VI SA/Wa 1872/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego A. W. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w W. od decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. (piętnaście tysięcy złotych), wynikającej z popełnionych naruszeń - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2009r. o godz. [...] w W. na ulicy [...] przy skrzyżowaniu z ulicą [...] skontrolowano samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] należący do K. M. kierowany przez właściciela. Ustalono, że pojazd wyposażony był w urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy) zainstalowanego na dachu pojazdu, z numerem telefonu i napisem ([...], nr tel. [...]). W trakcie kontroli stwierdzono również, że w pojeździe znajdował się taksometr fiskalny "[...]" o numerze fabrycznym [...]. Poza tym samochód posiadał umieszczone na boku oznaczenie z nazwą przedsiębiorcy ([...]). Ponadto kierujący przedstawił zaświadczenie o zatrudnieniu oraz spełnieniu wszystkich wymagań, umowę o współpracy a także wypis nr [...] z licencji [...] wystawionej na [...] z siedzibą [...], ul. [...] na wykonywanie transportu drogowego osób ważną do dnia [...] lipca 2008r. Organ podczas kontroli wykonał dokumentację fotograficzną wymienionego taksometru fiskalnego, oznaczeń pojazdu oraz kserokopię okazanych przez kierującego dokumentów. Na powyższą okoliczność kierowca został przesłuchany w charakterze świadka zeznając, że jest zatrudniony w firmie [...] na stanowisku kierowcy. W jej imieniu przewozi pasażerów, jest upoważniony do wydawania paragonów fiskalnych oraz faktur VAT. Natomiast zlecenia otrzymuje drogą radiową. Pojazd został oznakowany i wyposażony przez firmę. Kierowca podczas kontroli udostępnił paragon z kasy rejestrującej, który potwierdził, że przedsiębiorcą na rzecz którego świadczona była usługa przewozu okazjonalnego jest [...]. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy organ uznał, że doszło do naruszenia przepisu art. 18 ust. 5 lit. a-c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 124. poz. 874 ze zmianami). W oparciu o wymienione przepisy organ nałożył na A. W. karę pieniężną za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: 1) umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru, 2) umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, 3) umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Argumentując poszczególne nałożone kary organ wskazał, że znajdujący się w skontrolowanym pojeździe drogomierz swoją funkcjonalnością w zakresie wskazania liczby przejechanych kilometrów w przeliczeniu na koszt określony w złotych jaki ponosi podmiot na rzecz którego usługa została wykonana, spełnia znamiona taksometru. W zakresie umieszczonych na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem firmy, organ uznał, że zawierają one szereg istotnych informacji dotyczących formy prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast w zakresie ustalonego urządzenia na dachu pojazdu organ uznał, że jego kształt i cechy charakterystyczne utożsamiają go do pojazdu służącego do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. Następnie skarżący w odwołaniu od powyższych decyzji wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu podważono zgromadzony w trakcie postępowania administracyjnego materiał dowodowy, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji, zarzucono organowi I instancji błędną wykładnię art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Policji uznał, że zawarte w odwołaniu zarzuty są bezpodstawne i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki do przyjęcia, że skarżący, wykonując transport drogowy osób - dopuścił się naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) – c) cyt. ustawy, gdyż z akt wynika jednoznacznie, że skontrolowany pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony był w taksometr, umieszczono na pojeździe oznaczenia z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i umieszczono na dachu pojazdu lampę lub inne urządzenie techniczne. Na poparcie tych faktów organ przedstawił ustalenia kontroli drogowej. Następnie skarżący - za pośrednictwem organu odwoławczego – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Policji. Wnosząc o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o wstrzymanie ich wykonania i zawieszenie postępowania, skarżący zarzucił organom Policji: 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 75 ustawy o transporcie drogowym poprzez wydanie decyzji w postępowaniu nieznanym ustawie, 2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nałożenie kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej podczas gdy ustawa obliguje organ do nałożenia kary tylko podczas kontroli drogowej lub kontroli w przedsiębiorstwie, 3) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 89 w zw. z art. 87 ustawy o transporcie drogowym poprzez posłużenie się przez organy kontrolujące - celem przypisania naruszenia skarżącemu - dokumentami, do których kontroli ani wykorzystania organy te uprawnień nie posiadają, 4) naruszenie art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 5) naruszenie art. 77 § 2 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego, które zostały zgłoszone w odpowiednim terminie, 6) naruszenie art. 11 ust. 1 pkt. 7 w zw. z art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny osób, podczas gdy ani z udzielonej licencji, ani z zebranej dokumentacji nie wynika fakt przewozu jakiejkolwiek osoby, 7) naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie iż plastykowa puszka zamontowana na dachu pojazdu jest lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu niniejszego przepisu, 8) naruszenie art. 18 ust. 5 lit a) ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że w samochodzie zainstalowany był taksometr, podczas gdy w samochodzie zainstalowany był drogomierz, tj. urządzenie niezabronione przez ustawę, oraz urządzenie to było jedynie umieszczone, ale nie używane. Skarżący wniósł również o zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP, sygn. akt Ts 224/09. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności skargi na decyzję Komendanta Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej ppsa). Materialnoprawną podstawą wydania decyzji był art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 2.9.1, 2.9.2 i 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Kara pieniężna została na skarżącego nałożona za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a, b i c ustawy o transporcie drogowym. Organy obu instancji uznały bowiem, że skarżący wykonując przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym złamał zakazy umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Skarga wniesiona na decyzję Komendanta Policji zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd w pierwszej kolejności zbadał zarzuty natury formalnej, gdyż rozważanie zarzutów natury merytorycznej możliwe jest w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. I tak ustosunkowując się do zarzutu pierwszego skargi należy podnieść, że ustawodawca w art. 92a ust. 3 i 4 oraz w art. 93 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym wprost określił możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli wobec podmiotów wykonujących przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem. Natomiast art. 75 ustawy dodatkowo wskazuje, do jakich jeszcze postępowań mogą być wykorzystane wyniki kontroli drogowej. Tym samym zarzut pierwszy skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Co do drugiego zarzutu skargi należy stwierdzić, że nałożenie kary pieniężnej następuje w drodze decyzji, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, zaś protokół kontroli jest jednym z dowodów popełnionych naruszeń. Analogicznie nietrafny jest zarzut trzeci skargi, gdyż w myśl art. 75 § 1 k.p.a. dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Z tego też względu organy transportu drogowego miały prawo wykorzystać paragon fiskalny czy też książkę kasy fiskalnej dla udowodnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Wbrew twierdzeniom strony, w sprawie organy zebrały obszerny materiał dowodowy, który został następnie przez nie należycie rozpatrzony zgodnie z regułami zawartymi w art. 7, 77, 80 k.p.a. Uzasadnienia wydanych decyzji odpowiadają zaś wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Ze znajdujących się w aktach sprawy: licencji oraz z zeznań świadka K. M. wynika, że podmiotem wykonującym krajowy transport osób byli A. W. i A. W. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...]. Zgromadzona zaś dokumentacja zdjęciowa świadczy o tym, że kontrolowany pojazd wyposażony był w urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy) zainstalowanego na dachu pojazdu z numerem telefonu i napisem ([...], nr tel. [...]) zaś na boku pojazdu znajdowało się oznaczenie z nazwą przedsiębiorcy ([...]), a w samochodzie zamontowany był drogomierz połączony z kasą fiskalną. W powyższym stanie faktycznym pominięcie wniosków dowodowych strony nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd podzielił stanowisko organów, że kontrolowanym pojazdem był wykonywany przewóz okazjonalny osób w krajowym transporcie drogowym. Strona skarżąca nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, o której jest mowa w art. 6 ustawy o transporcie drogowym. Ma bowiem licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Jednocześnie nie można przyjąć, aby skarżący był upoważniony do wykonywania przewozów regularnych bądź regularnych specjalnych, bo na to wymagane jest specjalne zezwolenie, przewidziane w art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Działalność strony nie stanowi przewozu wahadłowego bądź kabotażowego, o których mowa jest w art. 4 ust. 10 i 12 ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie rzeczy, jak to stanowi art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym kontrolowanym pojazdem wykonywany był przewóz okazjonalny, który nie jest przewozem regularnym, regularnym specjalnym bądź przewozem wahadłowym. O faktycznym zaś przewożeniu pasażerów a nie rzeczy, jak wywodzi skarga świadczą zeznania kierowcy K. M.. Wbrew twierdzeniom strony organy obu instancji prawidłowo przyjęły i uzasadniły stanowisko, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a, b i c ustawy o transporcie drogowym. Na dachu pojazdu nie mogą być umieszczane żadne urządzenia, które dla potencjalnych klientów stwarzałyby wrażenie, że mają do czynienia z taksówką, zamontowany w samochodzie drogomierz połączony z kasą fiskalną pełni rolę taksometru zaś napis znajdujący się na boku pojazdu [...], stanowiący część nazwy przedsiębiorstwa niewątpliwie identyfikuje firmę dokonującą przewozy drogowe osób. W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszeń przepisów postępowania i uchybień merytorycznych, wskazywanych w skardze, dlatego też podlega ona oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.