VI SA/Wa 187/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu P. P. od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie P. P., dalej: “skarżący", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dalej: “organ", “GITD", z dnia [...] grudnia 2021 r. uchylającej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, dalej: “organ I instancji", “[...]WITD", z [...] października 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej, m.in. na podstawie art. 92a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Z 2019 r., poz. 2140 z póź. zm., dalej: “u.t.d.") i przekazującej sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W pouczeniu organ wskazał, że od zaskarżonej decyzji przysługuje sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd przed przystąpieniem do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w następstwie tego ustalenia ją rozpoznać, bądź przekazać według właściwości innemu sądowi administracyjnemu. W myśl art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zm., dalej: "p.p.s.a."), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona Od powyższej zasady Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w swoim rozporządzeniu z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 604, dalej: "Rozporządzenie") przewidział jednak wyjątek. Zgodnie bowiem z § 1 Rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a u.t.d., przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Stosownie do treści art. 59 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny, który stwierdził swoją niewłaściwość przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazaniu. Zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r., nr 72, poz. 652), zmienionym Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości, utworzono szesnaście wojewódzkich sądów administracyjnych, wśród których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazano jako właściwy dla obszaru województwa lubelskiego. W niniejszej sprawie skarżący ma siedzibę w [...] (kod pocztowy [...]), co oznacza, że jest to obszar województwa [...]. W związku z tym faktem oraz w oparciu o przywołane powyżej przepisy sąd ustalił, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając powyższe, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.