VI SA/Wa 1876/04

PostanowienieWSA w Warszawie2004-12-28

Skład orzekający: Sędzia NSA - Stanisław Gronowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na postanowienie o wstrzymaniu natychmiastowej wykonalności decyzji nakładającej karę pieniężną, wydane na podstawie ustawy o transporcie drogowym, jest dopuszczalna, jeśli ustawa ta nie przewiduje odrębnego środka zaskarżenia na takie postanowienie?
Ratio decidendi
Skarga na postanowienie o wstrzymaniu natychmiastowej wykonalności decyzji nakładającej karę pieniężną, wydane na podstawie ustawy o transporcie drogowym, jest niedopuszczalna, ponieważ ustawa ta nie przewiduje odrębnego środka zaskarżenia na takie postanowienie. Przepisy dotyczące rygoru natychmiastowej wykonalności są normami prawa materialnego, a brak odrębnego środka zaskarżenia oznacza, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.
Stan faktyczny
Skarżący K. B. zaskarżył postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, które oddaliło jego wniosek o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji nakładającej karę pieniężną. Decyzja organu I instancji została opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Stanisław Gronowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2004 r. skargi K. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transport-tu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. [...] w przedmiocie wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia - odrzucić skargę - Skargą, nazwaną zażaleniem, skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w którym oddalono wniosek skarżącego o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, nakładającej karę pieniężną. Rygor natychmiastowej wykonalności został nadany decyzji organu I instancji zgodnie z przepisem art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). W świetle tego przepisu decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 4. Stosownie zaś do art. 93 ust. 4 tej ustawy przedsiębiorca krajowy uiszcza nałożoną karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia; spoczywa na nim obowiązek niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia kary pieniężnej organowi, który ją nałożył. Przepisy art. 93 ust. 3 i 4 powołanej ustawy, w kwestii rygoru natychmiastowej wykonalności, są normami prawa materialnego. W omawianym zakresie wspomniane przepisy są regulacjami wyczerpującymi, na co w szczególności wskazuje przepis art. 94 ust. 6, normujący kwestię zwrotu kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji. Innymi słowy, powołana ustawa nie przewiduje odrębnego środku zaskarżenia na rozstrzygnięcie dotyczące nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, poza możliwością złożenia odwołania na decyzję nakładającą karę pieniężną. Z powyższych względów, wbrew stanowisku skarżącego, w sprawie nie może mieć zastosowania przepis art. 108 § 2 k.p.a. Skoro zatem na skarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, skarga jest niedopuszczalna (por. art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Stąd skarga podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 wyżej powołanej ustawy).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło