VI SA/Wa 1883/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. I., T. I. i Z. I. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie nadzoru nad prawidłowym wykonywaniem zadań przez podlegające mu organy administracji publicznej postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] września 2004 r. J. I., T. I. oraz Z. I. wnieśli do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Infrastruktury skargę na bezczynność ww. organu oraz działania polegające na udzielaniu nieterminowych i wymijających odpowiedzi. W uzasadnieniu skarżący podnoszą, że udzielona pismem z dnia [...] sierpnia 2004 roku odpowiedź Dyrektora departamentu Geodezji i Kartografii w Ministerstwie Infrastruktury na złożoną przez nich w dniu [...] kwietnia 2004 roku skargę jest wymijająca, przy czym takie załatwienie sprawy narusza obowiązujące przepisy prawa. Minister infrastruktury w nadesłanej do Sądu odpowiedzi wniósł o jej oddalenie argumentując, iż w dniu [...] sierpnia 2004 roku udzielił skarżącym odpowiedzi na ich skargę z dnia [...] kwietnia 2004 roku "dotycząca bezczynności Głównego Urzędu Geodezji oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego " oraz skargę z dnia [...] lipca 2004 roku "na bezczynność Organów Administracji Państwowej" w części obejmującej nadzór Ministra Infrastruktury nad Głównym Geodetą Kraju. W odniesieniu natomiast do podnoszonych przez skarżących kwestii nieprawidłowości w działaniach Urzędu Miasta i Gminy w G. w prowadzeniu postępowania rozgraniczającego, organ poinformował zainteresowanych, powołując się na art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego, iż w tym zakresie organem właściwym do zajęcia stanowiska jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz 1270 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, 1) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty, 2) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 3) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 5) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 2) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 3) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z mocy art. 3 § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego w sytuacji, w której organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydał określonego aktu lub nie podjął nakazanej przez prawo czynności. Zakres dopuszczalności takiej skargi obejmuje wyłącznie bezczynność organu w przypadkach ujętych w art. 3 § 2 pkt 1-4 cytowanej ustawy, w których organ zobligowany jest do wydania decyzji administracyjnej; postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; jak też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga wniesiona w sprawie niniejszej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury, nie obejmuje jednak przypadków określonych w § 3 ust. 2 pkt 1-4 powołanego przepisu. Dotyczy bowiem w istocie kwestii podjęcia nienależytych, zdaniem skarżących, działań zmierzających do usunięcia przez organ naruszeń przepisów prawa przez organy nadzorowane przez Ministra Infrastruktury i udzielenia wymijającej odpowiedzi na ich skargę z dnia [...] kwietnia 2004 roku. Tymczasem zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw może jedynie stanowić przedmiot skargi w rozumieniu art. 227 - 240 Dział VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami). Skarga o której mowa w art. 227 kpa, jak zauważył w wyroku z dnia 1 grudnia 1998 roku Naczelny Sąd Administracyjny fsygn. akt III S.A. 1636/97 - Poradnik VAT 2000 nr 2 str. 37 i 42) "jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjny postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno - techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy." W sprawie będącej przedmiotem skargi J., T. oraz Z. I. pismo Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2004 roku stanowiło formę zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi, o którym mowa w art. 238 kpa, kończącym zarazem postępowanie skargowe w odniesieniu do sprawy, która była jej przedmiotem. Skarga złożona przez skarżących w niniejszej sprawie nie jest zatem skargą na bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy. Skarga jest zatem w świetle art. 3 § 2 powołanej ustawy niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym orzeczeniu podkreślił, iż skarga składana do organu administracji publicznej na podstawie art. 227 kpa nie jest tożsama ze skargą na bezczynność organu, wskazaną w art. 17 ustawy z dnia [...] maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która stanowi sformalizowany środek sądowej kontroli przede wszystkim decyzji administracyjnych z punktu widzenia ich zgodności z prawem. W konsekwencji sąd administracyjny rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników (tak również w postanowieniach NSA z dnia 11 grudnia 2001 roku, sygn. akt IV SAB 140/01 (nie publ.); z dnia 23 lipca 2001 roku, sygn. akt II SAB/213/00 (LEX nr 54555); z dnia 26 marca 2002 roku, sygn. akt II SAB/Po 6/02 (nie publ.). Przytoczone powyżej tezy z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego zachowują aktualność również na gruncie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 3 niniejszej ustawy reguluje bowiem zakres skargi na bezczynność organów analogicznie jak w art. 16 i 17 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W przedmiotowej sprawie skarżącym, którzy wnieśli do organu administracji publicznej skargę na podstawie art. 227 kpa nie służy zatem skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu lecz wyłącznie nowa skarga, która ma za przedmiot - w rozumieniu art. 227 kpa - właściwość organu do załatwienia skargi, wskazanie sposobu jej załatwienia oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli było zamieszczone w zawiadomieniu (patrz: Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz B. Adamiak/ J. Borkowski, wydawnictwo C. H. Beck 2004, str. 834). Zatem w świetle art. 3 § 2 powołanej ustawy skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z tych też względów Wojewódzki Sad Administracyjny orzekł, jak w sentencji.