VI SA/Wa 1869/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia odrzucić skargę. Skarżący – L. R. w dniu 17 sierpnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W dniu 19 sierpnia 2016 r., w uzupełnieniu ww. skargi, skarżący złożył na Poczcie podpisaną przez siebie skargę. Wymieniona decyzja została odebrana przez skarżącego w dniu 14 lipca 2016 r. (por. pokwitowanie odbioru decyzji w tej dacie przez pełnoletniego domownika, w aktach administracyjnych). W swojej treści decyzja zawiera pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Kwestię terminu zaskarżenia decyzji reguluje art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") stanowiąc, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Skoro zaskarżona decyzja organu została doręczona skarżącemu w dniu 14 lipca 2016 r., to trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął z dniem 16 sierpnia 2016 r. (dzień 13 sierpnia 2016 r. przypadł w sobotę, natomiast dzień 15 sierpnia 2016 r. był dniem świątecznym, ustawowo wolnym od pracy). Oznacza to, że złożona przez skarżącego w dniu 17 sierpnia 2016 r. skarga (por. data nadania skargi w urzędzie pocztowym, karta nr 6 akt), wniesiona została z uchybieniem tego terminu. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 orzekł, jak w sentencji postanowienia.