VI SA/Wa 1876/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzja z dnia [...] lipca 2003 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na firmę K. Sp. z o. o. z siedzibą w N., karę pieniężną w wysokości 2500 zł. (dwa tysiące pięćset złotych) 2000 zł. za brak zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne i 500 zł. za brak wykresówki. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowił brak zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych, jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej przez skarżącego, a także nieokazanie przez kierującego pojazdem Pana M. B. wykresówki za dzień [...] czerwca 2003 r. Strona w odwołaniu wyjaśnia, iż jest małą spółką zajmującą się produkcją wyrobów i akcesoriów w branży klimatyzacji i wentylacji. Ze względu na skromną bazę transportowa (używany tylko jeden samochód) oraz szczupłą kadrę pracowników nie jest w stanie śledzić wszystkich przepisów regulujących przewóz drogowy. Strona stwierdza także, że jest Zakładem Pracy Chronionej i z mocy odpowiednich ustaw są zwolnieni z opłat za wydawanie w/w zaświadczeń. W związku z powyższym strona wnosi o anulowanie kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości zaskarżoną decyzję i nałożył na firmę K. Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 2200 zł. za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. W uzasadnieniu decyzji podano między innymi, że: zgodnie z art. 33 ust 1 cytowanej ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 87 ust. 2 podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1 i 1 a tegoż artykułu wypis z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2003 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia sankcjonuje karą 2000 zł. Z protokołu nr [...] z kontroli drogowej dokonanej w dniu [...] lipca 2003 r. jednoznacznie wynika, iż był wykonywany przewóz na potrzeby własne. Zostały spełnione przesłanki o których stanowi art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Bezspornym jest, że w chwili kontroli kierowca nie posiadał wypisu z zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne, strona tego faktu w odwołaniu nie kwestionuje. W art. 33 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym są wymienione podmioty, których obowiązek uzyskania zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne nie dotyczy. Kontrolowany w dniu [...] lipca 2003 r. przedsiębiorca nie spełniał wymogów określonych w w/w artykule, w związku z tym zaświadczenie powinien posiadać. W załączeniu do odwołania strona przesłała kserokopie zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne wraz z wypisem z datą wydania [...] lipca 2003 r. Jest to zatem sześć dni po kontroli i przesłanie kserokopii dokumentów nie może stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 1354 ze zm.) o czasie pracy kierowców obowiązującej w dniu kontroli kierowca, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli, przedstawia zapisy z przyrządu kontrolnego za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Zgodnie art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego powinien między innymi mieć i okazać zapis urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.11 ust. 2 lit. b załącznika do w/w ustawy który karą 200 zł. sankcjonuje nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli drogowej. Podczas kontroli drogowej w dniu [...] lipca 2003 r. pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Pan M. B., stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o czasie pracy kierowców. Kontrola odbywała się w czwartek, stosownie do art. 15 ustawy o czasie pracy kierowców Pan M. B. powinien okazać pięć wykresówek (cztery z bieżącego tygodnia i jedną z ostatniego dnia jazdy poprzedniego tygodnia). Zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole z kontroli drogowej kierowca nie okazał jednej wykresówki za dzień [...] czerwca 2003 r. [...]. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tej ustawy. Mając na uwadze wyżej wskazaną normę, należało decyzję organu I instancji uchylić i nałożyć karę 2200 zł. stosując przepisy obowiązujące w chwili orzekania organu II instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło K. Sp. z o.o. zwana dalej skarżącą. Skarga nie zawierała żadnych zarzutów merytorycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. zawiesił postępowanie w powyższej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. podjął postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania upadłościowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji w sposób prawidłowy zastosowały, w odniesieniu do ujawnionego w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2003 r. stanu faktycznego, odpowiednie przepisy prawne. W chwili kontroli skarżący wykonywał przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Świadczy chociażby o tym treść protokołu podpisanego bez uwag przez kierującego. Natomiast w odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. skarżąca przyznaje, że w momencie kontroli samochodu kierowca nie posiadał wymaganego zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne oraz wykresówki za dzień [...] czerwca 2003 r. Do odwołania skarżąca załączyła kopie stosownego zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego w dniu [...] lipca 2003 r., a więc po dacie kontroli oraz oświadczenie o nie prowadzeniu pojazdu w dniu [...] czerwca 2003 r. przez kontrolowanego kierowcę M. B. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 87 ust. 2 w/w ustawy podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne przedsiębiorcy, kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, zaświadczenie lub wypis z zaświadczenia o którym mowa w art. 33 ustawy. Zgodnie z art. 92 ust. 1 wymienionej ustawy w zw. z lp. 1.1.7 zał. do tej ustawy wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia podlega karze pieniężnej w wysokości 2000 zł. Fakt załączenia do odwołania od decyzji I instancji zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne i wypisu nie ma wpływu na powyższe rozstrzygnięcie, gdyż zaświadczenie zostało wydane po dacie kontroli tj. 9 lipca 2003 r. Artykuł 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców zobowiązuje kierowcę do przedstawienia, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzania kontroli, zapisów z przyrządu kontrolnego za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd. Stosownie zaś do art. 87 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli (...) zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy kto wykonuje transport drogowy, lub przewóz na potrzeby własne nie przestrzegając przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest przepis lp. 1.11.11. 1 b załącznika do ustawy o transporcie drogowym zgodnie z którym karze podlega nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli drogowej - za każdą wykresówkę - w wysokości 200 zł. Z protokołu kontroli wynika, iż kierowca Pan M. B. nie okazał podczas kontroli (tj. 3 lipca 2003 r.) wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu z dnia [...] czerwca 2003 r. Słusznie, zatem nałożona została, kara pieniężna w wysokości 200 zł. Nadesłanie dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu wraz z odwołaniem nie zmienia sytuacji, gdyż przepis art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców zobowiązuje kierowcę do przedstawienia, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzania kontroli, zapisów z przyrządu kontrolnego za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd, a więc w ten dokument kierowca winien być wyposażony w chwili kontroli. Na koniec należy podkreślić, że zgodnie z dyspozycją art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452) do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tej ustawy. Dlatego też organ II instancji prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i zastosował przepisy obowiązujące w dacie orzekania. Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. weszła w życie z dniem 28 sierpnia 2003 r. Biorąc powyższe pod rozwagę, na zasadzie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.