VI SA/Wa 1873/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi Z. M. "C." Spółki z o. o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. nałożył na Z. M. "C." Sp. z o.o. w S. karę pieniężną w łącznej wysokości 3.000 zł w tym: za brak przyrządu kontrolnego odpowiadającego przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy (2.000 zł) oraz za nieokazanie 5 wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (1.000 zł). Podstawę faktyczną decyzji stanowiły wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2005 r. w P. na drodze nr [...]. Podczas tej kontroli kierowca samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] Z. K. okazał do kontroli jedną wykresówkę za dzień 11 marca 2005 r., lecz nie przedstawił ani wykresówek z bieżącego tygodnia pracy oraz z poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd ani też wymaganego zaświadczenia pracodawcy potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Ponadto stwierdzono, iż w pojeździe zainstalowany jest tachograf, który nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy art. 92 ust. 1 pkt 6, art. 92 ust. 1 pkt 2, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późniejszymi zmianami dalej jako ustawa o transporcie drogowym), lp. 1.11.11, ust. 1 lit. b), lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika o ustawy o transporcie drogowym oraz co do wykresówek art. 10 ust. 1 pkt d Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 94, poz. 1086 i 1087) oraz art. 11 ust. 2 załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji powołano także się na przepisy (Dz. U. Nr 150, poz. 1684) i przepis art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879) oraz na przepisy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985), zgodnie z którymi urządzenie rejestrujące musi być tak skonstruowane aby możliwa była automatyczna i oddzielna rejestracja czterech różnych okresów aktywności wymienionych w art. 15 rozporządzenia. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzucała naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 6 i art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym podnosząc, iż ustawa ta w przepisie art. 92 ust. 1 nie zawiera bezpośredniego odesłania do przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 oraz nie można rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 traktować jako umowy międzynarodowej. Jednocześnie strona wniosła o ograniczenie nałożonej kary za brak wykresówek do kwoty 200 zł bowiem skoro kontrolowany kierowca nie pracował to nie mógł mieć wykresówek, a co za tym idzie naruszył jedynie obowiązek posiadania zaświadczenia. Na skutek rozpoznania odwołania strony decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Głównego Inspektora decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa, zaś argumenty strony przedstawione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Natomiast odnosząc się do argumentu o naruszeniu przepisu art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym organ, wyjaśniając swoje stanowisko w sprawie, obszernie i szczegółowo powołał te przepisy prawa, które doprowadziły do połączenia przepisów unijnych z prawem krajowym oraz wskazał, iż na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej w Polsce obowiązuje prawo Unii Europejskiej, a Rozporządzenia Rady są integralną częścią porządków prawnych Państw Członkowskich. Stosownie do powyższego organ stanął na stanowisku, iż naruszenie Rozporządzenia Rady stanowi jednocześnie naruszenie umowy międzynarodowej. W skardze do Sądu skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie decyzji. Strona skarżąca podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w odwołaniu podkreślając, iż karno-administracyjny charakter przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wymusza jego ścisłą wykładnię. Sposób w jaki organ interpretuje ust. 6 tego przepisu nie odpowiada temu warunkowi. Strona ponownie podkreśliła niedopuszczalność zastosowania w sprawie przepisów ustawy dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców jako ustawy, której nie wymienia się w art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wskazał, iż z punktu widzenia konstytucyjnie określonych źródeł prawa, prawo wspólnotowe ostatecznie czerpie swoją moc z umowy międzynarodowej czyli z traktatu o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Odnosząc sie do kwestii obowiązywania ustawy o czasie pracy kierowców podkreślił, iż ustawa z 2001 r. została zastąpiona przez ustawę z 2004 r. zatem następstwo to z punktu widzenia art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy transportowej jest zupełnie neutralne, zgodnie z zasadą lex posterior derogat legi priori. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skarżących co do błędnej interpretacji przepisów prawa przez organ nie są zasadne. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego kwestionującym art.92 ust.1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym jako podstawę zastosowania rozporządzeń Rady (EWG). Należy bowiem przypomnieć, iż w dniu 16 kwietnia 2003 r. w Atenach został sporządzony Traktat Akcesyjny o przystąpieniu (między innymi) Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Traktat został opublikowany w Dz. Urz. L Nr 236, poz. 17. Zgodnie z jego art. 2 Uzgodnień Traktat podlegał ratyfikacji przez Rzeczypospolitą Polską na zasadach określonych Konstytucją RP i wchodził w życie z dniem 1 maja 2004 r. W celu przyjęcia przez Polskę Traktatu przeprowadzono referendum ogólnokrajowe. Uchwała o zwołaniu referendum w trybie art. 90 ust. 4 Konstytucji RP została podjęta w dniu 17 kwietnia 2003 r. Referendum przeprowadzono, zgodnie z wymogami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym, w dniach 7-8 czerwca 2003 r. W dniu 23 lipca 2003 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikował Traktat Akcesyjny, zaś dokumenty ratyfikacyjne zostały złożone depozytariuszowi w dniu 6 sierpnia 2003 r. Stosownie do art. 2 Zasad Traktatu Akcesyjnego od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie stały się związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed przystąpieniem. Postanowienia te nowe państwa członkowskie stały się obowiązane stosować zgodnie z warunkami określonymi w Traktatach założycielskich oraz w Traktacie Akcesyjnym. Do aktów przyjętych przez dotychczasowe państwa członkowskie zaliczają się w/w rozporządzenia Rady (EWG). Zatem organ administracyjny był obowiązany stosować przepisy wymienionych aktów tak jak przepisy prawa krajowego, albowiem z dniem akcesji przepisy unijne stały się przepisami obowiązującymi na równi z prawem polskim. W konsekwencji, jeżeli w prawie polskim brak jest stosownych regulacji prawnych, bądź są one niezgodne z regulacjami unijnymi, stosują się wprost przepisy UE. Zatem stosując przepisy unijne w rozpoznawanej sprawie organ administracji w sposób uprawniony powiązał je z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym i w następstwie tego zastosował ust. 4 tego przepisu, nakładając kary pieniężne zgodnie z załącznikiem do tej ustawy. Wbrew argumentom skarżących Sąd nie dopatrzył się też innych sugerowanych w skardze wad formalnych i materialnych powodujących konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Żądanie ograniczenia kary pieniężnej do kwoty 200 zł z powodu braku wymaganego zaświadczenia od pracodawcy nie może być uznane za zasadne w świetle brzmienia przepisu lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do tego przepisu kara obejmuje czyn w postaci nieokazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli drogowej - za każdą wykresówkę. Oznacza to, że za każdy dzień podlegający kontroli drogowej kierowca ma przedstawić wykresówkę lub zaświadczenie. Natomiast wysokość kary jest uzależniona od ilości brakujących wykresówek jeśli brak ten nie został usprawiedliwiony przedstawieniem stosownego zaświadczenia. Bezsporna w sprawie była okoliczność, iż kontrolowany kierowca dysponował jedynie 1 wykresówką, zaś nie okazał wymaganych 5 wykresówek lub zamiast tych brakujących wykresówek nie okazał wymaganego zaświadczenia potwierdzającego, że ostatnio prowadził samochód w dniu 23 lutego 2005 r. Należy też podzielić stanowisko organu co do tego, że skoro ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, uchyliła ustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców, a zatem formalny brak wskazania nowej ustawy w przepisie art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym nie może stanowić przeszkody do jej stosowania zgodnie z zasadą lex posterior derogat legi priori. Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia.