VI SA/Wa 1870/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S., M. S. i D. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S., M. S. i D. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący J. S., M. S. i D. S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 2 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w tym zakresie z urzędu, zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu zakończenia toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania, dla którego asumptem było przedstawienie przez skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (postanowienie z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 325/07) pytania prawnego: "Czy przepisy art. 92 ust. 1 w zw. z pkt. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim zrównują odpowiedzialność osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami, które należnej opłaty za przejazd nie uiściły w ogóle." W wykonaniu zarządzenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. wezwano organ do udzielenia informacji, czy decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] została wykonana. W przypadku rozłożenia na raty kary nałożonej ww. decyzją, zobowiązano organ do nadesłania postanowienia, z którego wynikałaby wysokość ustanowionych rat oraz stan aktualnego zadłużenia. W odpowiedzi na powyższe organ przesłał do wiadomości Sądu informację, iż kara pieniężna w wysokości 4200 złotych została uiszczona w części – w wysokości 1200 złotych, zatem do wyegzekwowania pozostało 3000 złotych. W wykonaniu zarządzenia z dnia [...] czerwca 2009 r., skarżący zostali wezwani do wykazania okoliczności uprawdopodobniających istnienie przesłanek, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania decyzji. W piśmie z dnia [...] lipca 2009 r., skarżący powołali się na trudną sytuację finansową spółki i malejące zapotrzebowanie na usługi transportowe. W uzasadnieniu wniosku wspólnicy podkreślili, iż obecnie znajdują się w trudnej sytuacji finansowej, co wpływa na sytuację życiową ich rodzin. Wyjaśnili, iż gdyby chcieli uiścić karę w pełnej wysokości, zmuszeni byliby do wyprzedania majątku firmy. Do wyjaśnień skarżący załączyli kserokopię podatkowej księgi przychodów i rozchodów, która potwierdzała trudną sytuację spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy - art. 61 § 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak, więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Należy podkreślić, iż rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uwzględnił postulaty wspólników spółki i przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę argument wskazujący na obniżenie zainteresowania na rynku usługami transportowymi. W sytuacji, w której wspólnicy musieliby sprzedać cześć majątku firmy wpłynęłoby niezaprzeczalnie na jej efektywność na rynku. Sąd zgodził się z twierdzeniem skarżących, że natychmiastowe wyegzekwowanie pozostałej kwoty nie pozostanie bez wpływu na pracę przedsiębiorstwa, a tym bardziej spowoduje nieodwracalne skutki w jego funkcjonowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że okoliczności wskazane we wniosku w sposób wystarczający uzasadniają konieczność zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.