedy brak jest możliwości podpisania pisma, o którym mowa w § 91 ust. 1 pkt 1 oraz 92 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przez prezesa zarządu, pismo powyższe powinno, zostać opatrzone podpisami członków zarządu. Osoby będące członkami zarządu powinny posiadać najpełniejsze informacje na temat działań podejmowanych przez daną spółkę w roku obrotowym. Pismo prezesa zarządu lub osoby zarządzającej emitenta ma tymczasem zawierać zwięzłą informację o najważniejszych dokonaniach lub niepowodzeniach emitenta w danym roku obrotowym i perspektywach rozwoju działalności emitenta na najbliższy rok obrotowy. Zatem w pełni zasadne jest, aby ww. pismo podpisały osoby dysponujące stosowną wiedzą w tym zakresie. Nie można zgodzić się z tezą skarżącego, że nie należał do kręgu osób zarządzających i nie może ponosi odpowiedzialności za niewykonanie obowiązków przez inne osoby. Sąd stwierdza, że, ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności korespondencji z biegłymi rewidentami oraz zeznań pozostałych członków zarządu: K. N. oraz R. H. wynika, iż zagadnienia związane ze sprawozdawczością bieżącą i okresową należały do sfery działalności, za którą odpowiadał skarżący. Ponadto skarżący był także odpowiedzialny za kontakty z biegłymi rewidentami przeprowadzającymi badania i przeglądy sprawozdań finansowych, co potwierdzają załączone do akt sprawy wydruki z korespondencji elektronicznej. Członek zarządu spółki publicznej może ponosić odpowiedzialność za zachowania spółki objęte dyspozycją art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Sąd pragnie podkreślić, że obowiązek z § 91 i § 92 rozporządzenia dotyczący publikacji raportu rocznego i skonsolidowanego sprawozdania rocznego wymaga, aby podlegający publikacji raport posiadał wszystkie wymienione w przywołanych przepisach elementy. Rozporządzenie nie przewidywało w okresie zaistnienia naruszeń, jak również i na chwilę obecną publikacji poszczególnych elementów raportu okresowego etapami, gdyż istotne znaczenie dla adresatów raportu rocznego ma uzyskanie kompleksowej informacji. Z chwilą zaś kiedy publikacji podlega jedynie roczne jednostkowe lub skonsolidowane sprawozdanie bez opinii podmiotu uprawnionego, inwestorzy nie otrzymują obiektywnej informacji o zgodności sporządzonego sprawozdania finansowego z zasadami (polityką) rachunkowości oraz informacji, czy sprawozdanie rzetelnie i jasno przedstawia we wszystkich istotnych aspektach sytuację majątkową i finansową jak również wynik finansowy Strony. Stąd też niezwykle istotne jest, aby zarówno opinia wraz z raportem Podmiotu uprawnionego jak i sprawozdanie finansowe było publikowane w tym samym czasie. Sąd zauważa, że ówcześnie obowiązujące rozporządzenie nie przewidywało możliwości dokonywania korekt raportów okresowych, możliwość dokonywania korekt jednostkowych oraz skonsolidowanych raportów okresowych została wprowadzona dopiero w drodze rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (dalej: "Rozporządzenie zmieniające"), z dniem 1 lipca 2012r. Istotne w niniejszej sprawie jest, iż ostateczne jednostkowe sprawozdanie roczne za 2009 r. poddane badaniu przez podmiot uprawniony różniło się od pierwotnie opublikowanego w dniu 3 maja 2010 r. Oznacza to, że badaniu podlegało inne treściowo sprawozdanie finansowe niż sprawozdanie znane inwestorom giełdowym. Trzeba także podkreślić, że skarżący pełnił funkcję nie tylko członka zarządu odpowiadającego za m.in. sprawy finansowe i kadrowe, ale również dyrektora finansowego, co powoduje, że jego wiedza na temat działania spółki była bardzo duża. Należy również wskazać, że w przypadku gdy spółka publiczna posiada jednostki zależne, tak jak przedmiotowa spółka, zobowiązana jest do sporządzania skonsolidowanego sprawozdania finansowego, które uwzględnia dane finansowe nie tylko spółki dominującej ale także spółek zależnych. W tym celu na spółce ciążył obowiązek zorganizowania takiego przepływu informacji w Grupie Kapitałowej [...], która umożliwiłaby sporządzenie kompletnego i rzetelnego skonsolidowanego sprawozdania finansowego w przypisanym prawem terminie. Sąd stwierdza, że negatywną jest praktyka polegająca na wprowadzaniu poprawek do już opublikowanych sprawozdań. Powoduje to bowiem rozbieżność treściową pomiędzy wersją sprawozdania opublikowaną, a wersją sprawozdania poddaną ostatecznej weryfikacji przez podmiot uprawniony. Powyższe postępowanie dotyczyło jednostkowego oraz skonsolidowanego sprawozdania finansowego za 2009 oraz jednostkowego sprawozdania za 2010 r. Ponadto zakres zgłoszonych zastrzeżeń w Raporcie niezależnego biegłego rewidenta z przeglądu śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego obejmującego okres od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2010 r. był szerszy od pierwotnie opublikowanego w dniu 31 sierpnia 2010 r. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego odnośnie wyboru audytorów w czasie uniemożliwiającym wydanie opinii w wymaganym terminie, trzeba zaznaczyć, iż obowiązkiem zarządu jest takie zorganizowanie i prowadzenie spraw spółki, aby możliwe było sporządzanie i przekazywanie do publicznej wiadomości zbadanych lub poddanych przeglądowi przez podmiot uprawniony sprawozdań finansowych z uwzględnieniem terminów ustawowych obowiązujących. W tych okolicznościach trzeba stwierdzić, że zasadnie KNF uznała, iż skarżący jako członek zarządu spółki dopuścił się rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz spółkach publicznych. Tego typu działania lub zaniechania podważają pewność obrotu, co może mieć bardzo poważne negatywne skutki dla rynku kapitałowego. Wysokość kary została zdaniem Sądu ustalona prawidłowo. Z akt sprawy wynika, że sytuacja finansowa skarżącego jest taka, że ewentualne zapłacenie kary nie pozbawi go oraz rodziny środków do życia zaś nałożona kara musi spełniać przewidzianą przez ustawodawcę funkcje w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej. Nałożona na skarżącego kara pieniężna jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, o czym przesądzają takie okoliczności jak waga i rodzaj naruszonych obowiązków przez zarządzaną przez Stronę Spółkę, konsekwencje powstania i czas trwania stanu niezgodnego z prawem, a także liczba i powtarzalność naruszeń. Ustalając wymiar kary pieniężnej organ prawidłowo odniósł się do czasu trwania, wielokrotności i powtarzalności zaistniałych naruszeń i zasadnie stwierdził, że przez ponad półtora roku spółka publikowała raporty okresowe, które były albo przekazywane do publicznej wiadomości z opóźnieniem albo nie spełniały wymogów zawartych w rozporządzeniu (od 3 maja 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r.). Ponadto w okresie sprawowania funkcji członka zarządu spółki przez skarżącego spółka, pomimo ciążącego na niej obowiązku nie opublikowała skonsolidowanego sprawozdania finansowego za 2010 r. Obowiązek informacyjny w tym zakresie został przez spółkę dopełniony dopiero w dniu 18 października 2012 r., przy czym skarżący pełnił funkcję członka zarządu do dnia 2 listopada 2011 r. Sąd stwierdza, że KNF prawidłowo uznał, że okolicznością bez znaczenia dla miarkowania kary pieniężnej jest fakt, iż strona, dokonała przewalutowania swojego kredytu hipotecznego, co doprowadziło do tego, iż na dzień dzisiejszy wartość tego kredytu wzrosła o ponad 150 000 zł. Przytoczona okoliczność nie miała jakiegokolwiek znaczenia dla oceny sposobu wykonywania obowiązków członka zarządu spółki, ani tym bardziej sposobu wypełniania obowiązków informacyjnych przez spółkę. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu doszło do rażącego naruszenia obowiązków przez skarżącego. Wykazane przez Komisję zawinienie skarżącego, działającego w imieniu Spółki, stały w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 56 ustawy o ofercie. Decyzja uznaniowa (a taki charakter, jak już wykazano powyżej, ma decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie) może być uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ nadzoru przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił. Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.