VI SA/Wa 188/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 11 stycznia 2005 r. M. C. złożył za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowej wykonalności. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Aby zatem na postanowienie niniejsze przysługiwała skarga do sądu administracyjnego musi istnieć przepis, który wyraźnie wskazuje, iż na zaskarżone postanowienia służy zażalenie. W niniejszej sprawie skarżący M. C. złożył skargę na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na które zgodnie z treścią art.141§ l w zw. z art. 135 kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje. Postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowej wykonalności nie można również uznać za postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, jak też postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § l pkt l i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.