VI SA/Wa 1893/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi "L." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego oddala skargę VI SA/Wa 1893/18 Uzasadnienie Urząd Patentowy RP decyzją z [...] listopada 2017 roku na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 246 i art, 247 ust, 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz, U. z 2003 r., Nr 119, póz. 1117 z późn. zm.) dalej pwp oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 pwp: 1. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "Luxury Travel Club" o numerze [...]; 2. przyznał D. sp. z o. o. z siedzibą w W. od L. sp. z 0.0. z siedzibą w W. kwotę w wysokości 2680 zł (słownie: dwa tysiące sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 12 marca 2014 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw spółki D. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej "uczestnikiem postępowania", "wnoszącym sprzeciw") wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowny "Luxury Travel Club" o numerze [...] na rzecz L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej "skarżącą", "uprawnionym"). Wnoszący sprzeciw jako podstawę prawną swojego żądania wskazał art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 131 ust. 1 pkt 1 pwp. Spółka podniosła, że zgłoszenie spornego znaku zostało dokonane w złej wierze, gdyż uprawniony miał świadomość używania przez wnoszącego sprzeciw znaku podobnego. Zdaniem wnoszącego sprzeciw zgłoszenie spornego znaku było zamierzone i miało na celu zablokowanie i uniemożliwienie używania nazwy przez konkurencyjną firmę – D. sp. z o.o. z siedzibą w W. Wnoszący sprzeciw ponadto wskazał, iż uprawniony podjął szeroko zakrojone działania w celu wyeliminowania z rynku konkurencyjnej firmy wnoszącego sprzeciw. Wskazał, że uprawniony wytoczył przeciw wnoszącemu sprzeciw powództwo sądowe. Ponadto sporny znak towarowy narusza prawa do jego firmy. Zdaniem wnoszącego sprzeciw nabycie przez uprawnionego prawa wyłącznego do spornego znaku towarowego podobnego do nazwy firmy wnoszącego sprzeciw jak również podobnego do znaku towarowego należącego do wnoszącego sprzeciw będzie prowadzić do pomyłek wśród klientów. Wskazał również, iż współwłaścicielki spółki D. sp. z o.o. z siedzibą w W. w przeszłości były zatrudnione przez uprawnioną spółkę. Po rozwiązaniu umowy o pracę założyły spółkę o nazwie D. sp. z o.o., przez co naraziły się na zarzut, że dopuszczają się czynów nieuczciwej konkurencji wobec swego dotychczasowego pracodawcy. Wnoszący sprzeciw podniósł, że uprawniony był świadomy, iż J. R. i M. P. powołały własną spółkę. Na poparcie swojego stanowiska wskazał na e-mail skierowany do klientów uprawnionego, w którym informuje on, że zakończył współpracę z ww. osobami oraz nie ponosi odpowiedzialności za ich działanie oraz działanie spółki D. sp. z o.o. Wnoszący sprzeciw ponadto wskazał, iż w dniu zgłoszenia spornego znaku, znak Deluxe Travel Club egzystował na rynku i miał już pewną pozycję na rynku w branży turystycznej. Podniósł, iż spółka powstała w dniu 1 października 2010 r. podczas gdy sporny znak towarowy został zgłoszony w dniu 4 kwietnia 2011 r. Uprawniony ze spornego prawa ochronnego uznał sprzeciw za bezzasadny wskazując, że to wnoszący sprzeciw dopuścił się czynów nieuczciwych polegających na przejmowaniu klientów uprawnionego. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2015 r. wnoszący sprzeciw podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Podniósł, że nie kwestionuje używania przez uprawnionego oznaczenia LUXURY TRAVEL, które w odniesieniu do szeroko rozumianych usług w branży turystycznej jest pozbawione znamion odróżniających. Zdaniem wnoszącego sprzeciw, ma ono charakter informacyjny i prawo do jego używania mają wszyscy uczestnicy obrotu gospodarczego. Wskazał, iż przedmiotem sprzeciwu jest znak towarowy składający się z trzech elementów słownych LUXURY TRAVEL CLUB, który uniemożliwia rejestrację znaku wnoszącego sprzeciw. Zdaniem wnoszącego sprzeciw z pisma, skierowanego do niego przez organ wynika, iż Urząd Patentowy uznał, że to człon CLUB nadaje temu oznaczeniu szczególnych znamion odróżniających. W jego ocenie nieprawdą jest, iż uzupełnienie zwrotu LUXURY TRAVEL o człon CLUB było wynikiem rozwijania strategii spółki. Wskazał, że byli pracownicy uprawnionego zaprzeczają tym faktom. Zdaniem wnoszącego sprzeciw opracowanie przez uprawnionego spornego oznaczenia miało na celu upodobnienie się do nazwy D.. Wnoszący sprzeciw sprecyzował, że podstawami prawnymi sprzeciwu są art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Uprawniony podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. oddalił sprzeciw. Decyzja ta została następnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 listopada 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpoznając skargę Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie ponieważ przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego sprawa została ponownie skierowana do Urzędu Patentowego RP i otrzymała sygnaturę [...]. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu [...] maja 2017 r. wnoszący sprzeciw podtrzymał swój sprzeciw wobec spornego prawa. Wniósł o unieważnienie spornego prawa w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wskazał, że wyłączną podstawą prawną jest art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Podniósł, iż w niniejszej sprawie zostały przedłożone materiały dowodowe na okoliczność używania przez wnoszącego sprzeciw znaku towarowego DELUXE TRAVEL CLUB. Dodał, że Urząd działający w trybie administracyjnym odmówił udzielenia ochrony na znak towarowy DELUXE TRAVEL CLUB o numerze [...] zgłoszony przez wnoszącego sprzeciw z uwagi na podobieństwo do znaku spornego. Zdaniem wnoszącego sprzeciw zgłoszenie spornego oznaczenia było ewidentną złą wolą wobec niego, ponieważ zgłosił do ochrony obie nazwy: wnoszącego sprzeciw - DELUXE TRAVEL CLUB oraz swoją nazwę - LUXURY TRAVEL CLUB. Następnego dnia uprawniony wystąpił do wnoszącego sprzeciw z listem ostrzegawczym i propozycją ugody, oskarżając go o nieuczciwą konkurencję i wyceniając jego działalność konkurencyjną na 350 tysięcy złotych. W ocenie wnoszącego sprzeciw powyższe świadczy o tym, że prowadził on działalność, a nie jedynie przygotowywał się do niej. Uprawniony wniósł o oddalenie sprzeciwu oraz podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wskazał, iż w toku postępowania uprawniony nie kwestionował prowadzenia działalności przez wnoszącego sprzeciw. Uprawniony sam przedkładał dowody potwierdzające tę okoliczność. Uprawniony podtrzymał stanowisko wyrażone wcześniej, iż to na wnoszącym sprzeciw spoczywa ciężar dowodowy. W ocenie uprawnionego, wnoszący sprzeciw nie przedłożył żadnych dowodów, że firma była używana w taki sposób, że informacja o niej mogła dojść do wiadomości odbiorców. Nie wskazano żadnych dowodów na okoliczność prowadzenia działalności marketingowej wnoszącego sprzeciw. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2016 r. nie przesądza istnienia przesłanek unieważnienia spornego prawa, wskazuje jedynie na uchybienia formalne. Uprawniony wniósł o dopuszczenie dowodów z zeznań w charakterze świadka M. S. oraz z przesłuchania w charakterze strony M. C. na okoliczność m.in. istnienia po stronie uprawnionej zamiaru stworzenia klubu lojalnościowego pod nazwą "[...]". Wyjaśnił, iż M. S. jest współpracownikiem uprawnionej spółki. Oświadczył, iż dalej ma zamiar stworzenia programu lojalnościowego z wykorzystaniem spornego oznaczenia. Zdaniem wnoszącego sprzeciw wiadomość e-mail z dnia 6 grudnia 2010 r. była dla niego trampoliną marketingową, ponieważ przedstawiciel uprawnionego w sądzie powszechnym zeznał, że wysłał tę wiadomość do 200-300 swoich najlepszych klientów. Wnoszący sprzeciw powołał się na oświadczenia byłych pracowników uprawnionego złożone do akt sprawy, świadczące o tym, że nie posiadali oni informacji jakoby uprawniony chciał rozszerzyć swoją nazwę o człon CLUB. Zdaniem uprawnionego data o której mowa ww. oświadczeniach nie pokrywa się z datą zgłoszenia spornego znaku. Dlatego dowody te nie są przydatne dla oceny przesłanek unieważnienia w niniejszej sprawie. Dodał, że trudno jest ocenić zamiar uprawnionego na podstawie informacji pochodzących od osób, które nie mają związku ze stroną. Uprawniony oświadczył, że program lojalnościowy do chwili obecnej nie został uruchomiony. Wynika to z niepewnej sytuacji w zakresie spornego oznaczenia. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] października 2017 r. organ przeprowadził dowód z przesłuchania świadka M. S. Wnoszący sprzeciw oświadczył, że wycofuje zarzut z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. tj. naruszenia praw osobistych lub majątkowych osób trzecich. W jego ocenie oba oznaczenia, w tym również firmy mogą współistnieć na rynku. Wobec powyższego wnoszący sprzeciw podtrzymał sprzeciw wyłącznie w zakresie zarzutu zgłoszenia spornego znaku w złej wierze. W ocenie wnoszącego sprzeciw uprawniona spółka wiedziała o jej istnieniu na pewno w grudniu 2010 roku, pomimo tego dokonała zgłoszenia spornego znaku w kwietniu 2011 roku. Uprawniony podniósł, iż istotnym dla oceny złej lub dobrej woli jest moment zgłoszenia spornego znaku. Wszystkie późniejsze okoliczności są bez znaczenia dla sprawy. Oświadczył, iż nigdy nie twierdził, że nie używał oznaczenia spornego. Zdaniem uprawnionego sporny znak towarowy jest w pewnym zakresie przez niego używany, pomimo tego, że program lojalnościowy w takim założeniu w jakim miał być nie powstał. Dodał, że nie przedstawił dowodów na używanie spornego oznaczenia, gdyż nie jest to istota tego postępowania. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Urząd Patentowy RP na wstępie zauważył, że sprawa o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Luxury Travel Club" o numerze [...], wszczęta na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, była już przedmiotem rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Urząd oddalił sprzeciw. Decyzja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2016 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1485/16). Dlatego tez organ wskazał, ze w oparciu o art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz.U. 2016 poz. 718 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Uwzględniając powyższe, organ stwierdził, że na nowo dokonał wyczerpującej i wszechstronnej analizy materiału dowodowego, z uwzględnieniem przedstawionej interpretacji poszczególnych przeszkód rejestracji znaku towarowego. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie wnioskodawca podniósł zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy p.w.p. Organ wskazując na brzmienie tego przepisu uznał, że, nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze, w celu uzyskania ochrony. Powołując się na stanowisko doktryny organ uznał, że w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że "w złej wierze jest ten, kto powołując się na określone prawo lub stosunek prawny wie, że prawo to (stosunek prawny) nie istnieje albo wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w tym przedmiocie nie można uznać, w okolicznościach konkretnego przypadku, za usprawiedliwiony". Okoliczności te, w tym naganność postępowania uprawnionego, organ powinien ocenić w kontekście całokształtu ustalonego stanu faktycznego. Ponadto organ przywołując stanowisko orzecznictwa uznał, że uprawniona spółka zgłaszając sporny znak towarowy do ochrony wiedziała o istnieniu spółki wnoszącej sprzeciw. W przedmiotowej sprawie uprawniony dokonał zgłoszenia spornego znaku w dniu 4 kwietnia 2011 r. Natomiast z akt sprawy wynika, na co wskazał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2016 r., że uprawniona spółka wysłała w dniu 6 grudnia 2010 r. wiadomość e-mail do swoich klientów informując, że nie ma nic wspólnego z działalnością wnoszącego sprzeciw, tj. spółki D. sp. z o.o. Ponadto uprawniony działa w tej samej bardzo wąskiej branży co wnoszący sprzeciw czyli organizacji luksusowych wycieczek. W ocenie organu sporny znak towarowy nie był używany. Uprawniona spółka oświadczyła na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] października 2017 r., że program lojalnościowy, który miał być sygnowany spornym znakiem, w takim założeniu w jakim miał być nie powstał, jednak znak towarowy używany jest w pewnym zakresie w spółce. Natomiast w swoich zeznaniach w charakterze świadka M. S. poza ogólną tezą, że był zamiar wprowadzenia programu lojalnościowego w latach 2009-2011, nie przedstawił żadnych konkretnych informacji dotyczących tego zamiaru, a tym bardziej konkretnych działań z tym związanych. Świadek przyznał, że nie ma żadnych materiałów potwierdzających realność takiego zamiaru. Zdaniem organu tak ogólnikowe zeznania świadka powiązanego biznesowo z uprawnionym nie mogą samodzielnie świadczyć o istnieniu po stronie uprawnionego zamiaru wprowadzenia programu lojalnościowego. Organ uznał również, że zeznania te są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, w szczególności z oświadczeniami byłych pracowników uprawnionej spółki, którzy stwierdzili, że nie było żadnych planów dotyczących stworzenia programu lojalnościowego w spółce. Uprawniona spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających zeznania świadka M. S., jakoby w spółce trwały prace nad programem lojalnościowym jak również używania spornego oznaczenia, nawet w tym zakresie o którym mówiła na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] października 2017 r. Wszystko to, w ocenie organu wskazywało , iż uprawniona spółka zgłosiła do ochrony sporny znak wyłącznie w celu zablokowania konkurencyjnej spółki. Organ w ślad za stanowiskiem doktryny i orzecznictwa uznał, że zgłoszenie znaku do rejestracji bez zamiaru jego używania jest zgłoszeniem w złej wierze. W ocenie organu argumentacja uprawnionego w zakresie twierdzeń, że to wnoszący sprzeciw dopuścił się czynów nieuczciwej konkurencji w stosunku do niego nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania i postawionych w nim zarzutów. Organ wyjaśnił, że nie bada zgłoszenia w złej wierze spornego oznaczenia dokonanego przez wnoszącego sprzeciw tylko przez uprawnionego w dacie zgłoszenia tego znaku. Rzekome czyny nieuczciwej konkurencji pomiędzy stronami niniejszego postępowania winny być rozpatrzone w toku postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Odnosząc się do stanowiska uprawnionego, którego zdaniem posiada on inne znaki towarowe zawierające zwrot "LUXURY TRAVEL" oraz używa tego określenia w charakterze nazwy spółki od 2003 roku, co ma świadczyć o braku złej wiary w zgłoszeniu spornego znaku towarowego, gdyż mógł on zgłosić do ochronny inne znaki zawierające nazwę "LUXURY TRAVEL" z dodaniem członu "CLUB" wskazującego na program lojalnościowy oferowany przez niego, organ stwierdził, że przytoczone okoliczności nie mają znaczenia bowiem przedmiotem oceny w niniejszej sprawie nie jest określenie "LUXURY TRAVEL" stanowiące element firmy uprawionego lecz oznaczenie nawiązujące wyraźnie do firmy wnoszącego sprzeciw poprzez dodanie członu "CLUB". To właśnie element "CLUB" jest osią sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania i ustalenie przez Kolegium celowości rozszerzenia nazwy "LUXURY TRAVEL" o element "CLUB" było kluczowe dla rozstrzygnięcia tego sporu. W związku z powyższym organ stwierdził, że uprawniony wiedział o działalności wnoszącego sprzeciw prowadzonej pod nazwą D. oraz, że uprawniony zgłaszając do ochrony sporny znak towarowy zamierzał wyłącznie zablokować konkurenta bez zamiaru używania tego oznaczenia a więc w sprzeczności z podstawową funkcją znaku towarowego tj. funkcją oznaczenia pochodzenia. Ustalenia te zostały oparte na wszechstronnej analizie materiału dowodowego, w tym na zeznaniach świadka oraz wiadomości e-mail z dnia 6 grudnia 2010 r. Ponadto organ oddalił wniosek uprawnionego o przesłuchanie M. C. w charakterze strony na okoliczność nieuczciwego czerpania przez wnoszącego sprzeciw z renomy i efektów pracy uprawnionego. Organ uznał, że w świetle brzmienia art. 86 k.p.a., w analizowanej sprawie po wyczerpaniu środków dowodowych nie pozostały do wyjaśnienia żadne istotne dla sprawy kwestie. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżyła w całości decyzję Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dnia [...] listopada 2017 roku, sygnatura akt [...] o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy Luxury Travel Club o numerze [...] i zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 80 KPA polegające na naruszeniu zasady praworządności oraz pominięciu istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na wydanie decyzji oraz sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności poprzez: a) niewzięcie pod uwagę dowodu w postaci zeznań świadka. Pana M. S., na okoliczność czynienia przygotowań do wprowadzenia programu lojalnościowego [...] b) nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka Pani M. C., pomimo wniosku pełnomocnika świadka w piśmie z dnia 10 maja 2017r. c) niewzięcie pod uwagę faktu, że skarżąca zgłaszając w kwietniu 2011 r. sporny znak do ochrony nie mogła mieć żadnej wiedzy co do tego, że Urząd Patentowy przeciwstawi go rejestracji znaku towarowego Deluxe Travel Club 2. naruszenie art. 107 § 3 KPA poprzez brak prawidłowego uzasadnienia taktycznego i prawnego decyzji; 3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 131 ust 2 pkt I PWP poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie analizy istnienia zlej wiary w sposób zupełnie dowolny i w oderwaniu od przedstawionych faktów i dowodów, w szczególności przez: a) zbagatelizowanie w swojej ocenie okoliczności, iż nazwa L. stanowiła rozwinięcie znaku LUXURY TRAVEL zarejestrowanego na rzecz Skarżącej i korzystającego z pierwszeństwa z 2007r. b) uznanie, iż Skarżąca miała na celu zablokowanie rejestracji znaku DELUXE TRAVEL CLUB. podczas gdy zgłoszenie znaku stanowiło element strategii rozwoju spółki, polegający na stworzeniu programu lojalnościowego dla klientów - a w konsekwencji przyjęcie spełnienia dyspozycji z artykułu 131 ust 2 pkt 1 PWP poprzez przyjęcie istnienia złej wiary po stronie Skarżącej, a także brak wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych, które mają istotne znaczenie dla oceny istnienia złej wiary. W oparciu o stawiane zarzuty wniosła o: 1. uchylenie decyzji Urzędu Patentowego RP w całości; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego uczestnik postepowania w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2019 r. w pełni poparł rozstrzygnięcie organu i wniósł o oddalenie skargi. Również skarżąca w obszernym piśmie z dnia 6 marca 2019 r. odniosła się do odpowiedzi organu na skargę, w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. p. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej z tym, że kontrola o której mowa w § 1 zgodnie z § 2 ww. artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd bada zaskarżoną decyzję, postanowienie, akt bądź czynność mając na uwadze obowiązujące w dacie ich wydania przepisy postępowania a także prawa materialnego, nie kieruje się natomiast przy orzekaniu względami słuszności bądź też zasadami współżycia społecznego. Poza tym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r. p. 1302, dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Urząd Patentowy RP mając na uwadze art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp w zw. z art. 246 i 247 ust. 2 pwp unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "Luxury Travel Club" o numerze [...]. Zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp nie nadaje się praw ochronnych na oznaczenie, które zostało zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony. Dyrektywa 2008/95/WE w art. 3 ust. 2 lit. d) stanowi, że "każde Państwo członkowskie może postanowić, że znak towarowy nie zostanie zarejestrowany a dokonana rejestracja podlegać będzie unieważnieniu jeżeli wniosek o rejestrację znaku towarowego został złożony przez wnioskodawcę w złej wierze". W doktrynie prawa przyjęty został pogląd, że ustawodawca polski niepotrzebnie w komentowanym przepisie wprowadził słowa "w celu uzyskania ochrony", które komplikują wykładnię tego przepisu. Zamienienie tego sformułowania mogłoby prowadzić do niemożliwości odmowy udzielenia praw ochronnych na oznaczenie zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego RP w celu nie tyle uzyskania ochrony ale zablokowania uzyskania ochrony oznaczenia przez osobę trzecią. Taka wykładnia byłaby nieracjonalna, gdyż prowadziłaby do możliwości uzyskania ochrony w celu sprzecznym z istotą uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy. Działanie takie, jako zmierzające do obejścia prawa lub stanowiące naruszenie zasad) współżycia społecznego nie może korzystać z ochrony (Prawo własności przemysłowej. Komentarz Wydawnictwo C.H.BECK....2010). Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy: - następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy będącej następstwem niedołożenia należytej staranności o istnieniu cudzego prawa lub godnego ochrony interesu, które mogą być przez to naruszone lub - jest dokonane nie tylko w celu odróżnienia własnych towarów.( praca zbiorowa pod redakcją Urszuli Promińskiej "Prawo własności przemysłowej str. 216) Według oceny Sądu Urząd Patentowy RP w sposób wszechstronny i wnikliwy ocenił materiał dowodowy w sprawie a poczynione przez niego ustalenia w pełni pozwalały na przyjęcie, że skarżąca zgłosiła w złej wierze sporny znak towarowy "Luxury Travel Club" o numerze [...] a zatem istniała przesłanka do jego unieważnienia w świetle art.131 ust 2 pkt1 pwp. Jak trafnie wywiódł organ skarżąca dokonując zgłoszenia wiedziała, że na rynku funkcjonuje spółka D. Sp. z o.o. Potwierdzeniem tego jest okoliczność, że na cztery miesiące przed dokonaniem zgłoszenia skarżąca przesłała do swoich klientów mail informujący, że ze spółką tą nie ma nic wspólnego. Poza tym skarżąca nie wykazała, aby używała spornego znaku. Wbrew twierdzeniom skargi Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał szczegółowej analizy zeznań świadka M. S.. Świadek ten wskazał, że w przedsiębiorstwie skarżącej rzekomo istniał zamiar stworzenia programu lojalnościowego, w ramach którego sporny znak miał być używany. Organ prawidłowo uznał zeznania tego świadka na niewystarczające i niewiarygodne nie tylko z uwagi na brak oparcia w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, ale sprzeczność z tym materiałem (konkretnie z oświadczeniami byłych pracowników skarżącego). Sąd nie stwierdził uchybienia ze strony organu, który oddalił dowód z zeznań Pani M. C., reprezentującej skarżącą z uwagi na wyjątkowy subsydiarny charakter tego środka dowodowego oraz brak spełnienia przesłanek z art. 86 kpa. W istocie Pani M. C. miała okazję aktywnie uczestniczyć w postępowaniu, w tym na ostatniej rozprawie złożyła obszerne oświadczenie na poparcie swojego stanowiska. Kolejne uchybienie, podnoszone przez skarżącą a mianowicie niewzięcie pod uwagę, że zgłaszając w kwietniu 2011 roku sporny znak do ochrony nie mogła mieć żadnej wiedzy co do tego, że Urząd Patentowy przeciwstawi go rejestracji znaku towarowego "Luxury Travel Club" nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Od chwili powstania uczestnika postępowania strona skarżąca inicjowała przeciwko wnoszącemu sprzeciw różne postępowania oraz kierowała różne wezwania przedprocesowe. W tej sytuacji posiadając wiedzę o istnieniu spółki D. Sp. z o.o. mogła racjonalnie założyć, że utrudni konkurentowi uzyskanie prawa ochronnego na znak tożsamy w warstwie słownej z nazwą firmy uczestnika postępowania. Niewątpliwie nie zgłoszenie spornego znaku miało zablokować wnoszącego sprzeciw oraz stanowić przeszkodę do prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 7,77 i 80 kpa. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, albowiem organ w uzasadnieniu decyzji dokonał szczegółowej oceny przedłożonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta doprowadziła Urząd Patentowy RP do prawidłowego wniosku, że udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy naruszyło art. 131 ust 2 pkt 1 pwp. Organ przeanalizował wszystkie przesłanki wymienione w w/w przepisie oraz podał szczegółowe motywy podjętej decyzji. Należy równie podkreślić, że Urząd Patentowy RP nie pominął okoliczności, że skarżącej przysługuje prawo ochronne na znak towarowy "Luxury Travel" ale fakt ten uznał za nie mający znaczenia dla niniejszego postępowania albowiem przedmiotem oceny był znak "Luxury Travel Club", który przez skarżącą został zgłoszony celem uzyskania ochrony po tym jak na rynku pojawiła się spółka D. W tej sytuacji przyjęcie, że skarżąca działała w złej wierze było prawidłowe. Z tych wszystkich względów uznając zarzuty skargi za bezzasadne Sąd na mocy art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu skargi.