VI SA/Wa 1876/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] maja 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] maja 2007r. Dyrektora ds. Zarządzania w Zarządzie Dróg Miejskich, działającego w imieniu Prezydenta [...] W. odmawiającą wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 29 listopada 2006 r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – dalej zwana C.- wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich w W. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przy ul. W. w rejonie ul.B. w celu dalszego funkcjonowania nośnika reklamowego o powierzchni 36 m2, na okres od 1 grudnia 2006 r. do 30 listopada 2007r. Strona wniosła o ustalenie opłaty w czterech równych ratach. Wniosek zawierał jednozdaniowe uzasadnienie i nie dołączono do niego żadnych dokumentów. Pismem z dnia 13 grudnia 2006r. organ zawiadomił wnioskodawczynię, że zostanie wydana decyzja odmowna oraz, że strona zgodnie z art. 10 Kpa może zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym. Strona zapoznała się z materiałami sprawy w dniu 12 stycznia 2007r. W aktach znajdują się następujące materiały: 1/ Strona tytułowa Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 Gambit 2005, oraz komunikat z posiedzenia rady Ministrów z 19 kwietnia 2005r., że podjęła uchwałę w sprawie Programu GAMBIT. 2/ wyniki badań natężenia ruchu opracowane przez Biuro Planowania Rozwoju [...], z których wynika, że w porannym szczycie natężenie ruchu na wnioskowanej ulicy wynosi 3460 pojazdów na godzinę, a w szczycie popołudniowym 2760 pojazdów na godzinę; 3/ pismo Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji z dnia 21 września 2006 r. w sprawie zmiany stałej organizacji ruchu na terenie [...] W. w zakresie dopuszczalnych limitów prędkości, w którym wnioskowane jest podniesienie dopuszczalnej prędkości na ul. W. do 70 km/godz. 4/ opinia w sprawie zagrożeń dla kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg w [...] W., opracowaną przez inż. L.K. z Pracowni Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego w Instytucie Badawczym Dróg i Mostów; 5/ Biała Księga – Europejska Polityka transportowa w horyzoncie do 2010r.: czas wyborów, 6/ dokument Wydziału Badań Ruchu i Rozwoju Dróg dotyczący stanu bezpieczeństwa drogowego w W.w 2006r.; 7/ pismo Ministra Transportu do Prezydenta W. z dnia 12 października 2006r. opiniujące negatywnie rozszerzenie możliwości udostępnienia pasa drogowego pod reklamy. W aktach znajdują się też kopie dwóch artykułów prasowych krytycznie odnoszące się do reklam umieszczanych na ulicach W.. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Dyrektor ds. Zarządzania i Zarządu Dróg Miejskich, działający z upoważnienia Prezydenta [...] W., powołując się na art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 1 p.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, z późn. zm., dalej zwana u.d.p.) odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. W. w rejonie ul. B. w celu umieszczenia obiektu reklamowego. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na opisane wyżej materiały i wynikającą z nich konieczność zapewnienia bezpieczeństwa drogowego oraz plan sytuacyjny reklamy i wyniki badań natężenia ruchu opracowane przez Biuro Planowania Rozwoju W.. Wskazał na fakty powszechnie znane dotyczące przyrostu natężenia ruchu drogowego na sieci ulic w W., stałą tendencję wzrostu liczby wypadków drogowych oraz założenia dołączonego do akt sprawy, przyjętego przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r. Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005. Powołał się ponadto na dołączoną do akt opinię w sprawie zagrożeń kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg w [...] W. sporządzoną na druku Instytutu Badawczego Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, a podpisaną przez mgr inż. L.K., z której wynika, m.in., że w 2005r. wzrosła liczba wypadków, a szczególne zagrożenie powodują reklamy, które rozpraszają uwagę kierowcy i powodują zatrzymanie jego wzroku na reklamie /fiksację/ i przyczyniają się do zwiększenia liczby wypadków. Ponadto wskazał, że na ul. W. G. ma zostać wprowadzona zmiana stałej organizacji ruchu, w zakresie dopuszczalnego limitu prędkości, który wynosić będzie 70 km/h. Wnioskodawczyni zaskarżyła powołaną decyzję do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 6 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji przez Dyrektora do spraw Inwestycji Zarządu Dróg Miejskich w W. mgr inż. M. K., który nie posiadał ważnego umocowania oraz naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego na okoliczność, czy ustawienie nośnika reklamy na ul. W. G. w rejonie ul. B. może spowodować realne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż upoważnienie do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, które udzielone zostało przez Prezydenta Miasta [...] W. wskazanemu Dyrektorowi ds. Inwestycji Zarządu Dróg Miejskich w W., w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie miało mocy prawnej, bowiem wcześniej wygasło w związku z wygaśnięciem z mocy prawa mandatu Prezydenta Miasta [...] W. H.G. w grudniu 2006 r., z uwagi na to, że nie złożyła ona w przewidzianym prawem terminie oświadczenia, o którym mowa w przepisie art. 26 ust. 1 pkt la) ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1089 i Nr 214, poz. 1806). Skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu decyzji nie zostały wskazane żadne konkretne dowody na poparcie tezy, że istnieje faktyczne zagrożenie dla kierowców w obszarze funkcjonowania przedmiotowego urządzenia. W treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji brak jest wskazania, jaką konkretnie liczbę wypadków drogowych odnotowano w pobliżu przedmiotowego nośnika. Brak jest również wskazania przez organ, ile kolizji drogowych, z ogólnej liczby wypadków, spowodowanych zostało przez przedmiotowy nośnik reklamowy. Powyższe prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie żadnych szczegółowych analiz, ani wizji lokalnych w rejonie ul. W. G.i ul. B. organ nie wykonał. Ponadto, wyniki badań, na które powołuje się organ w treści zaskarżonej decyzji, w szczególności dane i wnioski zawarte w Opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów - Pracowni Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego są niewiarygodne i nie mają waloru dokumentu naukowego. Brak w nich bowiem podstawowych elementów treści opracowania badawczego o charakterze naukowym, w tym zgodnego ze wskazówkami metodycznymi określenia zarówno założeń badawczych, materiału badawczego, przyjętej metody badawczej oraz kryteriów opracowania wyników badań, jak również szczegółowego opisu przeprowadzonych badań. Z analizy treści przedmiotowej opinii wynika zaś, że odnośnie urządzenia reklamowego objętego wnioskiem inwestora, faktycznie żadnych badań Instytut Badawczy Dróg i Mostów nie przeprowadził. W opinii dokonana została jedynie wybiórcza i subiektywna kompilacja wyników badań, które dotyczą wpływu nośników reklamowych na zachowania kierowców w różnych krajach świata. Skoro organ twierdzi, iż przedmiotowy nośnik reklamowy zagraża bezpieczeństwu uczestników ruchu drogowego, to stopień tego zagrożenia powinien zostać określony przez organ konkretnie dla miejsca lokalizacji tego urządzenia reklamowego. Tymczasem powołany w decyzji materiał dowodowy dotyczy jedynie ogólnych badań związanych z reklamami w Polsce i na świecie. W oparciu o ten materiał dowodowy organ nie wykazał realności zagrożenia dla uczestników ruchu, powodowanego przedmiotowym nośnikiem reklamowym. Skarżąca zarzuciła ponadto, że w chwili obecnej w pasie drogi, w sąsiedztwie urządzenia reklamowego objętego zaskarżoną decyzją, jak również w pasie drogi innych ruchliwych ulic W. funkcjonują nośniki reklamowe firm konkurencyjnych, co do których Zarząd Dróg Miejskich nie twierdzi, iż zagrażają bezpieczeństwu kierowców. Urządzenia reklamowe należące do firmy C. C. umieszczone na słupach oświetleniowych nadal pozostają w pasie drogowym. Świadczy to o nierównym traktowaniu przez organ przedsiębiorców z branży reklamy zewnętrznej. Praktyka przyjęta przez urzędników Zarządu Dróg Miejskich w W.jest więc sprzeczna z zasadą równego traktowania podmiotów gospodarczych, znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej, która została wyrażona w art. 32 Konstytucji RP. W ten sposób naruszona została również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. powołując się na art. 138 § 1 p.1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał, że zasadą jest ochrona pasa drogowego, zaś umieszczanie w pasie drogowym urządzeń nie związanych z zarządem drogami może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Każde umieszczenie w pasie drogowym urządzenia niezwiązanego z zarządem drogami zagraża bezpieczeństwu drogowemu. Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest więc wyjątkiem i musi być spowodowane względami, które uzasadniają odstąpienie od zasady ochrony dobra nadrzędnego jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Organ powołał się na orzeczenie NSA z dnia 2 lutego 2005r. /sygn.akt I OSK 1026/04, Lex 171170/ i podkreślił, że zarządca drogi nie jest obowiązany udowadniać wnioskodawcy, iż reklama umieszczona w ruchliwym punkcie miasta zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdyż teza ta jest oczywista. Ciężar dowodu, że bezpieczeństwo ruchu nie ucierpi spoczywa na wnioskodawcy, który powinien przekonać zarządcę drogi, że reklama nie będzie miała wpływu na bezpieczeństwo ruchu. Organ uznał za nieuzasadniony zarzut nierównego traktowania podmiotów gospodarczych i wskazał, że w niniejszej sprawie ocenia tylko okoliczności wydania zaskarżonej decyzji. Wydawanie zezwoleń jest czasowo ograniczone, a organ z urzędu wie, że obecnie powszechną praktyką jest odmowa wydawania zezwoleń w sytuacji upływu terminu zezwoleń dotychczasowych. Zasadę zaufania obywateli do organów Państwa jest podrzędna wobec konieczności właściwej interpretacji przepisów prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła C. sp. z o. o. wnosząc o jej uchylenie i wstrzymanie wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi: 1/ naruszenie art.77 § 1 kpa w związku z art. 7 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego, że umieszczenie nośnika na ul. W. w rejonie ul. B, realnie zagraża bezpieczeństwu ruchu oraz oparcie rozstrzygnięcia na pseudonaukowej opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów wydanej przez osobę nieuprawnioną; 2/ naruszenie art.6 kpa polegające na dyskryminowaniu C, w stosunku do innych podmiotów reklamy zewnętrznej; 3/ naruszenie art.11 i art.8 kpa w związku z art.107 § 3 kpa polegające na braku wskazania podstawy faktycznej i prawnej zmiany poglądu organu, co do istnienia szczególnych przesłanek umieszczenia reklamy na ul. W, w rejonie ul. B,. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów stawianych przez stronę opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów – Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. Skarżąca zarzuciła, że opinia ta została podpisana przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania Instytutu na zewnątrz oraz, że nie ma ona waloru dokumentu naukowego. W opinii dokonana została bowiem jedynie wybiórcza i subiektywna kompilacja wyników badań, które dotyczą wpływu nośników reklamowych na zachowania kierowców w różnych krajach świata. Skarżąca dołączyła do skargi opracowanie naukowe Instytutu Transportu Wirginia Tech w Wirginii /USA/ dotyczące przyczyn wypadków, z którego wynika, że billbordy przydrożne, które przykuwają największą uwagę, nie mają wpływu na jakość jazdy kierowcy. Negatywne okoliczności powołane w opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów – Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego są więc zdaniem skarżącej całkowicie niewiarygodne. Skarżąca podniosła, że w pasach drogowych funkcjonują nośniki innych firm, co świadczy o nierównym traktowaniu przez organ i jest sprzeczne z art.32 Konstytucji. Nowe obiekty reklamowe firm C. C. i S. funkcjonują na latarniach i wiatach przystankowych. Skarżąca zarzuciła, że organ nie wyjaśnił, dlaczego wcześniej uważał umieszczenie nośnika we wnioskowanym miejscu za zgodne z art.39 ust.3 u.d.p. , a obecnie zmienił zdanie w tej kwestii. Skarżąca przywołała art.38 ust.1 u.d.p., zgodnie z którym obiekty istniejące w pasie drogowym mogą pozostać i wskazała, że jej nośnik reklamowy strony, który wcześniej umieszczony był w pasie drogowym także może pozostać nadal, zaś organ wadliwie zastosował art.39 ust.1 i 3 u.d.p. zamiast.38 u.d.p. Strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji podnosząc, że usunięcie nośnika reklamy z pasa drogowego, naraża ją na koszty i znaczne straty z uwagi na niewywiązanie się z zawartych kontraktów, zachodzi więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Dołączyła do skargi 3 zdjęcia nośników reklamowych innych firm umieszczonych w pasie drogowym w ruchliwych punktach miasta, w tym na ul. W.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Podkreśliło, że umieszczając nośnik reklamowy bez zezwolenia w pasie drogowym wnioskodawczyni działa na własne ryzyko. Wnioskodawczyni nie przekonała organu, że umieszczenie nośnika we wskazanym przez nią miejscu stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Ciężar dowodu tej okoliczności spoczywa na wnioskodawcy, a wnioskodawca jej nie wykazał, zaś organ wykazał, że umieszczenie reklamy zagraża bezpieczeństwu drogowemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270, dalej zwanej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że narusza ona prawo zatem skarga podlega uwzględnieniu, choć z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącą. W sprawie niniejszej zarówno strona jak i organ popełniali błędy prowadzące do niewyjaśnienia sprawy z naruszeniem art.7 i art.77 § 1 kpa. Jednak rzeczą organu jest czuwać nad prawidłowym przebiegiem postępowania i przestrzeganiem przepisów procesowych, w taki sposób aby rozstrzygnięcie zapadało po należytym wyjaśnieniu sprawy. W sprawie niniejszej tak się nie stało. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z § 1 ust.3 p.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) do wniosku o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego należy dołączyć szczegółowy pan sytuacyjny w skali 1:1000 lub 1:1500 z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego, a w przypadku umieszczenia reklamy z podaniem jej wymiarów. To ten dokument indywidualizuje sprawę i pozwala uznać, że organ rozważał zasadność wyrażenia zgody na konkretną reklamę w konkretnym miejscu. Omawiany dokument pozwala też na zbadanie zachowania warunków ustawowych /art.43 u.d.p./, co do odległości reklamy od krawędzi jezdni oraz skonfrontowania miejsca umieszczenia reklamy z wynikami badań natężenia ruchu. W sprawie niniejszej do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty. Okoliczność ta wynika z samej treści wniosku, oraz z faktu, że w aktach brak omawianego dokumentu. W tym stanie rzeczy wniosek był niekompletny i powinien zostać zastosowany przez organ art.64 § 2 kpa, bowiem bez wskazanego dokumentu rozpoznanie sprawy i rzeczywiste jej wyjaśnienie było niemożliwe. Tak się jednak nie stało i organ rozpoznał sprawę nie mając w aktach wymaganego rozporządzeniem dokumentu. W tej sytuacji na skutek naruszenia art.64 § 2 kpa i pominięcia dokumentu wymaganego rozporządzeniem z 1 czerwca 2004r. organ z naruszeniem art.7 kpa nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego i z naruszeniem art.77 § 1 kpa nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Przypomnieć należy, że w wyroku z dnia 18 stycznia 2006r. /VI SA/WA 2220/05, Lex 206535/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że: "1. Ocena usytuowania tablicy reklamowej pod kątem wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego musi być dokonana w realiach miejsca planowanej lokalizacji, przy uwzględnieniu rozmiarów, kształtu i pozostałych parametrów konstrukcyjnych tablicy, jej wyglądu w przestrzeni tego miejsca, jak również przy zastosowaniu właściwych w okolicznościach sprawy przepisów prawa. 2. Zgoda zarządcy drogi przewidziana w art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) ma formę decyzji o charakterze uznaniowym. Organ administracyjny zanim podejmie w takiej sytuacji rozstrzygnięcie i zadecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, aby uniknąć zarzutu dowolności, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie stan faktyczny sprawy w kontekście zastosowanego przepisu prawa, a następnie wykazać, jakie powody przeważyły za takim, a nie innym rozstrzygnięciem.". Pogląd powyższy Sąd w pełni podziela. Każdy wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego musi być indywidualnie rozpoznany i rozstrzygnięty, zatem nie wystarczy przedstawienie w uzasadnieniu ogólnych rozważań na temat reklam w pasie drogowym, bez ich odniesienia do konkretnego miejsca i konkretnej reklamy. To odniesienie rozważań ogólnych do konkretnej reklamy w konkretnym miejscu nie jest możliwe bez planu sytuacyjnego reklamy. W sprawie niniejszej tego obowiązkowego dokumentu nie było, co uniemożliwiło indywidualizację rozstrzygnięcia. Rozważanie w tym stanie rzeczy dalszych zarzutów skargi nie jest uzasadnione, bowiem w ocenie Sądu sprawa w ogóle nie została zindywidualizowana, a bez precyzyjnego określenia przy pomocy omawianego dokumentu miejsca umieszczenia i rodzaju nośnika, wszystkie rozważania organu są rozważaniami ogólnymi, a nie rozważaniami na temat konkretnej sprawy. Wobec braku zindywidualizowania sprawy, zarzuty naruszenia prawa materialnego są przedwczesne, gdyż nie wiadomo jak sprawa byłaby rozstrzygnięta, gdyby była należycie wyjaśniona. Wobec braku dokładnego określenia miejsca umieszczenia nośnika rozważania organu nie są rozważaniami na temat konkretnego wniosku, tylko rozważaniami ogólnymi, a takie rozważania ogólne nie mogą być podstawą rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej. Ta okoliczność jest wystarczającym powodem do uznania, że doszło do uchybienia procesowego mającego wpływ na wynik sprawy i uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali stan faktyczny konkretnej sprawy na podstawie dowodów wymaganych przepisami prawa i powiąże ustalony stan faktyczny z regulującymi ten stan faktyczny przepisami prawa. Zważywszy powyższe działając na podstawie art. 145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji działając na podstawie art.152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 i 205 p.p.s.a. i zasądził na rzecz skarżącej kwotę 200,00 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.