VI SA/Wa 1880/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. B. na postanowienie Krajowej Rady Doradców Podatkowych z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi - Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Krajowa Rady Doradców Podatkowych (dalej także: "KRDP") stwierdziła uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przekształcenia wpisu warunkowego E. B. (dalej także: "skarżący") we wpis na listę doradców podatkowych. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 10 lipca 2012 r. W dniu 14 sierpnia 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie KRDP. W złożonej skardze strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi na sporne postanowienie KRDP z dnia [...] czerwca 2012 r. było spowodowane koniecznością wyjazdu ze względów rodzinnych i osobistych. Skarżący wyjaśnił ponadto, że musiał opiekować się schorowaną ciotką w wielu 75 lat, która wymagała jego opieki do dnia, w którym nastąpiła wyraźna poprawa jej zdrowia, tj. do dnia 11 sierpnia 2012 r., kiedy to skarżący mógł dopiero wrócić do swojego miejsca zamieszkania. Ponadto skarżący podkreślił, iż sporne postanowienie KRDP zostało doręczone jego matce, która z uwagi na podeszły wiek nie sprawdziła, do kogo adresowana jest przesyłka i w konsekwencji nie poinformowała strony o odbiorze korespondencji z Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. – dalej także: "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei przepis art. 86 § 1 p.p.s.a stanowi, iż w przypadku, jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i równocześnie z wnioskiem należy dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.) w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym A zatem, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy skarżący dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż od spełnienia tego warunku zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd. Na podstawie przedłożonych przez stronę skarżącą informacji Sąd nie jest w stanie z całą pewnością ustalić daty ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. Sąd przyjął, że skoro ustawodawca nie nakłada na stronę składającą wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, obowiązku uprawdopodobnienia zachowania wspomnianego siedmiodniowego terminu, określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a strona nie wskazała w stopniu dostatecznym okoliczności dotyczących jej zachowania, zaś Sąd nie jest w stanie z całą pewnością ustalić, iż strona terminu tego nie zachowała - to Sąd rozpatrujący sprawę powinien rozpoznać przedmiotowy wniosek merytorycznie, tzn. uwzględnić go lub oddalić (podobnie: B. Dauter /w:/ Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 3, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 291; por. także: m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I Oz 65/11). W związku z istniejącymi wątpliwościami co do zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd postanowił rozpoznać przedmiotowy wniosek merytorycznie w trybie przewidzianym w art. 86 § 1 p.p.s.a. Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku jako okoliczność wyłączającą brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, skarżący wskazał, że w terminie do wniesienia skargi przebywał poza miejscem zamieszkania, albowiem opiekował się członkiem swojej rodziny. W świetle przytoczonych we wniosku okoliczności mających wyłączać winę w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, przedstawione argumenty strony należało uznać za chybione. Z akt sprawy wynika bezspornie, że zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone w dniu 10 lipca 2011 r., a skarżący nadał skargę w dniu 14 sierpnia 2012 r., a zatem po terminie. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Należy zauważyć, że skarżący wskazuje chorobę członka rodziny i konieczność opieki nad tą osobą, jako bezpośrednie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu, uchybienie terminu do wniesienia skargi było skutkiem niedochowania należytej staranności przez skarżącego, bowiem w jego interesie była taka organizacja obowiązków rodzinnych, aby - przy dochowaniu należytej staranności - móc jednocześnie sprostać swoim obowiązkom. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w niedochowaniu terminu, nie wskazał bowiem żadnych okoliczności, które byłyby niezależne od skarżącego, a tym samym niemożliwe do przezwyciężenia przez stronę i z powodu których doszło do przekroczenia ustawowego terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.