VI SA/Wa 1879/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w L. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącej – W. S.A. z siedzibą w L. – kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z [...] czerwca 2016 r., nr [...], nałożyła na W. S.A. z siedzibą w L. (dalej: "Spółka") larę pieniężną w wysokości 200 000 zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, które postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], organ uznał za wniesione z uchybieniem terminu, wskazując, że termin wniesienia odwołania upłynął 21 lipca 2016 r., a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony dopiero 25 lipca 2016 r. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka pismem z 16 sierpnia 2016 r. złożyła w ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Po wniesieniu powyższej skargi Komisja Nadzoru Finansowego ustaliła, że decyzja organu została doręczona pełnomocnikowi Spółki 11 lipca 2016 r., a nie 7 lipca 2016 r. Z uwagi na powyższe Komisja Nadzoru Finansowego postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], uchyliła postanowienie z [...] sierpnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd umarza postępowanie sądowoadministracyjne, gdy stanie się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż podane w pkt 1 i 2 tego przepisu. Umorzenie postępowania polega na przerwaniu i zakończeniu postępowania z uwagi na wystąpienie zdarzeń, które uniemożliwiają rozstrzygnięcie o istocie sprawy stanowiącej przesłankę wniesienia środka zaskarżenia. Jednocześnie zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn mamy do czynienia, gdy w jego toku wystąpią zdarzenia, które powodują, że dalsze jego prowadzenie nie jest uzasadnione. Postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], którego mocą organ uchyli swoje wcześniejsze postanowienie z [...] sierpnia 2016 r., uwzględniając tym samym w całości złożoną skargę, spowodowało, że w przedmiotowej sprawie przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z powołanym przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wskazane w punktach 1 i 2 § 1 tego przepisu. Uchylenie wskazanym powyżej postanowieniem poprzedzającego go postanowienia z [...] sierpnia 2016 r. uczyniło postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym. Niezależnie od powyższego stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.