VI SA/Wa 1879/05

Sygn. akt VI SA/Wa 1879 /05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Aleksandra Borowiec - Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi P. Z. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie pkt 2; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. Z. SA z siedzibą w Z. kwotę 160 (sto sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]lipca 2005r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt l i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 87, 2 ust. l pkt l ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz Lp. 1.6.1.9, Lp. 1.6.2.8. załącznika do ustawy z dnia 6 maja 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), oraz przepisów 8.1.2.2 a, 9.1.2, 9.2.1, 9.1.2.1.1., 9.1.2.1.2, 9.2.2.3.2 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 194, póz. 1629), art. 9 z dnia 28 października 2002r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. 2002r. Nr 199, póz. 1671 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] października 2005r. wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1700 zł złotych, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie kary 1500 zł i przekazał w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania organowi I Instancji w pozostałym zakresie tj. dotyczącym kary 200 zł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ ustalił, że podczas kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...], która miała miejsce w dniu [...] sierpnia 2005 r., podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...] w miejscowości Z. wykonywano przewóz drogowy towarów niebezpiecznych bez posiadania w pojeździe wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych oraz, że pojazd nie odpowiadał warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu. Wskazano, że zgodnie z przepisem 8.1.2.2 a) umowy ADR, jeżeli przepisy ADR wymagają; sporządzenia świadectwa dopuszczenia, o którym mowa pod 9.1.2 powinno być ono przewożone w jednostce transportowej lub wchodzącego w jego skład pojazdu. Zgodnie z przepisem 9.1.2 umowy ADR w przypadku pojazdów innych niż EX/D EX/III, FL, OX I AT, poza świadectwami wymaganymi na podstawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa stosowanych w kraju pochodzenia pojazdu, nie są wymagane żadne dodatkowe świadectwa dopuszczenia. Zgodnie z przepisem 9.1.2.1.2 umowy ADR zgodność pojazdów EX/II, EX/III, FL OX I AT z wymaganiami podanych w niniejszej części powinna być potwierdzona w świadectwie dopuszczenia, wystawionym przez właściwą władzę kraju rejestracji dla każdego pojazdu, którego badanie zakończono wynikiem pozytywnym. Świadectwo to powinno by sporządzone w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych kraju wystawiającego zgodnie ze wzorem podanym pod 9.1.2.1.5. Tytuł świadectwa oraz uwagi w punkcie l powinny być sporządzone w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych kraju wystawiającego oraz dodatkowo - jeżeli język ten nie jest językiem angielskim francuskim lub niemieckim - w języku angielskim, francuskim lub niemieckim. Biorąc pod uwagę powyższe organ wskazał, że zgodnie art. 87 ust. l pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001r. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazd samochodowego powinien między innymi mieć i okazać zapis urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto w transporcie drogowym rzeczy - dokumenty związane z przesyłką wymagane przy przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. W trakcie kontroli kierowca okazał bowiem kserokopię wymaganego świadectwa dopuszczenia AD dla naczepy cysterny. Zgodnie z powyższymi przepisami kierowca powinien posiada oryginały wymaganych dokumentów w pojeździe. W ocenie organu kserokopia nie jest dokumentem. Zdaniem organu podnoszone przez stronę argumenty, iż podczas wcześniejszych kontroli nie kwestionowano okazywanej kserokopii oraz że dopatrzono się tego dopiero w trakcie przedmiotowej kontroli są niezasadne. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że rozpatruje przedmiotową sprawę oceniając przedstawiony stan faktyczny pod kątem prawnym a w tym przypadku bezsprzecznym jest, iż kierowca nie posiadał przy w pojeździe świadectwa dopuszczenia ADR. Organ powołując się na przepis art. 92 ust. l pkt l ustawy z dnia 6 września 2003r. o transporcie drogowym wskazał, że kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy z dnia 28 października 2002r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671), podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 zł. W ocenie organu uszczegółowienie kary znajduje swoje odzwierciedlenie w treści przepisu Lp. 1.6.1.9 załącznika do w/w ustawy. Zgodnie z tym przepisem wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez posiadania w pojeździe wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych sankcjonowane jest karą w wysokości 200 zł. W części dotyczącej kary w wysokości 1500 zł organ uznał, że sankcjonowany jest stan faktyczny polegający na wykonywaniu przewozu materiału niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia. Zgodnie z 9.2.2.3.2 umowy ADR urządzenie sterujące, umożliwiające rozłączenie załączenie wyłącznika przerywającego pracę obwodów elektrycznych powinno być umieszczone w kabinie kierowcy. Powinno być ono łatwo dostępne dla kierowcy, wyraźnie oznaczone i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem poprzez zastosowanie: pokrywy ochronnej, dwustopniowego sposobu przełączania lub innego odpowiedniego rozwiązania. Dopuszcza się zainstalowanie dodatkowych urządzeń sterujących, pod warunkiem, że są one wyraźnie oznaczone i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem. Z daniem organu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że kontrolowany pojazd i cysterna były pojazdami typu FL, w związku z tym powinny spełniać wszelkie wymagania, co do instalacji elektrycznej, o których mowa w wyżej cytowanych przepisach prawnych. Organ I instancji stwierdził, iż w pojeździe w ogóle nie ma zamontowanego wyłącznika. Strona w odwołaniu twierdziła, iż wyłącznik taki jest w kontrolowanym pojeździe. Stwierdza także, iż niedopuszczalne jest aby inspektor nie wiedział gdzie znajduje się wyłącznik. Kierowca prowadzący kontrolowany w tym dniu pojazd na co dzień jest zatrudniony jako kierowca autobusowy i w stresie nie mógł wskazać tego wyłącznika. Zdaniem organu argumentacja skarżącej dotycząca działania kierowcy w stresie jest niezasadna, bowiem kierowca powinien wiedzieć jakie wyłączniki ma w kabinie kierowcy , aby móc je w razie potrzeby użyć. Niemniej jednak z uwagi na brak dokumentacji fotograficznej oraz brak dowodu z przesłuchania kierowcy na tę okoliczność organ II instancji postanowił przekazać sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznani; celu ustalenia przez organ I instancji, czy w kontrolowanym pojeździe wyłącznik się znajduje. Skargę na tę decyzję wniosła strona skarżąca. Ostatecznie skarżąca wskazała, że skarży całą decyzję także w przedmiocie dotyczącym jej uchylenia w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 1500 zł. Wskazała, że takie działanie organu ma na celu jedynie przedłużanie postępowania. Wskazała, iż podpis pracownika inspekcji pod protokółem kontroli jest inny niż ten jakim zazwyczaj posługuje się ten Inspektor. Na tę okoliczność przedstawiła kilka dokumentów w których uwidoczniony jest podpis inspektora. Powołując się na powyższe wskazywała, że nie zostało wskazane kto przeprowadził kontrolę i czy był do tego upoważniony. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot karę, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Tych wymogów nie spełnia wspomniana wyżej decyzja administracyjna w uchylonej części. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) do zadań Inspekcji należy m.in. kontrola dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne oraz przestrzegania warunków w nich określonych; przestrzegania zasad i warunków dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych. Zgodnie z art. 69 ustawy to Inspektor wykonuje czynności kontrolne zasadniczo, w umundurowaniu oraz posługując się legitymacją służbową i znakiem identyfikacyjnym. Przepis art.55 powołanej ustawy przewiduje, że podczas wykonywanych czynności inspektor ma m.in. prawo wstępu do pojazdu; kontroli dokumentów; kontroli karty kierowcy i karty przedsiębiorstwa; kontroli zainstalowanych w pojeździe urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografu cyfrowego; kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego; żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika kto przeprowadził kontrolę drogową. Podpis Inspektora pod protokółem kontroli znacznie różni się od podpisów tego inspektora złożonych na innych dokumentach. Kwestia ta nie została przez organy wyjaśniona z tego też powodu organ przeprowadzając ponownie postępowanie wyjaśnią tę okoliczność. Przytoczone powyżej okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do przepisu art. 152 p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej uchwały do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.