VI SA/Wa 1874/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...] oddala skargę A. S. A. z siedzibą w Z. (dalej też jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też jako organ) z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ, na skutek sprzeciwu O. LIMITED z siedzibą w S., Wielka Brytania (dalej też jako uczestnik) unieważnił udzielone na rzecz skarżącej prawo ochronne na znak towarowy słowno – graficzny PLATFORMA O2 o numerze [...] oraz przyznał uczestnikowi od skarżącej kwotę 2 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Urząd Patentowy RP wskazał art. 246 i 247 ust. 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – zwanej dalej p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej udzielił na rzecz skarżącej prawa ochronnego na znak towarowy słowno – graficzny PLATFORMA 02 o numerze [...] przeznaczony do oznaczania następujących towarów zawartych w klasie 9 Klasyfikacji Nicejskiej: programy komputerowe, programy służące do budowy i uruchamiania aplikacji. W dniu [...] listopada 2009 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw uczestnika wobec powyższej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił on, iż sporny znak towarowy narusza prawa do znaku słowno-graficznego 02 o numerze [...], przeznaczonego dla sprzętu komputerowego oraz przeznaczonych dla niego podręczników instruktażowych, sprzedawanych ze sprzętem jako całość, z klasy 9 Klasyfikacji Nicejskiej oraz znaku słownego 02 o numerze [...], przeznaczonego dla programów komputerowych, programów służących do budowy i uruchamiania aplikacji, z klasy 9 Klasyfikacji Nicejskiej. Zdaniem uczestnika podobieństwo występujące pomiędzy przysługującymi mu znakami towarowymi a spornym znakiem PLATFORMA 02 o numerze [...], jest tak duże, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego potencjalni odbiorcy mogliby kojarzyć te znaki, sądząc że towary nimi oznaczane pochodzą z tego samego źródła tj. od uczestnika lub od spółek powiązanych z nim organizacyjnie. Uczestnik podkreślił jednorodzajowość towarów oznaczanych powyższymi znakami, oraz fakt, że towary oznaczane tymi znakami są skierowane do bardzo szeroko zakreślonego kręgu odbiorców, jakim jest ogół klientów zainteresowanych zakupem komputera lub oprogramowania do komputerów. W ocenie uczestnika porównywane znaki towarowe posiadają identyczny element słowny w postaci członu 02, który pełni w tych znakach dominującą rolę. Natomiast element słowny PLATFORMA pełni jedynie rolę opisową w znaku, więc jego zdolność odróżniająca jest niewielka. Skarżąca wniosła o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego. W uzasadnieniu stwierdziła, że znak sporny oraz przeciwstawione mu znaki różnią się między sobą na płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, oraz zakresem towarów i usług dla których są przeznaczone. Samo sklasyfikowanie towarów w tej samej klasie Klasyfikacji Nicejskiej nie oznacza, że towary te są identyczne. Przeciwstawione znaki towarowe dotyczą platformy sprzętowej, podczas gdy znak uprawnionego dotyczy platformy programowej. Nie zachodzi więc jednorodzajowość towarów oznaczanych znakiem spornym i przeciwstawionymi znakami, ani możliwość wprowadzenia w błąd odbiorcy, co do pochodzenia towarów. Co więcej, odbiorcy towarów i usług objętych spornym znakiem stanowią specyficzną grupę klientów, dobrze zorientowanych w towarze i usługach które kupują. Wykaz towarów i usług ma szczególny charakter, a klientom je nabywającym trudno pomylić sprzęt ze specjalistycznymi programami komputerowymi. Skarżąca chroni programy, które można zainstalować na dowolnym komputerze, także wraz z innymi programami. Tymczasem uczestnik chroni towary głównie związane z indywidualnie określonym sprzętem, czyli nowymi komputerami. Z kolei przy ocenie podobieństwa oznaczeń należy uwzględnić ogólne wrażenie, jakie wywierają porównywane oznaczenia u odbiorców towarów. Skarżąca zaznaczyła, że sporny znak towarowy jest znakiem dwuczłonowym składającym się ze słowa PLATFORMA i członu 02. W tym układzie pierwszoplanową rolę pełni słowo PLATFORMA, które przykuwa uwagę odbiorcy, a drugi człon 02 sam w sobie nie ma mocy odróżniającej. Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2011 r. unieważnił sporny znak towarowy, uznając za zasadny zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Organ dokonał przy tym oceny podobieństwa spornego znaku towarowego PLATFORMA 02 do przeciwstawionego, słownego znaku towarowego 02 o numerze [...], który to znak korzysta z wcześniejszego (względem znaku spornego) pierwszeństwa. Znak ten jest chroniony w Polsce od dnia [...] maja 2004 r. Organ stanął na stanowisku, iż w przypadku uznania tych znaków towarowych za podobne ocena drugiego ze znaków sprzeciwiającego byłaby bezcelowa. Natomiast uznanie znaku spornego za niepodobny do znaku 02 o numerze [...] skutkowałoby tym samym w stosunku do drugiego ze znaków przeciwstawionych. I tak poddając ocenie w pierwszej kolejności podobieństwo samych przeciwstawionych sobie towarów organ zaznaczył, że zakres ochrony znaku spornego obejmuje towary zawarte w klasie 9 Klasyfikacji Nicejskiej a mianowicie programy komputerowe, programy służące do budowy i uruchamiania aplikacji. Przeciwstawiony mu znak towarowy 02 przeznaczony został natomiast do oznaczania towarów z klasy 9 Klasyfikacji Nicejskiej, a mianowicie sprzętu komputerowego i systemowego oprogramowania komputerów. Porównując powyższe zakresy ochrony organ doszedł do wniosku, że porównywane znaki towarowe przeznaczone są do oznaczania identycznych lub podobnych towarów. Sporny znak towarowy PLATRORMA 02 jest przeznaczony do oznaczania specjalistycznych programów dla konkretnych przedsiębiorstw, natomiast przeciwstawiony mu znak towarowy 02 dotyczy sprzętu komputerowego oraz takich programów komputerowych, bez których nie byłoby możliwości działania komputerów. Oprogramowanie systemowe jest to oprogramowanie podstawowe, bez którego komputer nie będzie wykonywał żadnych operacji na plikach ani działań matematycznych. Oprogramowanie systemowe kontroluje i koordynuje użycie zasobów sprzętowych poprzez różne programy użytkowe dla różnych użytkowników, jest programem, który działa jako pośrednik między użytkownikiem komputera a sprzętem komputerowym. Zadaniem oprogramowania systemowego jest tworzenie środowiska, w którym użytkownik może wykonywać programy w wygodny i wydajny sposób. Z przytoczonej powyżej definicji oprogramowania systemowego wynika, że towary dla których został przeznaczony znak sporny PLATFORMA 02 zawierają się w towarach przeciwstawionego znaku towarowego 02. Organ podkreślił też komplementarny charakter oprogramowania komputerowego względem sprzętu komputerowego, ponieważ oprogramowanie umożliwia korzystanie z komputera. Analizując wykaz towarów przeciwstawionego znaku 02 (sprzęt komputerowy i systemowe oprogramowanie komputerów zawarte w klasie 9) organ uznał, że został on ujęty na tyle szeroko, że uprawniony do znaku towarowego z takim wykazem towarów ma możliwość stosowania znaku dla nowych towarów, ale mieszczących się w ramach wykazu. Tymczasem sporny znak towarowy PLATFORMA 02 zawiera wąski i precyzyjny wykaz towarów, który zawiera się w wykazie towarów znaku towarowego 02. Towary do używania których został przeznaczony sporny znak towarowy oraz przeciwstawione mu znaki przeznaczone są dla tej samej grupy odbiorców, mogą być dostępne w tych samych punktach sprzedaży i mają zbliżone przeznaczenie. Porównując następnie podobieństwo samych znaków towarowych organ podkreślił, iż w porównywanych znakach elementami dominującymi są elementy słowne. Znak towarowy 02 o numerze [...] jest znakiem słownym, natomiast sporny znak towarowy PLATFORMA 02 oznaczony numerem [...] jest znakiem słowno-graficznym, w którym grafika sprowadza się wyłącznie do zastosowania czarnej, mało fantazyjnej czcionki. Sposób przedstawienia powyższego znaku towarowego dowodzi, że zastosowana w nim grafika odgrywa rolę drugorzędną i służy jedynie odpowiedniemu wyeksponowaniu elementów słownych. W przypadku kiedy ocenie podobieństwa poddawane są dwa znaki- wcześniejszy słowny i późniejszy sporny znak słowno-graficzny, wówczas w istocie ocena podobieństwa jest ograniczona do płaszczyzny słownej. Organ stwierdził, iż po dokonaniu oceny podobieństwa na płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, doszedł do konkluzji, że porównywane znaki towarowe 02 i PLATFORMA 02 są podobne z uwagi na istniejące we wszystkich tych znakach fantazyjny element słowny 02. Pierwszy element słowny spornego znaku towarowego został zdominowany przez element "02". Jest on elementem fantazyjnym w odniesieniu do towarów dla których znak towarowy został przeznaczony, posiada przynajmniej dostateczne znamiona odróżniające, o czym przesądza między innymi fakt rejestracji znaków wnoszącego sprzeciw, składających się praktycznie wyłącznie z elementu 02. W ocenie organu świadczy to o istnieniu "rodziny znaków". Organ zaznaczył zarazem, że wyraz PLATFORMA ma znikome znamiona odróżniające, bowiem jest określeniem powszechnie wykorzystywanym w branży komputerowej i informatycznej i jako taki nie może zostać uznane za oznaczenie fantazyjne. Co więcej, sporny znak towarowy PLATFORMA 02 oraz przeciwstawiony mu znak 02 nie zawierają takich elementów graficznych, które zwiększyłyby dystans istniejący między nimi. W rezultacie znaki towarowe: sporny PLATFORMA 02 oraz przeciwstawiony mu 02 są, zdaniem Urzędu Patentowego RP podobne, bowiem znak towarowy uczestnika został włączony do znaku spornego. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP skargę, w której zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), 2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 i art. 8 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy poprzez: a/ zaniechanie ustalenia poziomu uwagi przeciętnego konsumenta produktów oznaczonych znakami towarowymi: PLATFORMA 02 i 02 jako okoliczności mającej wpływ na zaistnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, b/ nieuwzględnienie odmiennego zakresu ochrony udzielonego na przeciwstawione znaki towarowe, co ma istotne znaczenie przy ocenie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Skarżąca podkreśliła, iż nie ma ryzyka skojarzenia między znakiem PLATFORMA 02, a przysługującymi uczestnikowi znakami z wcześniejszą rejestracją, z uwagi na dominujący charakter elementu słownego "PLATFORMA", które w stosunku do drugiego członu wymawia się długo i w tej sytuacji uwaga konsumenta koncentruje się na nośnym pierwszym elemencie słownym "PLATFORMA". To właśnie ten element w znaku ma znamiona odróżniające i dominujące. Odnośnie zakresu występującego podobieństwa towarów i usług co do spornych znaków skarżąca zaznaczyła, iż znak towarowy [...] przeznaczony został dla oznaczania sprzętu komputerowego i oprogramowania systemowego komputera", a więc z tego zapisu wynika w sposób jednoznaczny, że także zawiera wąski i precyzyjny wykaz towarów. Poszczególne towary wskazane w wykazie: "sprzęt i programy" są ze sobą nierozerwalne, gdyż sprzedawane są jako integralna całość. Dlatego skarżąca uważa, że organ nieprawidłowo przyjął, iż uprawniony do znaku towarowego z takim wykazem towarów ma możliwość stosowania znaku dla nowych towarów, ale mieszczących się w ramach wykazu. Jest to typowe połączenie sprzętu z systemem. Natomiast sporny znak "PLATFORMA 02" zgodnie z wydanym świadectwem ochronnym [...] jest przeznaczony do oznaczania: "programów komputerowych, programów służących do budowy i uruchomienia aplikacji", a więc jest to całkowicie odmienny produkt, produkt powstający w wyniku realizacji precyzyjnie określonego zapotrzebowania, a nie jak to ma miejsce w przypadku towarów oznaczanych znakami "02". W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. skarżąca przedłożyła załącznik do protokołu, a uczestnik postępowania złożył wydruki ze stron internetowych na okoliczność podobieństwa oznaczeń w odbiorze przeciętnego użytkownika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem ich celowości czy słuszności. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno – graficzny PLATFORMA O2 o numerze [...]. Postępowanie zostało wszczęte na skutek sprzeciwu uznanego przez skarżącą za bezzasadny. Zgodnie z art. 246 p.w.p. sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p., sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, rozpatruje się w trybie postępowania spornego. Urząd Patentowy, zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p., rozstrzyga te sprawy w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które w myśl art. 246 ust. 2 p.w.p. uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego. Okolicznościami tymi jest niespełnienie ustawowych przesłanek wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy (art. 164 p.w.p.). Sporny znak towarowy PLATFORMA O2 został zgłoszony w dniu [...] lutego 2006 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy Prawo własności przemysłowej, zatem zgodnie z art. 315 ust. 3, przepisy tej ustawy stanowią podstawę oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania ochrony na ten znak. Uczestnik postępowania wskazał, że prawo ochronne na sporny znak zostało udzielone wbrew ustawowym warunkom wymaganym do uzyskania ochrony określonym w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zgodnie z tą normą, nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Innymi słowy, powołany przepis ma zastosowanie wówczas, gdy kumulatywnie spełnione zostaną trzy następujące przesłanki: - po pierwsze: podobieństwa lub identyczności towarów do oznaczania których przeznaczone są dane znaki towarowe, - po drugie: podobieństwa lub identyczności oznaczeń, - po trzecie: istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia oznaczonych danymi znakami towarów. Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów oznaczanych tymi znakami jest konsekwencją zaistniałego podobieństwa znaków i towarów. Przy czym, co należy wyraźnie podkreślić, ryzyko skojarzenia ze znakiem wcześniejszym jest kategorią błędu, a nie samodzielną przeszkodą w rejestracji oderwaną od funkcji oznaczenia pochodzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II GSK 113/07). Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada jednoczesne istnienie identyczności lub podobieństwa pomiędzy znakiem zgłaszanym, a znakiem wcześniejszym oraz identyczność lub podobieństwo pomiędzy towarami i usługami dla których dokonuje się zgłoszenia, a tymi dla których zarejestrowany został wcześniejszy znak towarowy. Przesłanki te powinny być spełnione kumulatywnie (tak m.in. /w:/wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-106/03 P, Vedial vs. OHIM, Rec. s. I-9573, pkt 51).Tak więc w przypadku braku jednej z przesłanek niezbędnych do zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie może występować prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Innymi słowy, we wszystkich sprawach, w których powstaje problem podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych, jest on wypadkową dwóch - ściśle ze sobą powiązanych - elementów: po pierwsze - podobieństwa oznaczeń, a po drugie - podobieństwa (jednorodzajowości) towarów/usług, dla których znaki są zgłaszane, zarejestrowane lub używane. Oba te czynniki wyznaczają zakres ochrony znaku towarowego (tak m.in. M. Kępiński /w:/ Niebezpieczeństwo wprowadzania w błąd odbiorców co do źródła pochodzenia towarów w prawie znaków towarowych, ZNUJ PWOWI zeszyt nr 28 z 1982 r., s. 10). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przystępując do porównania znaków towarowych należy najpierw ocenić podobieństwo lub identyczność towarów do oznaczania których służą oba znaki. Dopiero przesądzenie o jednorodzajowości towarów implikuje konieczność dokonania porównania oznaczeń. Z kolei ustalenie ryzyka błędu co do źródła pochodzenia towarów i/lub usług będzie polegało na określeniu wypadkowej identyczności (podobieństwa) towarów i/lub usług oznaczanych przeciwstawionymi znakami towarowymi oraz identyczności (podobieństwa) samych oznaczeń (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt 1671/08, LEX nr 510739). Organ w niniejszej sprawie dokonał takiego porównania, dochodząc do wniosku, iż zachodzi bez wątpienia podobieństwo towarów. Skarżąca zarzuca jednakże, iż organ nie dokonał właściwej oceny podobieństwa towarów objętych ochroną. Wywodzi, iż znak towarowy O2 przeznaczony jest do oznaczania sprzętu komputerowego i oprogramowania systemowego komputera. Tym samym poszczególne towary wskazane w wykazie "sprzęt i programy" są ze sobą nierozerwalne a w konsekwencji zawsze sprzedawane jako integralna całość. Natomiast sporny znak PLATFORMA O2 przeznaczony jest do oznaczania programów komputerowych, programów służących do budowy i uruchomienia aplikacji. Jest to więc całkowicie odmienny produkt, powstający w wyniku realizacji precyzyjnie określonego zapotrzebowania. Sąd nie podzielił zarzutu niedokonania właściwej oceny podobieństwa towarów objętych ochroną porównywanych oznaczeń poprzez zbyt szerokie ujęcie rodzaju porównywanych towarów. Nie budzi wątpliwości ustalenie, że to uczestnik postępowania, korzystający z pierwszeństwa, dokonał dla swojego znaku szerokiej ochrony dla "sprzętu komputerowego i systemowego oprogramowania komputerów". Dla oceny podobieństwa i identyczności towarów porównywanych w sprawie niniejszej – wystarczy zatem ustalenie jako faktu, że w tym zakresie zawiera się w całości wąski zakres ochrony znaku towarowego PLATFORMA 02 "programy komputerowe, programy służące do budowy i uruchamiania aplikacji". Ta okoliczność słusznie uznana została jako mająca wpływ na zaistnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, bowiem wówczas towary adresowane są do identycznych odbiorców. Tym samym podobieństwo towarów zostało prawidłowo przesądzone przez organ, w związku z czym należycie przeszedł on do oceny podobieństwa porównywanych oznaczeń. W zakresie oceny podobieństwa, w doktrynie jest utrwalone stanowisko, że ocenę podobieństwa oznaczeń przeprowadza się z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy, który jest osobą uważną dobrze zorientowaną, która postrzega jednak znak jako całość. Np. prof. M. Kępiński sugeruje uwzględniać, przy dokonywaniu analizy dwóch znaków "...ogólne wrażenie, jakie oba porównywane oznaczenia wywierają na odbiorcy. Zasada ta opiera się na spostrzeżeniu, że dla nabywcy decydujące znaczenie mają zbieżne elementy obu oznaczeń. Jest to usprawiedliwione z psychologicznego punktu widzenia, gdyż nabywca zachowuje w pamięci jedynie ogólny zarys oznaczenia, którego poszukuje. Kieruje się więc przy wyborze jedynie pewnymi przewodnimi elementami oznaczenia, z pominięciem odrębnych rozbieżności..." (M. Kępiński: Niebezpieczeństwo wprowadzania w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów w prawie znaków towarowych, ZNUJ PWOWI nr 28, str. 48). Powyższy pogląd podzielił prof. R. Skubisz, wskazując na pierwszym miejscu wśród zasad, którymi winien kierować się nie tylko Urząd Patentowy RP, ale także sądy przy porównywaniu znaków, iż "..po pierwsze, należy uwzględniać ogólne wrażenie, jakie oba porównywane oznaczenia wywierają na odbiorcę. Zasada ta opiera się na spostrzeżeniu, że dla nabywcy decydujące znaczenie mają zbieżne elementy obu oznaczeń". (R. Skubisz "Prawo znaków towarowych" Komentarz Warszawa 1997, s. 90-91). Analogiczne stanowisko wyrażają również komentatorzy na gruncie ustawy -Prawo własności przemysłowej. "Jedna z powszechnie przyjętych reguł stanowi, że podobieństwo znaków ocenia się według cech wspólnych, a nie według występujących w nich różnic. Zatem różnice nie wykluczają podobieństwa znaków. Gdy różnice są dominujące - ryzyko pomyłki jest mało prawdopodobne, a zatem podobieństwo w rozumieniu ustawy nie zachodzi. Gdy dominują cechy wspólne, to choć różnice istnieją, kupujący może być wprowadzony w błąd, a zatem można mówić o podobieństwie uzasadniającym postawienie zarzutu naruszenia prawa do znaku oryginalnego" ("Prawo własności przemysłowej" pod red. U. Promińskiej, Warszawa 2004, s. 261). Zasada, iż dla odbiorców priorytetowe znaczenie mają zbieżne cechy oznaczeń, a nie występujące pomiędzy nimi różnice znalazła potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 28 marca 2002 r. w sprawie znaku towarowego KRÓLEWSKA PARA, sygn. akt II S.A. 2778/01. Skarżąca zarzuca organowi, iż przy dokonywaniu porównania pominął kwestię oceny wrażenia, jakie porównywane znaki wywierają na przeciętnego odbiorcę. Stoi na stanowisku, iż w przypadku spornego znaku towarowego dominującym elementem jest słowo PLATFORMA. Wynika to z faktu, że słowo to jest znacznie dłuższe od drugiego członu znaku, tj. O2, a zatem wymawia się je długo i na nim koncentruje się uwaga konsumenta. Zdaniem Sądu stanowisko organu należy jednakże uznać za trafne. Organ zbadał sporny znak i znak przeciwstawiony w aspekcie ich podobieństwa w warstwach słownych, fonetycznych i znaczeniowych. Istotne jest przy tym, iż już podobieństwo w jednej płaszczyźnie może być wystarczające dla uznania porównywanych znaków za podobne. Nie mogąc porównać znaków w warstwie graficznej, gdyż znak O2 jest wyłącznie znakiem słownym, Urząd Patentowy RP wypowiedział się również co do walorów graficznych znaku skarżącej. Niewątpliwie podzielić należy ocenę organu, iż grafika spornego znaku nie stanowi elementu w żaden sposób wyróżniającego. Odgrywa zatem rolę drugorzędną wobec elementów słownych. W stosunku do tych elementów organ uznał, odmiennie niż skarżąca, że wyraz "platforma" ma znikome znaczenie odróżniające z uwagi na powszechne używanie w branży komputerowej i informatycznej. Zatem to oznaczenie O2 jako wspólne obu znakom oznaczenie fantazyjne decyduje o ich podobieństwie. Stanowisko organu należy uznać za prawidłowe. To bowiem wyraz O2 jest na tyle w spornym znaku wyróżniający, że przyznanie przez Urząd Patentowy temu wyrażeniu cech dystynktywnych było zasadne. Odbiór znaku przez przeciętnego odbiorcę w zasadzie sprowadza się do tego wyrażenia. Tym samym umieszczenie w spornym znaku towarowym komponentu słownego "platforma" nie eliminuje podobieństwa wynikającego z użycia w obydwu znakach dominującego elementu słownego O2. Sąd podzielił ocenę organu, iż przeciwstawione znaki oceniane jako całość są w takim stopniu podobne, że istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych. Nie sposób bowiem przyjąć, że poziom uwagi konsumentów przy wyborze towarów objętych przeciwstawnymi znakami jest na tyle wysoki, aby wykluczyć takie ryzyko. Pamiętać także trzeba, iż odbiorca rzadko ma możliwość porównywania znaków zestawionych obok siebie, a z psychologicznego punktu widzenia zachowuje w głowie jedynie ogólny obraz znaku towarowego przeciwstawionego (wyrok ETS w sprawie C-342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer). Unieważnienie spornego znaku ma zatem na celu wyeliminowanie takiej sytuacji, gdy przeciętny odbiorca, w następstwie skojarzenia dwóch znaków towarowych, może przypuszczać, że przedsiębiorstwo używające znaku podobnego pozostaje z podmiotem uprawnionym z wcześniejszej rejestracji w stosunkach gospodarczych lub prawnych, związkach organizacyjnych istotnych dla wytworzenia, oznaczenia i wprowadzenia danego towaru do obrotu (por. Wojciech Włodarczyk, Kolizja znaków towarowych: sprawa złotego zajączka Lindt Goldhase – polemika, Europejski Przegląd Sądowy Nr 12/2008, str. 39). Biorąc pod uwagę zarówno wysokie podobieństwo przeciwstawionych znaków towarowych oraz ten sam zakres towarów objętych ochroną znaków, zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP prawidłowo uznał, że odbiorca towarów opatrzonych znakiem PLATFORMA O2, będzie mógł utożsamiać ich producenta z uczestnikiem tzn. będzie mógł przypuszczać, że obydwa podmioty są ze sobą powiązane w sytuacji, gdy są to dwa niezależne i konkurencyjne wobec siebie przedsiębiorstwa. W kontekście tych okoliczności organ miał zatem podstawy do unieważnienia prawa ochronnego na ww. znak towarowy na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). ostatecznie zatem za niezasadny należy też uznać zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., a także 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.