VI SA/Wa 1870/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S.P. (nazywanego dalej "skarżącym") z dnia [...] czerwca 2012 r. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] cofającej skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Skarżący wnioskiem z dnia [...] marca 2000 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. Nr [...], na podstawie art. 30 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 2 i 3 i art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia oraz art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wydał żądaną licencję, uznając, że wnioskodawca spełnia ustawowe wymogi merytoryczne i formalne. W wyniku czynności sprawdzających Komendant [...] Policji ustalił, że Prokuratura Rejonowa w [...] w dniu [...] marca 2012 r. przesłała do Sądu Rejonowego w [...] akt oskarżenia z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] o to, że w dniu [...] lutego 2012 r. z terenu leśnictwa [...] w gminie [...], woj. [...] skarżący dokonał wyrębu i kradzieży drewna o łącznej wartości strat w kwocie 367,50 zł na szkodę Nadleśnictwa [...], tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] skarżący został uznany winnym popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 278 § 1 k.k., za co został skazany na karę czterech miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § pkt 1 k.k. warunkowo zawieszono na okres 2 lat. Na podstawie art. 33 § 2 k.k. Sąd orzekł grzywnę w wymiarze sześćdziesięciu stawek dziennych. W związku z powyższym, Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] maja 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o cofnięciu skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia w oparciu o art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, cofnął skarżącemu posiadaną przez niego licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, w związku z niespełnianiem warunku określonego w art. 26 ust. 2 pkt. 5 ustawy o ochronie osób i mienia, tj. warunku niekaralności za przestępstwo umyślne. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2012 r., podkreślając w jego uzasadnieniu, ze czyn za który został skazany wyrokiem Sądu z dnia 18 kwietnia 2012 r. był działaniem nieumyślnym. Tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia mówiąca o przestępstwie umyślnym. Skarżący wyjaśnił, że nie będąc świadomy istnienia granicy pomiędzy jego działką leśną a obszarem należącym do Lasów Państwowych, zebrał z niego kilka wiatrołomów, będąc przekonanym, że należą one do jego działki. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. W ocenie organu II instancji, bezspornym w sprawie był dowód skazania strony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...]za przestępstwo umyślne z art. 278 § 1 k.k. (wyrok Sądu z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II K 220/10, prawomocny od dnia 26 kwietnia 2012 r.), objęte art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Odnośnie przekonania skarżącego, że zabierane z lasu drzewo stanowi jego własność, komendant Główny Policji podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym nie ustala się winy czy niewinności posiadacza licencji pracownika ochrony fizycznej. Kwestie te pozostają w kompetencji organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, a w przypadku skarżącego - Sąd nie miał wątpliwości co do oceny prawnej jego postępowania, co znalazło odzwierciedlenie w wyroku skazującym stronę za przestępstwo umyślne. Wyrok ten jest wiążący dla organów Policji w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony. Przy wydawaniu decyzji w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej organy administracji nie mogą kierować się zasadami celowości i słuszności, stosownie do art. 7 k.p.a. Organ wskazał, że rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji zostało podjęte zgodnie z wolą ustawodawcy, który w tego rodzaju sprawach przyznał bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu, nakazując cofnąć licencję. Pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 13 sierpnia 2012 r., domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez błędne uznanie, że zachodzą przesłanki cofnięcia licencji pracownika ochrony oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a poprzez to nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację podaną w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 14 czerwca 2012 r., wskazując ponownie na nieumyślność swojego działania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż w trakcie przeprowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia procedury administracyjnej, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi administracji na stwierdzenie, że skarżący przestał spełniać warunki niezbędne do uzyskania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Dokonane ustalenia musiały wywołać skutek w postaci decyzji cofającej stronie licencję. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która: 1) posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 2) ukończyła 21 lat; 3) ukończyła szkołę podstawową; 4) ma pełną zdolność do czynności prawnych, stwierdzoną własnym oświadczeniem; 5) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne; 6) ma uregulowany stosunek do służby wojskowej. W świetle ustaleń organów Policji, w sprawie istotne jest stwierdzenie spełniania przez skarżącego wymogu niekaralności, o którym stanowi pkt 5 cyt. przepisu, który musi spełniać osoba ubiegająca się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Z akt sprawy wynika, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] w II Wydziale Karnym z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt [...] skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art. 278 § 1 k.k. i na podstawie art. 278 § 1 k.k. skazano go na karę czterech miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawieszono na okres 2 lat. Wobec skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne skarżący przestał spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Dokonane przez organ ustalenia (wyrok Sądu Rejonowego z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt ) musiały wywołać skutek w postaci decyzji cofającej skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, do czego obliguje organ art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zgodnie z którym Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 5, tj. nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia (przestał spełniać) warunku określonego w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, to jest warunku niekaralności za przestępstwo umyślne. Z zawartego w art. 31 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy sformułowania "komendant wojewódzki cofa licencję" oznacza, że w razie zaistnienia przesłanki cofnięcia licencji organ ten obowiązany jest tę licencję cofnąć. Jest to zarazem jedyny rodzaj decyzji, którą ustawa nakazuje mu w tej sytuacji podjąć. Decyzja organu w tym zakresie nie należy zatem do sfery uznania administracyjnego, gdyż ma charakter decyzji związanej. Decyzja związana zapada wówczas, kiedy przepis prawa, będący podstawą rozstrzygania, nie zezwala na żaden luz interpretacyjny - nie ma w nim luk ani pojęć "nieostrych", które umożliwiałyby organowi swobodne oceny przy jego interpretacji i stosowaniu. Ustawodawca nie przewidział - w przypadku skazania pracownika ochrony prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne - możliwości innego rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc, prawomocny wyrok skazujący pracownika ochrony fizycznej (...)za przestępstwo umyślne wiąże bezwzględnie organy Policji rozstrzygające w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji, stosownie do przywołanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. W takiej sytuacji cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie. Taki pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie VI SA/Wa 220/05 (LEX nr 183641). W świetle powyższego, skoro organ Policji jest związany prawomocnym wyrokiem sądu karnego i nie ma podstaw do badania jakichkolwiek zarzutów wobec tego wyroku, bezpodstawny jest zarzut skarżącego mówiący o naruszeniu przez organy Policji art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z oparciem się wyłącznie na wyroku Sądu Rejonowego. Wobec skazania pracownika ochrony fizycznej za przestępstwo umyślne, organ może jedynie stwierdzić, że skazany przestał spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwa, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia od ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie - na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy - wydać decyzję o cofnięciu licencji (tzw. uznanie związane). Ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia. W opisanym stanie faktycznym i prawnym nie mogło zapaść inne niż zaskarżone przez stronę rozstrzygnięcie. Decyzje o cofnięciu licencji pracownika ochrony wydane w sytuacjach, o jakich mowa w art. 30 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, mają charakter tzw. decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organom Policji tzw. luzu decyzyjnego, nie mają zatem wyboru w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. W takiej sytuacji ani organ, ani Sąd kontrolujący zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, nie mogą uwzględnić podnoszonego w skardze naruszenia słusznego interesu obywateli. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.