VI SA/Wa 1870/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) dalej cyt. jako k.p.a., art. 4, art. 11, art. 59 oraz art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1834 ze zm.), przepisów : 1.4.1.1, 1.4.2.2.1 lit. c, 1.6.5.5, 7.4.1, 9.1.2.1, 9.1.3.1, 9.2.1.1, 9.2.2.3.1, 9.2.2.3.2 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1119) oraz przepisu lp. 3.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, po rozpoznaniu odwołania K. Sp. z o.o. z siedzibą w B., utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 2000 zł. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym : W dniu [...] stycznia 2016 r. na drodze krajowej nr [...] (633 km + 200 m, kierunek: przejście graniczne [...]), zatrzymano do kontroli drogowej pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Z. S. Kontrolowanym pojazdem K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej zwana "stroną skarżącą", "skarżącą") wykonywała transport drogowy materiału niebezpiecznego UN 1268 (destylaty z ropy naftowej), w ilości 26020 kg, na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Do kontroli kierowca okazał m.in. wypis c licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy, dokumenty CMR, dowody rejestracyjne pojazdów, prawo jazdy, zaświadczenie o przeszkoleniu kierowcy ADR oraz świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Podczas oględzin stwierdzono, że dwustopniowe urządzenie sterujące umieszczone w kabinie kierowcy, umożliwiające rozłączenie/załączenie wyłącznika przerywające prace obwodów elektrycznych jest niesprawne. Użycie urządzenia sterującego nie uruchamiało wyłącznika odpowiedzialnego za rozłączenie obwodów elektrycznych (pojazd FL). Sam wyłącznik był sprawny i po użyciu go rozłączał odpowiednie obwody elektryczne. Nie stwierdzono w kabinie kierowcy innych urządzeń sterujących wyłącznikiem prądu. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego związanego z przeprowadzoną kontrolą w zakresie naruszenia w załączniku do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych – lp.3.6. – wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w części 9 ADR. Jednocześnie pouczono skarżąca o treści art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych oraz poinformowano o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Skarżąca w piśmie z dnia 3 lutego 2016 r. podniosła, że w protokole kontroli nie wskazano w sposób precyzyjny (z odwołaniem się do konkretnego punktu), którego warunku Umowy ADR nie spełniał kontrolowany ciągnik siodłowy. Zdaniem skarżącej w związku z tym, że z protokołu kontroli nie wynika naruszenie jakiegokolwiek obowiązującego przepisu, postępowanie administracyjne winno być umorzone. Ponadto skarżąca wskazała, że dwustopniowe urządzenie sterujące, jak każde urządzenie elektryczne, może ulec uszkodzeniu w każdym momencie, na co kierujący pojazdem nie ma żadnego wpływu. Przed transportem, w czasie którego była przeprowadzona kontrola, kierowca nie stwierdził, by wskazane urządzenie było niesprawne. Zdaniem skarżącej uprawnione jest stwierdzenie, że do uszkodzenia doszło w czasie jazdy, co traktować należy jako okoliczność nadzwyczajną. W ocenie skarżącej nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć, a tym samym zasadne jest umorzenie postępowania na podstawie art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 200 złotych za wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w części 9 ADR. Organ wskazał, że zgodnie z rozdziałem 9.2.1.1. umowy ADR pojazdy FL (a takim pojazdem był kontrolowany pojazd) winny spełniać m. in. wymagania rozdziału 9.2.2. Umowy ADR, a konkretnie rozdziału 9.2.2.3.2. Przedmiotowy pojazd tych wymagań nie spełniał. Odnosząc się do zawartego w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. stanowiska strony skarżącej organ podniósł, że odniesienie w protokole z kontroli do części 9 ADR wynika z faktu, że w samej treści naruszenia lp. 3.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych użyty jest zwrot "w części 9 ADR", natomiast konkretyzacja naruszonego przepisu nastąpiła w decyzji. Ponadto organ I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącej, że podejmuje wszelkie starania w zakresie zapewnienia przestrzegania obowiązujących przepisów przy wykonywaniu transportu oraz zatrudnia kierowców z odpowiednimi kwalifikacjami i doświadczeniem, a uszkodzenie urządzenia sterującego mogło nastąpić w każdym momencie. Organ podkreślił, że podczas kontroli kierowca nie wiedział nawet, gdzie znajduje się główny wyłącznik prądu, a w celu jego umiejscowienia musiał się konsultować telefonicznie. Ponadto organ I instancji podniósł, że art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych jest przepisem wyjątkowym, dlatego powinien być wykładany ścieśniająco. W omawianym przypadku strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich tez, a tym samym nie znaleziono podstaw do odstąpienia od sankcjonowania naruszenia. W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła o uchylenie. zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postawiła zarzuty: - naruszenia 61 k.p.a. nieokreślenie przedmiotu postepowania, - naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału w postepowaniu i brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, - naruszenia art. 77 k.p.a. poprzez nieprawidłowości w zakresie zbierania i oceny dowodów, - naruszenia art. 107 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych poprzez jego niezastosowanie, a także z ostrożności art. 109 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie Strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. Dodatkowo wskazała, że organ I instancji nie zawiadomił skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego i tym samym naruszył przysługujące jej na podstawie art. 10 k.p.a. prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto podniosła, że w uzasadnieniu decyzji I instancji organ wskazał, że odmawia wiarygodności twierdzeniom strony w zakresie tego, że do uszkodzenia sterownika mogło dojść w dowolnym momencie "..zważając, że podczas kontroli kierujący nie wiedział nawet, gdzie znajduje się główny wyłącznik prądu, a w celu umiejscowienia musiał się konsultować telefonicznie...". Zdaniem strony skarżącej powyższa okoliczność nie wynika z protokołu kontroli, a zatem organ ustalenia takiego dokonał na podstawie nieznanego stronie skarżącej dowodu. Skarżąca podkreśliła, że poszczególne elementy wyposażenia mogą ulec uszkodzenie w dowolnym momencie, zapobieżenie takiej okoliczności jest niemożliwe, a umowa ADR nie wymaga zamieszczenia w pojeździe sygnalizatora uszkodzenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącej naruszenia art. 10 k.p.a., organ podniósł, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 25 stycznia 2016 r., strona została pouczona o przysługujących jej prawach, w tym o uregulowanym w art. 10 k.p.a. prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Ponadto strona skarżąca mogła przedstawić wszelkie wyjaśnienia i zarzuty w sprawie także na etapie postępowania odwoławczego, z czego skorzystała. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 k.p.a. organ podniósł, że załączniku do protokołu dokładnie opisano, na czym polegało stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie - w rubryce "naruszony przepis" wskazano konkretny "lp." załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, na podstawie którego zakwalifikowano to naruszenie - lp. 3.6. Organ odwoławczy wskazał także, że należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że umowa ADR nie nakłada obowiązku zamontowania w pojeździe "sygnalizatora uszkodzenia" urządzenia sterującego umożliwiające rozłączenie/załączenie wyłącznika przerywającego pracę obwodów elektrycznych. Nadto organ zaznaczył, że Umowa ADR wymaga, aby pojazdy typu FL, posiadały sprawne urządzenie sterujące. W jaki sposób uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych zapewni, żeby przedmiotowe urządzenie było sprawne, pozostaje zaś w jego gestii. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajdzie również zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Zdaniem organu w myśl przepisu 1.4.2.2.1. lit c Umowy ADR przewoźnik powinien sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad oraz czy nie występują wycieki lub nieszczelności, braki w wyposażeniu, itp. Zgodnie z tym przepisem do obowiązków przewoźnika należy sprawdzenie przed rozpoczęciem przewozu, czy pojazd jest sprawny. Niedopełnienie tego obowiązku świadczy zaś jednoznacznie o tym, że strona nie dochowała należytej staranności wymaganej przy przewozie towarów niebezpiecznych. K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. pismem z dnia 6 sierpnia 2016 r. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Strona skarżąca powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu. Ponadto postawiła zarzut naruszenia art. 76 § 1 k.p.a. poprzez wyłączenie możliwości kwestionowania przez skarżącą stwierdzeń zawartych w protokole z kontroli, mimo że protokołu takiego nie podpisywała osoba upoważniona do reprezentacji skarżącej zgodnie z zasadami reprezentacji ujawnionymi w KRS, a jedynie jej pracownik. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2017 r. strona skarżąca ponowiła zarzuty zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną /uchwałę/ lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Poddając, w świetle powyższych kryteriów, sądowoadministracyinej kontroli niniejszą sprawę, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ Główny Inspektor Transportu Drogowego nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego wydając rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. Wskazać należy, że stosownie do treści przepisu art. 2 pkt 5 oraz pkt 8 ww. ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych przewóz drogowy towarów niebezpiecznych oznacza każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach ogólnodostępnych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem. Uczestnikami przewozu towarów niebezpiecznych są podmioty wymienione w ADR, RID lub ADN lub jednostka wojskowa, prowadząca działalność związaną z przewozem towarów niebezpiecznych. Zgodnie z brzmieniem art. 107 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ww. ustawy. Kary pieniężne nakłada w drodze decyzji administracyjnej wojewódzki inspektor transportu drogowego. Zgodnie z treścią lp. 3.6 załącznika do ww. ustawy, karą pieniężną w wysokości 200 zł jest sankcjonowane wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w części 9 ADR. W świetle art. 11 ww. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają przepisy ustawy oraz przepisy umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. Natomiast przepis art. 59 ww. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych stanowi, że środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane zgodnie z ADR, RID lub ADN, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych. Zgodnie z przepisem 1.4.1.1. Umowy ADR uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować środki bezpieczeństwa odpowiednie do natury i zakresu dających się przewidzieć zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym wypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR. Stosownie do treści przepisu 1.4.2.2.1. lit. c umowy ADR, odpowiednio do zakresu podanego pod 1.4.1. przewoźnik powinien w szczególności sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie maja oczywistych wad, wycieków lub pęknięć, braków w wyposażeniu. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w dniu [...] stycznia 2016 r. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Z. S. Kontrolowanym pojazdem strona skarżąca wykonywała transport drogowy materiału niebezpiecznego UN 1268 (destylaty z ropy naftowej) w ilości 26020 kg, na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W trakcie kontroli stwierdzono, że dwustopniowe urządzenie sterujące umieszczone w kabinie kierowcy, umożliwiające rozłączenie/załączenie wyłącznika przerywające prace obwodów elektrycznych jest niesprawne. Użycie urządzenia sterującego nie uruchamiało wyłącznika odpowiedzialnego za rozłączenie obwodów elektrycznych (pojazd FL). Sam wyłącznik był sprawny i po użyciu go rozłączał odpowiednie obwody elektryczne. Nie stwierdzono w kabinie kierowcy innych urządzeń sterujących wyłącznikiem prądu. Podkreślić należy, że stosownie do treści przepisu 7.4.1 załącznika A do Umowy ADR, towary niebezpieczne mogą być przewożone w cysternach tylko wówczas, gdy w kolumnach (10) lub (12) tabeli A w Dziale 3.2 występuje kod cysterny lub, gdy właściwa władza zezwoliła na taki przewóz zgodnie, z przepisami podanymi pod 6.7.1.3. Przewóz powinien odbywać się zgodnie z przepisami działów 4.2, 4.3, 4.4 lub 4.5. Pojazdy, w tym samochody ciężarowe, pojazdy ciągnące, przyczepy lub naczepy, powinny odpowiadać przepisom działów 9.1, 9.2 i rozdziału 9.7.2 dotyczącym wymaganego pojazdu, zgodnie ze wskazaniem zawartym w kolumnie (14) tabeli A w dziale 3.2. Stosownie z przepisem 9.1.2.1 zd. 1 - Uwagi ogólne, pojazdy EX/II, EX/III, FL, OX AT i MEMU powinny spełniać odpowiednie wymagania niniejszej części. Przepis 9.1.3.1 załącznika B do Umowy ADR stanowi, iż zgodność pojazdów EX/II, EX/III, FL, OX, AT i MEMU z wymaganiami części 9 powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia, wystawionym przez właściwą władzę kraju rejestracji dla każdego pojazdu, którego badanie zostało zakończone wynikiem pozytywnym, lub dla którego wydano deklarację zgodności z wymaganiami działu 9.2 zgodnie z 9.1.2.1. Jak słusznie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, zgodnie z okazanym w trakcie kontroli świadectwami dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, ciągnik samochodowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepa ciężarowa marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] stanowiły pojazdy typu AT i FL. Stosownie natomiast do kolumny (14) tabeli A w dziale 3.2 Umowy ADR, do przewozu towaru niebezpiecznego UN 1268 DESTYLATY Z ROPY NAFTOWEJ I.N.O. lub PRODUKTY NAFTOWE I.N.O., III grupy pakowania, wymagany jest pojazd typu FL. Zgodnie z 9.2.1.1 umowy ADR, pojazdy EX/II, EX/III, FL, OX i AT powinny spełniać wymagania niniejszego działu. W myśl przepisu 9.2.2.3.1 Umowy ADR, wyłącznik przerywający obwody elektryczne powinien być umieszczony możliwie najbliżej akumulatora. Jeżeli używany jest wyłącznik pojedynczy powinien być umieszczony na przewodzie zasilającym, a nie na przewodzie uziemiającym (masa). Zgodnie z 9.2.2.3.2 umowy ADR, urządzenie sterujące, umożliwiające rozłączenie/załączenie wyłącznika przerywającego pracę obwodów elektrycznych powinno być zainstalowane w kabinie kierowcy. Powinno być ono łatwo dostępne dla kierowcy, wyraźnie oznaczone i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem poprzez zastosowanie: pokrywy ochronnej, dwustopniowego sposobu przełączania lub innego odpowiedniego rozwiązania. Dopuszcza się zainstalowanie dodatkowych urządzeń sterujących, pod warunkiem, że są one wyraźnie oznaczone i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem. Przewody urządzeń sterujących powinny spełniać wymagania 9.2.2.5, jeżeli urządzenia te są sterowane elektrycznie. Ponadto stosownie do przepisu 1.6.5.5 umowy ADR, pojazdy zarejestrowane lub dopuszczone do eksploatacji przed dniem 1 stycznia 2003 r., których wyposażenie elektryczne nie spełnia wymagań podanych pod 9.2.2, 9.3.7 lub 9.7.8, lecz spełnia odpowiednie wymagania obowiązujące do dnia 30 czerwca 2001 r., mogą być używane nadal. W tym miejscu należy jednak wskazać, że kontrolowany ciągnik samochodowy po raz pierwszy został zarejestrowany w dniu [...] maja 2007 r. Przepis ten nie znajduje zatem zastosowania w niniejszej sprawie. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że znajdujące się w kontrolowanym pojeździe dwustopniowe urządzenie, umieszczone w kabinie kierowcy, umożliwiające rozłączenie/załączenie wyłącznika przerywającego pracę obwodów elektrycznych było niesprawne. Podkreślić należy, że ustalenia faktyczne organu były oparte głównie na protokole kontroli, będącym podstawowym dowodem w sprawie, sporządzonym przez organ kontrolny przy współudziale kierowcy. Kierowca potwierdził przy tym dane zawarte w protokole bez wnoszenia żadnych zastrzeżeń. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 871/10, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt. II GSK 50/08). W konsekwencji, w ocenie Sądu, uznać należy za prawidłowe ustalenia poczynione przez organy inspekcji transportu drogowego, zgodnie z którymi kontrolowany pojazd stanowiący środek transportu przewożący towar niebezpieczny nie odpowiadał warunkom określonym w części 9 Umowy ADR. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącej naruszenia art. 10 k.p.a., należy zgodzić się z organem odwoławczym, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 25 stycznia 2016 r., strona została obszernie pouczona o przysługujących jej prawach, w tym o uregulowanym w art. 10 k.p.a. prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz uprawnieniu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także o wynikającym z art. 73 § 1 k.p.a. prawie do przeglądania akt sprawy, sporządzania notatek i odpisów. Skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa i wypowiedziała się w sprawie przesyłając pismo z dnia [...] lutego 2016 r. Ponadto strona skarżąca mogła przedstawić wszelkie wyjaśnienia i zarzuty w sprawie także na etapie postepowania odwoławczego, z czego skorzystała. Brak zawiadomienia strony skarżącej o zakończeniu postepowania dowodowego, w szczególności że organ I instancji po zawiadomieniu skarżącej o wszczęciu postepowania administracyjnego i wpływie pisma skarżącej z dnia [...] lutego 2016 r. nie przeprowadzał czynności dowodowych, nie stanowi naruszenia art. 10 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 k.p.a. należy zgodzić się z organem, że załączniku do protokołu dokładnie opisano, na czym polegało stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie tj., że urządzenie sterujące umożliwiające rozłączenie/załączenie wyłącznika przerywającego pracę obwodów elektrycznych było niesprawne. W rubryce "naruszony przepis" wskazano zaś konkretny "lp." załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, na podstawie którego zakwalifikowano to naruszenie - lp. 3.6, zgodnie z którym karą pieniężną w wysokości 2000 złotych, sankcjonowane jest wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w części 9 ADR. Konkretyzacja omawianego przepisu nastąpiła w uzasadnieniu decyzji I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, Sąd zgadza się z oceną organów, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. Na gruncie zasad odpowiedzialności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określonych w art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych należy przede wszystkim rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Zatem to na skarżącym jako uczestniku przewozu towarów niebezpiecznych spoczywa ciężar wykazania, że dołożył on należytej staranności i nie miał wpływu na naruszenie prawa, bowiem sprawą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do naruszenia obowiązującego prawa. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że wyjaśnienia skarżącej , iż do uszkodzenia omawianego urządzenia doszło w trakcie bieżącego przejazdu, mają na celu jedynie uniknięcie odpowiedzialności administracyjnej. Jak już wyżej wskazano, w świetle przepisu 1.4.2.2.1. lit c Umowy ADR przewoźnik powinien sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad oraz czy nie występują wycieki lub nieszczelności, braki w wyposażeniu, itp. Zgodnie z tym przepisem do obowiązków przewoźnika należy sprawdzenie przed rozpoczęciem przewozu, czy pojazd jest sprawny. Podnieść należy, że w ocenie Sądu słusznie skarżąca wskazuje, że w uzasadnieniu decyzji I instancji organ podał, że odmawia wiarygodności twierdzeniom strony w zakresie tego, że do uszkodzenia sterownika mogło dojść w dowolnym momencie "..zważając, że podczas kontroli kierujący nie wiedział nawet, gdzie znajduje się główny wyłącznik prądu, a w celu umiejscowienia musiał się konsultować telefonicznie...", a powyższa powyższa okoliczność nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności z treści protokołu kontroli. Jednakże w ocenie Sądu powyższe naruszenie nie jest naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. i nie stanowi przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że poczynione przez organy obu instancji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów cyt. ustawy oraz ww. Umowy ADR – nie budzi zastrzeżeń. Brak jest więc usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość wydanych w sprawie decyzji. Organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, co koresponduje z treścią art. 7 i art. 77 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że nałożona kara pieniężna jest rozstrzygnięciem niekorzystnym dla skarżącej, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia powoływanych w skardze przepisów. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z uwagi na powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.