VI SA/Wa 1875/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z [...] września 2007 r. utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej KWP) z [...] lipca 2007 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął J. P. (dalej skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Z akt administracyjnych wynika, że pozwolenie to zostało mu przyznane na mocy decyzji z [...] listopada 1997 r., następnie zmienionej decyzją z [...] stycznia 2005 r. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (dalej ustawy), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. J. P. został w postępowaniu karnym oskarżony o to, iż dwukrotnie tj.[...] września 2002 r. oraz [...] września 2003 r. w miejscowości T. udzielił J. P., pełniącemu funkcję publiczną diagnosty Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów "[...]" w T., korzyści majątkowych w kwotach po 38 złotych, za naruszenie jego obowiązków służbowych, w postaci poświadczenia nieprawdy co do przeprowadzenia badań diagnostycznych pojazdu marki "[...]" o numerze rejestracyjnym [...] i jego pozytywnych wynikach oraz nakłonił go do dokonania stwierdzających nieprawdę wpisów do księgi diagnostycznej Stacji i w zaświadczeniach o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu, tj. o przestępstwa z art. 229 § 3 kodeksu karnego (dalej kk) i z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 271 § 3 kk i w zw. z art. 11 § 2 kk. W świetle art. 229 § 3 kk, jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 tego przepisu (to jest, kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji), działa aby skłonić osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa lub udziela albo obiecuje udzielić takiej osobie korzyści majątkowej lub osobistej za naruszenie przepisów prawa, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Z kolei art. 271 § 3 kk przewiduje odpowiedzialność karną funkcjonariusza publicznego lub innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, jeżeli sprawca dopuszcza się tego czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Wyrokiem z dnia [...] listopada 2006 r. (sprawa o sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w T. uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to wymierzył mu karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, jednocześnie zawieszając warunkowo jej wykonanie tytułem próby na okres 3 lat. Ponadto orzekł karę grzywny. Powyższe orzeczenie uprawomocniło się w dniu 6 grudnia 2006 r. Powzięcie przez KWP w K. ww. informacji stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ ten wskazał w części wstępnej uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, że w toku postępowania uzyskał "opinię z miejsca zamieszkania strony (...)", z której wynika, że skarżący nie posiada tam nienagannej opinii. Stowarzyszenia łowieckie nie posiadają materiałów świadczących o nieodpowiednim obchodzeniu się z bronią przez skarżącego. Ustalono też, że posiada on właściwe warunki przechowywania broni. W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych, samorządu terytorialnego oraz przeciwko wiarygodności dokumentów. Przestępstwa te nie należą do katalogu przestępstw, o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 6, jednak przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności uzasadniających wymienioną w nim obawę, w tym "ścisłego katalogu przestępstw popełnionych lub zarzuconych". Tym samym należy wziąć pod uwagę zachowanie, dotychczasowe życie i sposób postępowania skarżącego oraz okoliczności zdarzeń będących przedmiotem skazania. Skarżący dopuścił się przestępstw umyślnych, a więc poprzez świadome działanie wszedł w konflikt z prawem. Zachowanie takie wskazuje na istnienie realnej obawy świadomego użycia broni sprzecznego z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Rozważne popełnienie przestępstwa korupcji, czynu bezpośrednio nie związanego z bronią, nie wyklucza wystąpienia w przyszłości niewłaściwego, aczkolwiek świadomego, zdarzenia z użyciem broni. Ponadto od posiadaczy broni wymaga się "szczególnego uwrażliwienia na przestrzeganie przepisów prawa". Prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym przepisami ustawy. Pozwolenie na broń winna posiadać osoba o nieposzlakowanej opinii, co przejawia się przede wszystkim w przestrzeganiu prawa. Według organu, na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie mogą wpłynąć pozytywne opinie o skarżącym w Polskim Związku Łowieckim i kole łowieckim, jak również ustalenie, że posiada on prawidłowe warunki przechowywania broni. Okoliczności te wskazują jedynie na poprawność działania skarżącego w innych dziedzinach związanych z posiadanym uprawnieniem, ale nie mogą stanowić podstawy uzasadniającej pozostawienie tego uprawnienia. Na takie stanowisko ma wpływ fakt, iż skarżący nie posiada nienagannej opinii w miejscu zamieszkania. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji (KGP) skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją. Zdaniem skarżącego, organ nie przyłożył w wystarczającym stopniu w sprawie wagi do dotychczasowego trybu życia i postępowania skarżącego, który wcześniej nie wszedł w konflikt z prawem oraz posiada nienaganną opinię (z koła łowieckiego, z miejsca zamieszkania i pracy). Okoliczności te wskazują na brak (po jego stronie) obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto ww. pozwolenie dotyczy broni myśliwskiej, która jest używana tylko i wyłącznie w ściśle określonych sytuacjach. Skarżący zarzucił również organowi, iż nie podał z jakich przyczyn odmówił "wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, w szczególności opinii z koła łowieckiego, opinii pracodawcy (...)". Organ odwoławczy (KGP) nie uwzględnił odwołania. Podniósł m.in., iż w ww. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ustawodawca wskazał tylko przykładowe przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, o czym świadczy użyte w tym przepisie wyrażenie "w szczególności". Dlatego organy właściwe w sprawach pozwoleń mają prawo i obowiązek badać wszystkie okoliczności uzasadniające obawę, o której mowa w tym przepisie, a więc nie tylko skazanie lub oskarżenie o popełnienie wymienionych tam przestępstw, ale również innych przestępstw nieobjętych przepisem, jak i wszelkich zachowań posiadacza pozwolenia wskazujących, że nie przestrzega prawa. Skoro skarżący dopuścił się nakłaniania innej osoby do popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów oraz popełnił przestępstwo skierowane przeciwko działalności instytucji państwowych, to okoliczność ta uzasadnia obawę użycia przez niego broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprawdzie ww. czyn nie jest wymieniony wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy i nie ma bezpośredniego związku z bronią, jednak jego dokonanie świadczy o lekceważącym podejściu przez skarżącego do przestrzegania prawa, a to uzasadnia obawę, że tego rodzaju postawa może rzutować także na przestrzeganie przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Z uwagi na powyższe, wskazana przez skarżącego dobra opinia w miejscu zamieszkania, czy opinia w kole łowieckim, nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie zmieniają one bowiem faktu, iż skarżący jest karany za popełnienie przestępstw umyślnych i nie znoszą obawy z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy. W tej sytuacji zachowanie skarżącemu pozwolenia na posiadaną broń byłoby sprzeczne z interesem społecznym, któremu – poprzez obligatoryjną dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji – ustawodawca przyznał bezwzględne pierwszeństwo. Skarżący zaskarżył ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: ▪ przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to skutkiem przyjęcia, iż materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania w sposób oczywisty wskazuje, że skarżący należy do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym "z interesem publicznym lub porządku publicznego"; ▪ przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 ust. 3 kpa poprzez nie przedstawienie faktów, które uznano za udowodnione oraz nie wskazanie z jakich powodów organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, jak również niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego; wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący zasadniczo nawiązał do argumentacji przytoczonej w odwołaniu. Według skarżącego, sam fakt skazania go orzeczeniem Sądu za ww. czyny nie daje podstaw do przyjęcia, że istnieje co do jego osoby uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ rozpoznając sprawę winien dokonać dokładnej i prawidłowej oceny, czy zachowanie skarżącego daje uzasadnioną podstawę do przyjęcia, iż dalsze posiadanie przez niego pozwolenia na broń spowoduje zagrożenie takich dóbr prawnie chronionych, jak życie, zdrowie lub mienie. Z faktu, że ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wskazał jedynie przykładowe typy przestępstw, bezsprzecznie wynika, iż nie w każdym przypadku popełnienia przestępstwa, bądź wszczęcia i zakończenia postępowania karnego, organ winien cofnąć pozwolenie na broń. Skarżący podkreślił, iż orzeczone w stosunku do niego zarzuty nie dotyczą przestępstw z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, a tylko takie – w jego ocenie – dawałyby podstawę do przyjęcia, iż zachodzą przesłanki uzasadniające cofnięcie posiadanego uprawnienia. Wskazał też na pominięcie przez organ dotychczasowego trybu życia skarżącego oraz pozytywnych o nim opinii. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Jednocześnie podkreślił, iż dobra prawne, które naruszył swoim działaniem skarżący, jak również fakt popełnienia więcej niż jednego czynu zabronionego, determinują zaistnienie uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Osoba posiadająca pozwolenie na broń musi dawać rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Skazanie, czy nawet podejrzenie o świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu, taką rękojmię niweczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę, analizowaną w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli aktów administracyjnych przez Sąd, należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna zapadły z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że postępowanie, jakie prowadzą upoważnione organy (tu KWP w K. i KGP) na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji, podlega procedurze określonej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Zasady ogólne postępowania zostały określone w art. 6 – 16 kpa. Jedną z naczelnych zasad postępowania jest określona w art. 7 kpa zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym. Nakładają one na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie na podstawie całokształtu materiału dowodowego (poddanego wszechstronnej analizie) organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 kpa). Treść uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia w sprawie powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Organ winien w tym względzie przestrzegać wymogów uzasadnienia decyzji – faktycznego i prawnego, określonych w art. 107 § 1 i 3 kpa. Motywy decyzji obejmujące kryteria, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie winny nawiązywać w swoich ocenach wprost do stanu faktycznego istotnego w sprawie, w tym obejmować swoją treścią stanowisko organu względem argumentacji strony postępowania. Ma to szczególne znaczenie wówczas, gdy - jak w tej sprawie - strona kwestionuje prawną ocenę stanu faktycznego, przy czym zarzuty na tym tle wynikają już z odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zdaniem Sądu, wzmiankowane reguły postępowania administracyjnego, w szczególności odnoszące się do wymogów uzasadnienia decyzji, nie były w niniejszej sprawie przestrzegane. W konsekwencji nie wykazano w niej należytej dbałości w ocenie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Jest niesporne, że przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] listopada 2006 r. na karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na okres 3 lat, za to że dwukrotnie ([...].09.2002 r. i [...].09.2003 r.) udzielił osobie pełniącej funkcję publiczną diagnosty korzyści majątkowych za naruszenie obowiązków służbowych przez poświadczenie nieprawdy co do przeprowadzenia badań diagnostycznych pojazdu marki "[...]" i ich pozytywnych wynikach oraz nakłonił ją do dokonania stwierdzających nieprawdę wpisów do księgi diagnostycznej Stacji i w zaświadczeniach o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu, tj. za przestępstwa z art. 229 § 3 kk i z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 271 § 3 kk i w zw. z art. 11 § 2 kk. W świetle cytowanych już wyżej przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu, użycie w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnieje po ich stronie obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Co do innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt skazania uprawnionego do posiadania broni za jakiekolwiek inne przestępstwo lub wykroczenie nie uzasadnia automatycznego wniosku, że osoba ta, jako niewiarygodna, stwarza takie zagrożenie. Organ musi wykazać dlaczego uznał, że w konkretnej sytuacji, co do danej osoby zagrożenie to istnieje. Na konieczność takiego rozumienia omawianego przepisu prawa wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r. /sygn. akt. III SA 2258/02, Lex 158939/ wyjaśniając, że "Przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego". Stanowisko to znalazło potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w wyroku z dnia 4 czerwca 2007 r. /sygn. akt II OSK 863/06, niepublikowany/ podniósł, że "cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia skazanie za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, iż posiadacz broni zalicza się do kategorii osób z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji." Dalej NSA wyjaśnił, że uzasadniona obawa dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni, a może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby: nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych, ujemne cechy charakteru: nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie (por. też wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sygn. akt: II OSK 88/06, niepublikowany). Podkreślić należy, że cytowane orzeczenia wydane zostały w sytuacji, kiedy w stosunku do uprawnionego zapadł wyrok skazujący za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tym aspekcie należy też odnotować wyrok z dnia 9 października 2001 r. /sygn. akt III SA 866/00, niepublikowany/, w którym NSA wskazał, że skazania "za przestępstwa przeciwko dokumentom, czy też za przestępstwa bigamii lub nie łożenia na utrzymanie rodziny, aczkolwiek naganne, nie pozostają w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni przez stronę postępowania w celach sprzecznych z porządkiem publicznym". Nie jest uprawnione w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji uznanie, że każdy skazany stwarza obawę użycia broni sprzecznie z porządkiem publicznym, gdyż takie założenie prowadziłoby do znacznego ich zaostrzenia. Gdyby ustawodawca chciał cofnąć pozwolenie na broń wszystkim skazanym, to przyjąłby wprost takie uregulowanie. Tymczasem z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika wyraźnie, że kwestią najistotniejszą przy cofnięciu pozwolenia na broń jest obawa stwarzania przez uprawnionego zagrożenia dla porządku publicznego w związku z posiadaną bronią. Nie chodziło więc ustawodawcy o jakiekolwiek skazanie, naruszenie porządku prawnego, czy zagrożenie dla tego porządku ze strony uprawnionego, a tylko o zagrożenie, że użyje on broni sprzecznie z tym porządkiem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt: VI SA/Wa 818/07, niepublikowany). Dla cofnięcia pozwolenia na broń konieczne jest zatem wykazanie, że zachowanie i postawa uprawnionego będące powodem jego skazania pozwala żywić obawę co do dalszego, zgodnego z prawem, posiadania i używania broni. Organ musi więc wykazać dowodami, a nie tylko bardzo swobodnymi zabiegami logicznymi, że co do konkretnej osoby, z konkretnej przyczyny, istnieje obawa niezgodnego z prawem użycia broni. W tej sprawie nie można – w ocenie Sądu – uznać argumentacji organów obu instancji za wystarczającą do zaakceptowania tezy o takiej obawie. Zakładając, że stosownie do powyższych wywodów w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji zawsze powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznoprawnego sprawy (art. 7, 77 § 1 i 80 kpa), w realiach tej sprawy, organy - nie wywiązując się z tego obowiązku, nie rozważyły wszystkich istotnych dla jej rozstrzygnięcia okoliczności. Opierając się wyłącznie na fakcie skazania skarżącego za ww. przestępstwa umyślne (spoza katalogu przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy), wywiodły tę obawę wyłącznie z tego faktu. Nie podały przy tym przesłanek prowadzących do takiego wniosku; przede wszystkim brak jest w motywach ww. decyzji wskazania i bliższej analizy z czego konkretnie wynika, że skarżący, który dysponuje bronią od ponad 10 lat, akurat skutkiem popełnienia ww. przestępstw może być zaliczony do osób, co do których istnieje obawa, że użyją broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak już zauważono, odnotowanie faktu skazania (odpowiednio prowadzenia postępowania karnego), w kontekście przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń w trybie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, wystarcza przy przestępstwach przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, gdyż sam ustawodawca przesądził tu o tej obawie. Odnośnie przestępstw spoza tego katalogu, który przez użycie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy sformułowania " w szczególności" nie jest katalogiem zamkniętym, trzeba tej obawy dowieść, przy czym obawa musi być realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek. W sprawie natomiast organy zastosowały niejako zasadę automatyzmu, przyjmując, że skoro skarżący przez świadome działanie wszedł w konflikt z prawem, to nie wyklucza to w przyszłości niewłaściwego zdarzenia z użyciem broni, a tego rodzaju postawa (świadcząca o lekceważącym podejściu do przestrzegania prawa) może rzutować także na przestrzeganie przez niego przepisów dotyczących posiadania i używania broni (por. uzasadnienia decyzji pierwszo i drugoinstancyjnej). Bez wskazania bliższych – konkretnych przesłanek, które doprowadziły organy do tych ocen, oceny te jawią się jako zbyt ogólnikowe, żeby mogły stać się podstawą decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń. Przede wszystkim nie znajdują odpowiedniego przełożenia na uwarunkowania stanu faktycznoprawnego tej sprawy. Zdaniem Sądu, w uwarunkowaniach tych należałoby co najmniej rozważyć postawę skarżącego na tle dwukrotnego dopuszczenia się przezeń świadomych czynów przestępczych o korupcyjnym charakterze, nie wyłączając z zakresu tych rozważań możliwych konsekwencji tych czynów dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ Policji winien przykładowo ocenić, czy od skarżącego można było wymagać przewidywania ewentualnych następstw niepoddania pojazdu odpowiedniej kontroli technicznej w postaci zagrożenia, jakie w ruchu drogowym (i każdym innym) stwarza pojazd niesprawny technicznie. Trudno bowiem założyć, żeby osoba unikająca takiej kontroli w drodze przekupstwa nie liczyła się z niesprawnością pojazdu (inaczej po co kontroli by unikała), a w dalszej perspektywie ze skutkami poruszania się takim pojazdem. Dopiero na bazie takich m.in. analiz oraz wniosków wynikających z opinii o skarżącym, organ mógłby sformułować prognozę co do jego zachowania się, jako posiadacza i użytkownika broni myśliwskiej – pod kątem obawy użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym sensie sprawą organu Policji byłoby wyciągnięcie wniosków z tego, że skarżący, mimo że powinien liczyć się z ewentualnością posługiwania się niesprawnym pojazdem – a więc stwarzającym zagrożenie w ruchu drogowym, podjął działania (przestępcze) obliczone na uniknięcie kontroli technicznej i z pojazdu korzystał. Należałoby następnie rozważyć, czy takie postępowanie może być brane pod uwagę przy ocenie okoliczności charakteryzujących osobowość (cechy charakterologiczne) skarżącego w kontekście omawianej tu obawy z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Należałoby też odpowiedzieć na pytanie, czy skarżący tak samo, a więc sprzecznie z zasadami bezpieczeństwa, mógłby posługiwać się bronią myśliwską. Jednak tego typu ustalenia i oceny należą do organu Policji rozpoznającego sprawę, który winien precyzyjnie odnieść się do wszystkich istotnych przesłanek rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę rozpoznawanego zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych organu administracji. Poza tym, organy Policji z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa nie rozważyły w dostatecznym zakresie materiałów dotyczących bezpośrednio skarżącego, jego dotychczasowego sposobu życia i zachowania oraz przedstawionych opinii z koła łowieckiego "[...]", Polskiego Związku Łowieckiego, z miejsca zamieszkania i pracy /Kółka Rolniczego z C./ oraz protokołu z kontroli warunków przechowywania broni z dnia [...] kwietnia 2007 r. Należy też zwrócić uwagę na niekonsekwencję organów w ocenie tego materiału dowodowego. W decyzji pierwszoinstancyjnej mowa jest o nie posiadaniu przez skarżącego nienagannej opinii w miejscu zamieszkania, oraz że dowody przemawiają na niekorzyść strony. Twierdzenie takie organ mógł wywieźć jedynie ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy opinii z dnia [...] kwietnia 2007 r. Pierwszego Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w T. który podniósł, iż "w trakcie przeprowadzonego wywiadu stwierdzono, że (skarżący) nie posiada nienagannej opinii". Uwaga ta w opinii nie została w żaden sposób rozwinięta. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dokumentów, które by z nią korespondowały, jak również organ nie omówił tego wątku w uzasadnieniu decyzji. Znajdują się w nich za to pozytywne opinie o skarżącym z koła łowieckiego, czy z miejsca zamieszkania. Ponadto organ II instancji w ogóle nie odniósł się do powyższej kwestii. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził jedynie, iż "dobra opinia w miejscu zamieszkania, czy uzyskana w toku postępowania przez organ dobra opinia w kole łowieckim, nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy". Jednak pominięcie tych okoliczności w uzasadnieniu decyzji opartej na ustaleniu, że co do skarżącego istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni, narusza art.107 § 3 kpa, tak samo jak akcentowane wyżej nierozważnie konsekwencji niepoddania pojazdu kontroli technicznej. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, jako wydane z naruszeniem ww. przepisów postępowania administracyjnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, biorąc pod uwagę powyższe wskazania, uzupełni postępowanie dowodowe, rozważy wszechstronnie wszystkie istotne w sprawie okoliczności i na tej podstawie podejmie rozstrzygnięcie zgodne z wymogami art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. O niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a