VI SA/Wa 1875/25

Dnia 4 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula Protokolant starszy referent Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi S.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 14 kwietnia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. ha, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1539, ze zm., dalej: "u.t.d."), art. 1zc ust. 1c i ust. 2a rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z 18 maja 2006 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy (Dz.U.UE.L. 2006 nr 134 poz. 1, ze zm., dalej: "rozporządzenie 765/2006"), po rozpoznaniu wniosku S. T. (dalej: "Strona", "Skarżący"), o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z 15 listopada 2024 r. nr [...] o cofnięciu Stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (numer blankietu [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że 18 sierpnia 2022 r. przedsiębiorcy Stronie zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (numer blankietu [...]). Na podstawie informacji dostępnych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej organ ustalił, że Strona jest obywatelem Białorusi. GITD pismem z 5 września 2024 r. zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w zakresie cofnięcia jej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...] (numer blankietu [...]), w którym poinformował Stronę o treści art. 1zc ust. 1c i ust. 2a rozporządzenia 765/2006. Wskazane powyżej zawiadomienie zostało doręczone stronie w trybie art. 44 § 4 K.p.a., 24 września 2024 r. Organ wskazał, że postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji administracyjnej z 15 listopada 2024 r. nr [...]o cofnięciu Stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego numerze [...] (numer blankietu [...]). Decyzja została doręczona stronie w trybie art. 44 § 4 K.p.a., 6 grudnia 2024 r. Organ wskazał następnie, że pismem z 17 grudnia 2024 r., złożonym w Biurze Podawczym GITD 17 grudnia 2024 r., Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, w którym wskazała, że spełnia warunki do wykonywania działalności transportowej. Na potwierdzenie powyższego do złożonego pisma skarżący załączył kopię decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 4 lutego 2022 r. nr [...]oraz kopię wydanej mu 8 marca 2024 r. przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Karty Pobytu nr [...]. Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wyjaśnił, że art. 1zc ust. 1c rozporządzenia 765/2006 przewiduje zakaz dla przedsiębiorstw ustanowionych w Unii Europejskiej po 8 kwietnia 2022 r., które są w co najmniej 25% własnością białoruskiej osoby fizycznej lub prawnej lub białoruskiego podmiotu lub organu, wykonywania transportu drogowego towarów na terytorium Unii, w tym tranzytu. Natomiast zgodnie z art. 1zc ust. 2a rozporządzenia 765/2006 zakaz ten nie ma zastosowania do przedsiębiorstw transportu drogowego mających siedzibę w Unii, które w co najmniej 25% są własnością obywateli białoruskich będących również obywatelami jednego z państw członkowskich lub posiadających zezwolenie na pobyt czasowy lub stały w państwie członkowskim. GITD wyjaśnił, że w omawianym przypadku, na podstawie informacji dostępnych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ustalił, że Strona prowadząca działalność gospodarczą jest obywatelem Białorusi. Na podstawie danych z "Systemu Pobyt" w którym prowadzony jest krajowy zbiór rejestracji, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców organ ustalił, że decyzją Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z 4 lutego 2022 r. nr [...]stronie udzielono ochrony uzupełniającej. Organ stwierdził, że art. 1zc ust. 2a rozporządzenia 765/2006, wprowadzający odstępstwo, należy uznać za wyjątek od przewidzianych w prawie Unii środków ograniczających. Zgodnie zatem z przyjętą także w prawie Unii zasadą, przepis o takim charakterze należy interpretować zawężająco. Zawężająca wykładania przepisu nie pozwala przyjąć, że odstępstwo mogłoby być stosowane wobec niewymienionej w tym przepisie obywateli Białorusi, którzy otrzymali inne niż wymienione w tym przepisie zezwolenie na pobyt (tj. inne zezwolenie niż na pobyt stały lub czasowy). Organ wyjaśnia, że art. 1zc ust. 2a rozporządzenia 765/2006 w sposób enumeratywny wymienia przypadki, w których zakaz z art. 1zc ust. 1c rozporządzenia nie ma zastosowania do obywateli białoruskich prowadzących działalność transportową na terenie UE. Ustawodawca europejski nie przewidział możliwości zastosowania w tym przypadku przepisów krajowych ani objęcia wyjątkiem spod zakazu obywateli białoruskich spełniających warunki określone przez poszczególne państwa członkowskie UE. Organ po przytoczeniu art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 223, dalej: "ustawa o ochronie"), regulującego kwestię udzielania ochrony uzupełniającej dodał, że art. 195 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że posiadanie ochrony uzupełniającej oraz przebywanie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż 5 lat jest dopiero podstawą do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt stały. Dlatego też, zdaniem GITD, uznanie, że w stosunku do przedsiębiorstwa transportowego Strony powinien znaleźć zastosowanie art. 1zc ust. 2a rozporządzenia 765/2006, z uwagi na posiadanie przez niego ochrony uzupełniającej, jest nieuprawnione. Pismem z 22 maja 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 14 kwietnia 2025 r., wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania administracyjnego Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 2) art. 11 K.p.a., zasadą przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, 3) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie poczynieniu ustaleń oraz nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę Skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, 4) art. 73 K.p.a., poprzez uniemożliwienie Stronie postępowania zapoznanie się z aktami przedmiotowej sprawy - brak zawiadomienia o zakończeniu przeprowadzonego postępowania dowodowego, w konsekwencji umożliwienia wypowiedzenia się przed wydaniem werdyktu w przedmiotowej sprawie, 5) art 107 § 3 K.p.a., przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby Strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej. Treść jednak skargi nie odpowiada stanowi faktycznemu niniejszej sprawy. Zarzuty dotyczą kary pieniężnej, która nie jest przedmiotem zaskarżonej decyzji, natomiast treść uzasadnienia skargi dotyczy podmiotów, które nie są stroną zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Przedmiotem skargi jest decyzja GITD w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 4 pkt 22 lit ha, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 1 zc ust. 1c i ust. 2a rozporządzenia 765/2006. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. ha u.t.d. użyte w ustawie określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego obejmuje obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia 765/2006. W myśl art. 7 ust. 1 u.t.d. udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest Główny Inspektor Transportu Drogowego (art. 7 ust. 2 u.t.d.). Art. 5 ust. 1 i 2 u.t.d. stanowi natomiast, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009" (ust. 1). Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009 (ust. 2). Zgodnie z art. 1zc ust. 1c rozporządzenia 765/2006 zakazuje się od dnia 2 sierpnia 2024 r. przedsiębiorstwom transportu drogowego ustanowionym w Unii po dniu 8 kwietnia 2022 r., które są w co najmniej 25% własnością białoruskiej osoby fizycznej lub prawnej lub białoruskiego podmiotu lub organu, transportu drogowego towarów na terytorium Unii, w tym tranzytu. Wyjątek od tej zasady określa art. 1zc ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006, który stanowi, że ust. 1b i 1c nie mają zastosowania do przedsiębiorstw transportu drogowego mających siedzibę w Unii, które w co najmniej 25% są własnością obywateli białoruskich będących również obywatelami jednego z państw członkowskich lub posiadających zezwolenie na pobyt czasowy lub stały w państwie członkowskim. Obie ww. regulacje zostały dodane do rozporządzenia nr 765/2006 na mocy rozporządzenia Rady (UE) 2024/1865 z dnia 29 czerwca 2024 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy (Dz.U.UE. L. z 2024 r. poz. 1865 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie 2024/1865"). W motywie 22 preambuły rozporządzenia 2024/1865 wskazano, że celem ww. zmian legislacyjnych jest zminimalizowanie ryzyka obchodzenia przepisów w zakresie sankcji UE. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że prawodawca unijny nie określił, w jakiej formie ma być realizowany zakaz określony w art. 1zc ust. 1c rozporządzenia nr 765/2006. W art. 11 wskazał natomiast, że rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela i uznaje za własne stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 24 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 206/25 oraz w wyroku WSA w Warszawie z 6 listopada 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1528/25 (dostępne w CBOSA), w których wskazano, że państwa członkowskie nie mogą uzależniać stosowania art. 1zc ust. 1c oraz ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006 od wprowadzenia krajowych środków implementujących co jest typowe dla dyrektyw, ale nie rozporządzeń unijnych. Celem rozporządzeń nie jest harmonizacja, ale ujednolicenie prawa w UE (por. art. 288 TFUE). Z uwagi na fakt, że art. 1zc ust. 1c oraz ust. 2a rozporządzenia nr 765/2006 zakładają ocenę indywidualną (np. kryterium obywatelstwa państwa UE) - w ocenie Sądu - skuteczne zastosowanie powołanych przepisów na gruncie krajowym wymaga podjęcia działań o charakterze indywidualnym. W ww. wyroku Sąd podkreślał, że w świetle utrwalonego orzecznictwa TSUE wobec braku uregulowania w prawie Unii danej dziedziny obowiązkiem państw członkowskich - zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej - jest określenie stosownych zasad postępowania (zob. wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r., C-591/10, Littlewoods Retail Ltd and Others przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs, EU:C:2012:478, pkt 24 wraz z przytoczonym orzecznictwem). Co istotne państwa członkowskie określające regulacje proceduralne w celu wykonania rozporządzeń unijnych nie mają pełnej dowolności. Przykładowo, jak wskazał TSUE w pkt 34 wyroku z 11 stycznia 2007 r., C-384/05, J. P. przeciwko Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, EU:C:2007:21, przyjmując przepisy wykonawcze do uregulowań unijnych, władze krajowe zobowiązane są do wykonywania swoich uprawnień dyskrecjonalnych z poszanowaniem ogólnych zasad prawa UE. Kolejnym ograniczeniem dla autonomii proceduralnej państw członkowskich - w świetle art. 51 ust. 1 KPP UE - jest wymóg poszanowania praw wynikających z KPP UE, w tym wynikający z art. 47 KPP UE obowiązek zapewnienia dostępu do skutecznego środka prawnego przed sądem. Obowiązek wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem unijnym jako instrument zapewniania efektywności prawa Unii Europejskiej, Warszawa 2015; B. Wojeciechowski, M. Zirk-Sadowski, Znaczenie prawa europejskiego w kształtowaniu krajowego systemu podatkowego (w:) S. Bogucki, W. Stachurski, R. Wiatrowski, K. Winiarski, B. Wojciechowski, M. Zirk-Sadowski, Podatek od czynności cywilnoprawnych a VAT, Warszawa 2016, s. 25 i n.). Dla skutecznego zastosowania przepisów rozporządzenia 765/2006 na gruncie krajowym, konieczne jest określenie zasad postępowania stosowanych w celu realizacji zakazu określonego jego treścią. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że podstawę prawną do realizacji tego zakazu przez GITD w warunkach polskich stanowi art. 7 ust. 1-2 u.t.d. przy zastosowaniu kryteriów wynikających wprost z powołanego rozporządzenia. Na gruncie prawa krajowego podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia (art. 5 ust. 1 u.t.d.). Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydawane jest w formie decyzji administracyjnej (art. 7 ust. 1 u.t.d.). Właściwym do wydania decyzji ww. przedmiocie jest GITD (art. 7 ust. 2 u.t.d.). Sąd podkreśla, że określony treścią art. 1zc ust. 1c rozporządzenia 765/2006 zakaz transportu drogowego towarów na terytorium Unii, w tym tranzytu ma charakter trwały, a nie czasowy. Zakaz ten skierowany jest do konkretnego adresata i ma na celu zakazanie ściśle określonej grupie osób wykonywania transportu towarów na terenie Unii. Zważywszy powyższe, zdaniem Sądu, dla realizacji ww. zakazu właściwą jest forma decyzji administracyjnej, która chroni prawa stron, w tym wynikające z art. 47 KPP UE prawo do sądu. Podsumowując, Sąd uznał, że organ prawidłowo w zaskarżonej decyzji wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.t.d. oraz art. 1zc ust. 1c rozporządzenia 765/2006. W ocenie Sądu norma określona w art. 7 ust. 2 pkt 2 u.t.d. stanowi normę kompetencyjną dla GITD i ma charakter służebny, wykonawczy dla wskazanego przepisu rozporządzenia UE. W niniejszej sprawie organ ustalił, że Skarżący jest obywatelem Białorusi, któremu 18 sierpnia 2022 r., zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...]. Skarżącemu decyzją Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z 4 lutego 2022 r. nr [...]udzielono ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o ochronie, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Instytucją odrębną od ochrony uzupełniającej udzielanej na podstawie ustawy o ochronie (ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), przez Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców, są instytucje pobytu czasowego oraz pobytu stałego. Kwestie zezwolenia na pobyt czasowy normują przepisy działu V ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2025, poz. 1079), natomiast kwestie zezwolenia na pobyt stały regulują przepisy działu VI tej ustawy. Zezwolenia na pobyt czasowy lub na pobyt stały udziela lub odmawia jego udzielenia wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji (art. 104 ust. 1 i art. 201 ust. 1). W powyższych okolicznościach w stosunku do Skarżącego znajduje zastosowanie art. 1zc ust. 1c rozporządzenia 765/2006, zakazujący od dnia 2 sierpnia 2022 r. przedsiębiorstwom transportu drogowego ustanowionym w Unii po dniu 8 kwietnia 2022 r. – Skarżącemu zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego18 sierpnia 2022 r. – które są w co najmniej 25 % własnością białoruskiej osoby fizycznej lub prawnej lub białoruskiego podmiotu lub organu, transportu drogowego towarów na terytorium Unii, w tym tranzytu. Nie znajduje jednak do Skarżącego zastosowania art. 1zc ust. 2a rozporządzenia 765/2006, normujący wyłączenie tego zakazu w stosunku do obywateli białoruskich będących również obywatelami jednego z państw członkowskich lub posiadających zezwolenie na pobyt czasowy lub stały w państwie członkowskim. Skarżący nie wykazał bowiem w postępowaniu administracyjnym, że jest obywatelem jednego z państw członkowskich albo, że posiada zezwolenia na pobyt czasowy lub stały w państwie członkowskim. Udzielona natomiast Skarżącemu ochrona uzupełniająca, jak zostało to wyżej wyjaśnione, nie jest tożsama z instytucją pobytu czasowego, czy też pobytu stałego. Sąd całkowicie zgadza się ze stanowiskiem organu, że określone treścią art. 1zc ust. 2a wyłączenie nie może być interpretowane rozszerzająco – obejmuje ono wyłącznie obywateli białoruskich będących również obywatelami jednego z państw członkowskich lub posiadających zezwolenie na pobyt czasowy lub stały w państwach członkowskich, nie obejmuje ono obywateli białoruskich objętych ochroną uzupełniającą. Sąd uznał, że organ działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a i prawidłowo ustalił stan faktyczny, a następnie dokonał jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organ podjął zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organ dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że wobec Skarżącego zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie zakazu z art. 1zc ust. 2a rozporządzenia 765/2006 (art. 80 K.p.a.). Organ ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadnił powody cofnięcia Skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.