VI SA/Wa 1884/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania w sprawie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu postanawia: odrzucić skargę Pismem z 21 sierpnia 2019 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania w sprawie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z 13 września 2019 r. wezwano skarżącą spółkę do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez: a) złożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie zamiast oryginału ww. dokumentu strona może złożyć odpis, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza); b) podpisanie skargi i odpisu skargi przez osoby uprawnione. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 14 października 2019 r. (z.p.o. - k. 13) na adres wskazany w skardze. Termin do jego wykonania bezskutecznie upłynął 21 października 2019 r. W zakreślonym przez Sąd terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie, jednak przede wszystkim powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 p.p.s.a. Jednym z tych wymogów jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wykazanie umocowania przez wspomniane osoby warunkuje przyjęcie, że skarga została złożona przez osobę uprawnioną do działania w imieniu strony skarżącej. Do dokumentów, o których mowa w art. 29 p.p.s.a., zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm.), a od dnia 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych. Wymienione dokumenty stanowią wymogi formalne pisma (skargi) w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z wymogiem art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu, bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Jednocześnie podpis musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że niezbędnym elementem każdej skargi jest umieszczenie pod jej treścią podpisu osoby, która takie pismo składa do sądu. Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Jak wynika z akt sprawy, stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. skarżąca została skutecznie wezwana w dniu 14 października 2019 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi (i jej odpisu) przez osoby uprawnione oraz złożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego w postaci oryginału (lub odpisu) pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W wezwaniu zakreślono skarżącej termin do wykonania wezwania oraz zawarto prawidłowe pouczenie o skutkach jego niewykonania (k. 11-12). Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma możliwości zmiany tego terminu. W przedmiotowej sprawie ostatnim dniem na wykonanie wezwania przez skarżącą był 21 października 2019 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca nie nadesłała skargi (ani jej odpisu), która byłaby podpisana przez osoby uprawnione, nie uzupełniła również drugiego braku formalnego skargi. Nie ulega więc wątpliwości, że niepodpisana skarga oraz brak dokumentu (lub jego odpisu) określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej obejmującego swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi stanowią braki formalne skargi, które uniemożliwiają nadanie jej biegu. Zgodnie natomiast z regulacją art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie obliguje Sąd do jej odrzucenia. Zaznaczyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.