VI SA/Wa 1878/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów oddala skargę Pismem z dnia 16 października 2006 roku H. Spółka z o.o. ponownie zwróciła się do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z wnioskiem o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań tj. stacji kontroli pojazdów rodzaju B rozszerzonego o badania d, e. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2006 roku Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydał stronie poświadczenie wskazując na spełnienie przez spółkę wymagań odnośnie prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów B. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Ministra Transportu. Organ II instancji decyzją z dnia [...] maja 2007 roku, Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...] lipca 2007 roku Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydał decyzję Nr [...], 1) poświadczającą, że przedsiębiorca H. Sp. z o.o. posiada wyposażenie i warunki lokalowe zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów B z ważnością tego poświadczenia do 31 grudnia 2010 roku chyba, że nastąpi zmiana stanu faktycznego, dla którego zostało wydane 2) odmawiającą wydania poświadczenia do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie badania d i e. Pismem z dnia 9 sierpnia 2007 roku strona odwołała się od decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] lipca 2007 roku. W odwołaniu strona podniosła, że "prawa nabyte w zakresie uprawnień dla stacji kontroli pojazdów przez M. H. przed dniem 2 lipca 2004 roku nie mogą jej zostać zabrane z tego powodu, że dokonała przekształcenia swojego przedsiębiorstwa". Z tych względów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z pkt. 2. Po rozpoznaniu odwołania Minister Transportu decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 roku Nr [...] powołując się na art. 138 § 1 k.p.a. i art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku, Nr 108 poz. 908 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 83 ust. 3-4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym poświadczenie wydane jest w oparciu o wyniki sprawdzenia stacji kontroli pojazdów przez uprawniony organ. Poświadczenie określa zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań i zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane, na dłużej niż 5 lat od daty jego wydania. Oznacza to tym samym, że konstrukcja poświadczenia, wydawanego w formie decyzji administracyjnej zakłada, że poświadczenie dotyczy jedynie badania stanu faktycznego w zakresie spełnienia przez przedsiębiorcę prowadzącego stację kontroli pojazdów wymagań przedmiotowych przewidzianych rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 10 lutego 2006 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40 poz. 275). W myśl art. 83 ust. 3 pkt 5 i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu Drogowym stację kontroli pojazdów prowadzić może przedsiębiorca, który posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Poświadczenie jest wydawane w drodze decyzji administracyjnej przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Zdaniem Ministra Transportu, powyższe przepisy jednoznacznie wskazują podmiot praw i obowiązków wynikających z tychże przepisów – jest nim przedsiębiorca. Sprawą drugorzędną jest miejsce prowadzenia działalności – stacja kontroli pojazdów która mogąc być we władaniu różnych przedsiębiorców nie jest samoistnym źródłem praw nabytych dla tych przedsiębiorców. Spółka H. Sp. z o.o. powstała w dniu 29 lipca 2004 roku a więc podlega nowym uwarunkowaniom prawnym, które przewidują istnienie stacji okręgowej i podstawowej. Uprawnienie do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań zachowali tylko ci przedsiębiorcy, którzy je uzyskali przed wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173 poz. 1808) tj. przed dniem 21 sierpnia 2004 roku. Wnioskująca firma tego warunku nie spełniła stąd możliwe jest wydanie jej poświadczenia, że posiada wyposażenie i warunki lokalowe zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów B. Na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] sierpnia 2007 roku w pkt 2 H. Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi strona odwołała się do Protokołu z oględzin i badań stacji kontroli pojazdów [...] z dnia [...] czerwca 2007 roku z którego wynika, że przedmiotowa stacja spełnia wymagania pod względem wyposażenia do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie badań d i e. Zdaniem Skarżącej, z przepisów prawa tj. z art. 83 ust. 3 pkt. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może jedynie sprawdzać pod kątem wyposażenia kontrolno – pomiarowego oraz warunków lokalowych gwarantujących wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów a ta prowadzona przez skarżącą stacja posiada. Nie powinien natomiast wnikać w zmiany własnościowe i zajmować się ich wpływem na wydane rozstrzygnięcie. Rozważania tego typu przekraczają jego kompetencje określone w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Organem, rozstrzygającym w powyższym zakresie jest właściwy miejscowo starosta lub prezydent miasta. Z tych względów zaskarżona decyzja w powyższym zakresie jest niezgodna z prawem i powinna być uchylona. Niezależnie od powyższego z dokumentów wynika, iż przedsiębiorca M. H. posiadała uprawnienia na prowadzenie badań technicznych pojazdów o podstawowym zakresie "B" rozszerzonym o badania d, e. W dniu 29 listopada 2004 roku przedsiębiorca M. H. przeniosła cały swój majątek ruchomy i budynek do H. Sp. z o.o. i od tego czasu rozpoczęła działalność jako przedsiębiorca w spółce H., wbrew twierdzeniom organu nie jest sprawą drugorzędną miejsce prowadzenia działalności, albowiem decyzja wydana jest dla konkretnej oznaczonej adresem stacji kontroli pojazdów. Adres stacji umieszczony jest w decyzji przed oznaczeniem przedsiębiorcy co także wskazuje na hierarchię ważności: najpierw stacje jako przedsiębiorstwo dopiero potem oznaczenie przedsiębiorcy ją prowadzącego. Istotą decyzji jest stacja a nie przedsiębiorca to ona ma posiadać wyposażenie i warunki lokalowe zgodnie z wymaganiami. Gdyby tak nie było, to do wydania poświadczenia wystarczałoby posiadanie wyposażenia oraz lokal bez konieczności sprawdzania prawidłowości rozmieszczenia wyposażenia. Minister Transportu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Zdaniem organu nieuzasadnione jest twierdzenie strony, że Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydając decyzję w I instancji przekroczył swoje kompetencje. Organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Jeśli w przedmiotowej sprawie organ powziął wiadomość, że strona w świetle obowiązujących przepisów nie jest uprawniona do prowadzenia stacji kontroli pojazdów o rozszerzonym zakresie badania, to był zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującymi przepisami tj. odmowy wydania poświadczenia uprawniającego stronę do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie. Poświadczenie określające zakres badań do wykonywania których uprawniony jest przedsiębiorca jest dokumentem na podstawie którego Starosta dokonuje wpisu przedsiębiorcy do ewidencji przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, Minister Transportu podkreślił, że uprawnienie do wykonywania badań rodzaju B oraz badań dodatkowych d i e posiadała M. H., która prowadziła stację kontroli pojazdów pod nazwą A. A.. W dniu 29 listopada 2004 roku aktem notarialnym repertorium [...] powołano spółkę H. Sp. z o.o. w którym jednym z udziałowców została M. H. Spółka ta dopiero w dniu 6 grudnia 2006 roku nabyła od M. H. majątek ruchomy i budynek stacji kontroli pojazdów. Nie oznacza to jednakże, że przez ten akt nabyła również uprawnienia do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, albowiem przysługiwały one osobiście sprzedającemu. Obecne przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym przewidują dwa typy stacji kontroli pojazdów tj. podstawową i okręgową bez konstrukcji mieszanych. Jedynie wyjątkowy charakter regulacji przejściowej tj. ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173 poz. 1808) na zasadzie odstępstwa od obecnie obowiązującego modelu umożliwił przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania dalsze prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Regulacja ta dotyczy jednakże tylko i wyłącznie tych przedsiębiorców, który posiadali zezwolenie Starosty na prowadzenie takiej działalności wydane przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, czyli przed dniem 21 sierpnia 2004 roku. Zdaniem organu adresatem tej normy jest przedsiębiorca nie zaś przedsiębiorstwa a ponieważ H. Spółka z o.o. nie posiadała takiego zezwolenia to przepisy ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej nie mają do niej zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późń. zm., dalej zwana p.p.s.a.). Rozpatrując skargę, mając na względzie powyższe kryteria, Sąd uznał ją za niezasadną, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszym rzędzie wymaga rozważenia jaka jest istota działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą Spółkę. Otóż działalność w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków określonych przepisami prawa i uzyskanie wpisu w rejestrze działalności regulowanej (art. 83 ust 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Wymogi, jakie ma spełniać przedsiębiorca, prowadzący stację kontroli pojazdów zostały określone w art. 83 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednym z nich (art. 83 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy), jest posiadanie przez przedsiębiorcę poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Owe poświadczenie wydawane jest w drodze decyzji przez Dyrektora Dozoru Technicznego po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów (art. 83 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, iż organ wydający poświadczenie ma ograniczyć się tylko do sprawdzenia wyposażenia kontrolno – pomiarowego i warunków lokalowych gwarantujących wykorzystywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów, czyli ma potwierdzić określony stan faktyczny w oderwaniu od osoby, dla której poświadczenie jest wydawane. Adresatem decyzji, wydawanej przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego jest bowiem przedsiębiorca, który następnie, aby podjąć regulowaną działalność powinien uzyskać wpis do rejestru prowadzonego przez starostę, właściwego ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem (art. 83 a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym). Aby uzyskać wpis przedsiębiorca powinien złożyć wniosek oraz oświadczenie o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności (art. 83a ust. 3, 4, 5, 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W rejestrze obok innych danych ujawnia się zakres badań, wynikający z poświadczenia wydawanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Organ rejestrowy nie ma prawnego obowiązku weryfikacji danych, informacji i dokumentów przed dokonaniem wpisu do rejestru. Obowiązek taki powstaje ex post wpisu do rejestru (Kazimierz Stryczkowski Prawo gospodarcze publiczne Lexis Nexis Warszawa 2005 str. 272) w ramach wykonywanego przez Starostę nadzoru stosownie do art. 83b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Obowiązująca w dacie wydania zaskarżonych decyzji ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 83 ust 1 przewiduje przeprowadzenie badań technicznych pojazdów przez dwa rodzaje stacji tj. podstawową stację kontroli pojazdów i okręgową stację kontroli pojazdów oraz określa zakres przeprowadzonych przez te stacje badań. Zatem ustawa co do zasady nie dopuszcza możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, któremu udzielono by prawa do przeprowadzenia niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Jedynym wyjątkiem od tej zasady jest regulacja zawarta w art. 73 ust 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173 poz. 1808). Przepis ten umożliwił przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania na podstawie zezwolenia Starosty ważnego w dniu wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej tj. w dniu 21 sierpnia 2004 roku na prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Bezspornym jest w sprawie, że skarżąca spółka tj. H. Sp. z o.o. w dniu 21 sierpnia 2004 roku takich uprawnień nie posiadała. Z przedstawionych przez stronę wyjaśnień i dokumentów, jak ustaliły to organy wydające decyzję w niniejszej sprawie Spółka kapitałowa H. Sp. z o.o. powstała na mocy aktu notarialnego z dnia 29 listopada 2004 r., zaś została zarejestrowana w KRS w dniu 7 stycznia 2005 roku. W dniu 6 maja 2005 roku spółka H. zakupiła od swojego poprzednika tj. od M. H. prowadzącej działalność pod nazwą A. A. wyposażenie i urządzenie stacji kontroli pojazdów. W tym miejscu należy podkreślić, że A. A. i H. Sp. z o.o. są to dwa różne podmioty gospodarcze. W pierwszym przypadku podmiotem była osoba fizyczna tj. M. H. zaś w drugim podmiotem jest spółka kapitałowa. W wyniku umowy sprzedaży wyposażenia stacji M. H. nie przekazała swoich uprawnień co do prowadzenia stacji kontroli pojazdów do badania pojazdów rodzaju "B /d e", albowiem uprawnienia te o charakterze administracyjnym były związane wyłącznie z jej osobą i jako podmiot gospodarczy prowadziła działalność gospodarczą do końca ważności wydanego jej certyfikatu tj. do 25 czerwca 2006 roku. Z dniem 31 maja 2006 roku M. H. zakończyła działalność i została wykreślona z rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie zaś zaskarżona decyzja Ministra Transportu i decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia z dnia [...] lipca 2007 r. w pkt 2 odpowiadają prawu. Z powyższych względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.