VI SA/Wa 1885/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Dorota Wdowiak Sędziowie : Sędzia Jolanta Królikowska-Przewłoka WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant: Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2005 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę J. M. wniósł skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. Z akt administracyjnych wynika, iż dniu [...] września 2003 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] został zatrzymany do kontroli zespół składający się z ciągnika marki [...] o nr rej [...] i naczepy marki [...] o nr rej [...] przewożący piasek, stanowiący własność skarżącego. Pojazdem tym kierował kierowca M. W. W wyniku przeprowadzonych pomiarów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej ładunku oraz przekroczenie nacisków na 2 i 3 osi pojazdu. Kontrolerzy przedstawili świadectwo legalizacji wagi, którą dokonano pomiaru. Kierowca podpisał protokół nie zgłaszając do niego zastrzeżeń. W dniu [...] września 2003 r. zostało doręczone skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie obciążenia karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia wraz z pouczeniem o treści art. 10 Kpa. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej kwocie 2.880 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, w tym karę pieniężną 2.280 zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na 2 i 3 osi pojazdu oraz karę pieniężną 600 zł za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] grudnia 2003 r. W dniu [...] stycznia 2004 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym wniosek do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku wskazał na to, że firma "[...]", generalny wykonawca autostrady [...], nie zapewniała dokładnego pomiaru załadunku za pomocą wagi lecz ograniczała się jedynie do liczenia tzw. "łych" koparki. Skarżący nie miał też możliwości sprawdzenia po załadowaniu piasku nacisku na poszczególnych osiach pojazdu. Pracownik skarżącego starał się jedynie by ładunek był równomiernie rozmieszczony na naczepie, ale w czasie jazdy piasek przesunął się na przednią część naczepy. Wobec powyższego przestrzeganie przepisów o dopuszczalnych naciskach na osie pojazdu jest niewykonalne, a art. 2 Konstytucji mówi, że Państwo nie może nakładać na podmioty obowiązków, którym nie mogą one podołać. Skarżący powołał się ponadto na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 1999 r. II SA 149/99 oraz wyrok Trybunały Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 1999r. P. 7/98. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał na to, że pojazd stanowiący własność skarżącego zatrzymany do kontroli w dniu [...] września 2003 r. był pojazdem nienormatywnym, a więc przejazd takim pojazdem mógł odbywać się tylko na podstawie zezwolenia. Brak takiego zezwolenia skutkował nałożeniem kary pieniężnej. Podnoszona natomiast przez skarżącego okoliczność, że nie miał możliwości sprawdzenia prawidłowości załadunku nie może być podstawą do odstąpienia od nałożenia na niego kary pieniężnej, gdyż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych norm spoczywa na przewoźniku, a nie na podmiocie dokonującym załadunku. Odnośnie natomiast przytoczonych przez skarżącego orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego, to dotyczyły one Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych, natomiast zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a nie na podstawie tego Rozporządzenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił, że organ w uzasadnieniu decyzji pomylił jego nazwisko pisząc "R." zamiast "M." oraz, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpoznany z przekroczeniem ustawowego terminu, dopiero po 9 miesiącach. Powołał się ponownie na art. 2 Konstytucji oraz na przytoczone wcześniej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego. Wskazał też na to, że w analogicznej sytuacji Zarząd Dróg i Komunikacji w [...] uwzględnił jego odwołanie i uchylił zaskarżoną decyzję. Podtrzymał też wyrażone wcześniej stanowisko, że karą pieniężna powinna być obciążona firma "[...]" która dokonywała załadunku, a nie on. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] września 2004 r. Wskazał na to, że pomyłka odnośnie nazwiska skarżącego w uzasadnieniu decyzji była zwykłą omyłką pisarską. Ta omyłka oraz przekroczenie terminu do rozpoznania sprawy z Kpa nie miały wpływu na merytoryczne rozpoznanie sprawy. Powołana przez skarżącego decyzja Zarządu Dróg i Komunikacji w [...] nie ma natomiast znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, gdyż decyzja ta jest jednostkowym rozstrzygnięciem w konkretnej sprawie i wiążę tylko i wyłącznie uczestników tego postępowania, ponadto nie wiadomo, co było przyczyną wydania przez organ w tamtej sprawie decyzji uchylającej. Jest natomiast faktem bezspornym, że masa całkowita i naciski na osie w kontrolowanym pojeździe były przekroczone (skarżący tego nie kwestionuje), a odpowiedzialność skarżącego w świetle obowiązujących przepisów nie jest oparta na zasadzie winy. W świetle obowiązujących przepisów nie ma też podstaw do obciążania karą pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym firmy "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia. Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Skarga wniesiona przez J. M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, by decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2004 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2003 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. Podniesiony przez skarżącego zarzut rozpatrzenia jego wniosku przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z przekroczeniem terminu określonego w art. 35 Kpa nie miał wpływu na merytoryczne rozpoznanie sprawy. Podobnie omyłka pisarska odnośnie nazwiska skarżącego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2004 r. Art. 13 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz U z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) stanowi, iż korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Pojazdem nienormatywnym zgodnie z art. 4 pkt 25 tej ustawy jest pojazd lub zespół pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi. Dopuszczalną masę całkowitą pojazdu oraz dopuszczalne naciski na osie pojazdu określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz U z 2003 r. Nr 32 poz. 262 z późn. zm.). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2003 r. zespołu składającego się z ciągnika i naczepy, stanowiącego własność skarżącego, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz przekroczenie dopuszczalnych nacisków na 2 i 3 osi pojazdu. Kontrolerzy przedstawili świadectwo legalizacji wagi, którą dokonano pomiaru. Pojazdem w czasie kontroli przewożony był materiał sypki – piasek. Art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz U z 2003 r. Nr 58 poz. 515 z późn. zm.) nakłada obowiązek takiego umieszczenia ładunku na pojeździe, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę oraz był zabezpieczony przed zmianami położenia. W świetle obowiązujących przepisów odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drogach publicznych ponosi korzystający z drogi i nie ma podstaw do obciążenia karą pieniężną z tego tytułu firmy dokonującej załadunku pojazdu. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego, na które powoływał się skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze nie mają w tej sprawie znaczenia, gdyż kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu została wymierzona skarżącemu na podstawie Załącznika Nr 1 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wysokość kary pieniężnej została ustalona w sposób prawidłowy, zgodny z tym Załącznikiem. Zdaniem Sądu organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.