VI SA/Wa 1889/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1889/10 oddalającego skargę J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. oddalił skargę J. P. (skarżącego), złożoną na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokosci 3000 złotych za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Skarżący w dniu 2 lutego 2011 r. nadał w urzędzie pocztowym wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został skarżącemu doręczony w dniu 23 marca 2011 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru w tej dacie, karta nr 78 akt). Doręczając odpis zapadłego orzeczenia, Sąd pouczył także skarżącego o zasadach i trybie wniesienia skargi kasacyjnej od zapadłego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 30 marca 2011 r. orzeczono o ustanowieniu dla skarżącego adwokata z urzędu, odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw. W wyniku rozpoznania sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 maja 2011 r. orzekł o ustanowieniu dla skarżącego adwokata z urzędu oraz o zwolnieniu od kosztów sądowych. Pismem z dnia 11 lipca 2011 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 13 lipca 2011 r., ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego – adwokat O. P., wniósł do Sądu skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku oddalającego skargę w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Złożona skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 2 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną J. P., jako wniesioną z niezachowaniem ustawowego terminu do jej złożenia. Sąd w motywach rozstrzygnięcia podkreślił, że trzydziestodniowy termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 22 kwietnia 2011 r., a zatem pełnomocnik skarżącego wnosząc skargę kasacyjną w dniu 13 lipca 2011 r. bez wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia uchybił ustawowemu terminowi przewidzianemu do złożenia tego środka zaskarżenia, określonemu w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na powyższe postanowienie skarżący pismem z dnia 20 września 2011 r. złożył zażalenie do Naczelnego Sady Administracyjnego, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz przywrócenia terminu do złożenia wniosku o doręczenie "wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2011 r. wraz z uzasadnieniem". Pismem z dnia 3 października 2011 r. ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik – adwokat J. D. (vide: pełnomocnictwo z dnia 28 września 2011 r., karta 145 akt) złożył do Sądu skargę kasacyjną od wydanego w dniu 26 stycznia 2011 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wspomniany pełnomocnik skarżącego wskazał, że co prawda doszło do uchybienia terminu i procedury właściwego wniesienia skargi, lecz nie z winy skarżącego, ponieważ miał on pełne prawo przypuszczać, iż otrzymując pomoc w postaci pełnomocnika z urzędu skarga kasacyjna w jego sprawie zostanie wniesiona do właściwego sądu z zachowaniem ustawowego terminu. Pełnomocnik podkreślił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu nie może obciążać skarżącego. Postanowieniem z dnia 27 października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. zażalenie skarżącego. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, że Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła do prowadzenia sprawy skarżącego adwokata O. P., o czym powiadomiła go pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. Od momentu powzięcia wiadomości przez pełnomocnika należało liczyć bieg terminu 30 - dniowego do wniesienia skargi kasacyjnej. Jak podał Naczelny Sad Administracyjny w związku z faktem, że wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 23 marca 2011 r., to skargę kasacyjną, należało wnieść, zgodnie z art. 177 § 1 ww. ustawy, w ciągu 30 dni, tj. do 22 kwietnia 2011 r. Pełnomocnik skarżącego nadał zaś pismo zawierające skargę kasacyjną w placówce pocztowej w dniu 11 lipca 2011 r., czyli po upływie ustawowego terminu do złożenia tego środka zaskarżenia. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu nie miał, jak podkreślił Sąd, możliwości zachowania terminu do złożenia skargi kasacyjnej, gdyż został wyznaczony do pełnienia tej funkcji dopiero w dniu 7 czerwca 2011 r. W tej sytuacji pełnomocnik skarżącego, przy zachowaniu należytej staranności procesowej i wiedząc, że termin 30 - dniowy na dokonanie tej czynności procesowej już upłynął, powinien był złożyć wraz ze skargą kasacyjną wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Natomiast pełnomocnik skarżącego nadał pismo zawierające skargę kasacyjną w placówce pocztowej w dniu 11 lipca 2011 r. pozbawioną ww. wniosku. W tych okolicznościach, skoro ustanowiony pełnomocnik nie dopełnił powyższego obowiązku, to Sąd I instancji nie mógł przyjąć skargi kasacyjnej złożonej z naruszeniem terminu określonego w ustawie i przekazać jej sądowi kasacyjnemu. Z tego powodu, zdaniem NSA, Sąd I instancji obowiązany był odrzucić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co nastepuje. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwględnienie z uwagi na jego niedopuszczalność. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd może postanowić o przywróceniu uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu o ile uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. i tak, strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Należy podkreślić, że występujący w rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, pismem z dnia 11 lipca 2011 r. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2011 r., która została odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 2 września 2011 r., ze względu na wniesienie jej po terminie. Nadto Sąd zauważył, iż do tak wniesionej skargi kasacyjnej nie został załączony wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione na powyższe postanowienie, uznając zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji za zgodne z prawem. Przyjąć w związku z tym należy, że skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa do wzruszenia rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże skarga kasacyjna jako spóźniona została odrzucona. Postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej uzyskało walor prawomocności, ostatecznie na mocy postanowienia NSA oddalającego zażalenie. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że wniosek skarżącego z dnia 3 października 2011 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej sformułowany przez ustanowionego przez skarżącego profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata J. D. i złożony do Sądu wraz ze skargą kasacyjną sporządzoną przez tego pełnomocnika od wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r., zmierza do otwarcia drogi do ponownego zaskarżenia ww. wyroku, co jest niedopuszczalne, z racji wyczerpania drogi zaskarżenia, poprzez wniesienie środka odwoławczego pismem z dnia 11 lipca 2011 r. Tym samym, przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia de facto drugiej skargi kasacyjnej uznać należy za niedopuszczalny i jako taki odrzucić. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.