VI SA/Wa 1895/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę VI S.A./Wa 1895/06 Uzasadnienie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nałożył na J. M. karę pieniężną w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Decyzję wydano na skutek kontroli wykonanej w dniu [...] maja 2006 r. w miejscowości B. na drodze krajowej nr [...]. Kontrola dotyczyła przejazdu samochodu m-ki [...] nr rej. [...], którym kierował R. F., przeznaczonego do przewożenia ładunków do 6400 kg. Kierujący pojazdem podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag. W wyjaśnieniu złożonym w trakcie postępowania administracyjnego przedsiębiorca podnosił, że kupił kontrolowany pojazd ponieważ poinformowano go w urzędzie miasta, że będzie mógł zarejestrować go jako taksówkę bagażową. W związku z tym prosił o nieobciążanie go karą. Od decyzji tej J. M. złożył odwołanie, ponownie wyjaśniając, że przedmiotowy samochód kupił i zarejestrował jako taksówkę, gdyż w Urzędzie Miasta w B. i na stacji diagnostycznej otrzymał informację, iż samochodem tym może wykonywać przewozy taksówkowe. Dlatego założył taksometr i otrzymał licencję na taksówkę. Gdyby poinformowano go, że pojazdem tym może świadczyć wyłącznie usługi transportu rzeczy, postarałby się o właściwą licencję. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., na podstawie art. 5 ust. 1, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.1. załącznika do tej ustawy, art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na przepisy wskazane w osnowie decyzji organ administracji stwierdził, że skarżący uzyskał błędne informacje nt. możliwości wykonywania przewozów posiadanym pojazdem jako taksówką. Ładowność samochodu skarżącego (6400 kg) kwalifikuje ten pojazd jako przeznaczony do transportu drogowego rzeczy. Taksówką bagażową może być natomiast pojazd o masie nieprzekraczającej 2,5 t ładowności. W związku z powyższym okazana przez skarżącego licencja nie upoważniła go do wykonywania kontrolowanego przewozu. Na tą decyzję J. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę wnosząc o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze postawił zarzuty naruszenia art. 5.1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 108 k.p.a., przez przyjęcie, że skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji, a także naruszenia zasady państwa prawa i zaufania obywateli do organów Państwa (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Skarżący podnosił, że nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności w decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy. Zaskarżona decyzja, w ocenie skarżącego, nie spełnia przesłanek z art. 108 k.p.a., uzasadniających nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazując na posiadaną licencję, skarżący stwierdził, że nie powinien ponosić konsekwencji wprowadzenia go w błąd przez urzędników organów administracji państwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) – powoływanej dalej jako ustawa. Jak wynika z akt sprawy i ustaleń organu administracji, skarżący wykonując transport drogowy rzeczy legitymował się licencją nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2004 r., na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr rej. [...]. Transport ten wykonywany był samochodem marki [...] nr rej. [...] o dopuszczalnej ładowności do 6400 kg przy dopuszczalnej całkowitej masie do 11750 kg. W związku z tym pojazd ten zakwalifikowano jako samochód ciężarowy. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy, jej przepisów nie stosuje się do przewozu drogowego rzeczy wykonywanego pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5t. Ponieważ kontrolowany pojazd parametr ten przekraczał, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy podjęcie i wykonywanie nim transportu drogowego wymagało uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Skarżący posiadał licencję, jednakże na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Posiadane uprawnienie było wydane na niewłaściwy pojazd, gdyż samochodu skarżącego nie można było zakwalifikować jako taksówkę. Stosownie bowiem do art. 2 pkt 43 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), taksówką jest pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą, ładunków o masie nieprzekraczającej 2,5 t (taksówka bagażowa), tymczasem pojazd skarżącego przeznaczony był do przewozu ładunków o masie do 6400 kg, a więc przekraczającej 2400 kg. W związku z tym przedsiębiorca powinien posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Skarżący podnosił, iż został wprowadzony w błąd przez organ administracji publicznej, który zamiast właściwej licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, wydał mu licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Okoliczność ta nie może jednakże uzasadniać wykonywania działalności gospodarczej na podstawie niewłaściwego dokumentu. Skarżący bowiem, jako przedsiębiorca podejmujący określony rodzaj działalności gospodarczej, powinien zaznajomić się z obowiązującymi go przepisami dotyczącymi tej działalności. Jest natomiast faktem, że znajomości tych przepisów nie posiadał. Uznał bowiem za prawidłowe sklasyfikowanie posiadanego pojazdu jako taksówki, a jednocześnie należy zauważyć, iż posługiwał się kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych, której to karty na pojazd spełniający techniczne wymagania taksówki, nie musiałby wykupywać – art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy. Traktował więc posiadany samochód jako taksówką, a jednocześnie jako samochód ciężarowy. Ta okoliczność dodatkowo dowodzi nieznajomości przez skarżącego obowiązujących go przepisów prawa. Powołanie się zatem na naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie można uznać za trafne. Nie można bowiem usprawiedliwiać się nieznajomością prawa, gdyż błąd co do prawa szkodzi (error iuris nocet). Zasada zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa, wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, nie zwalnia nikogo z obowiązku znajomości przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności tych regulacji, które danej osoby bezpośrednio dotyczą. Dotyczy to również znajomości przepisów prawa obowiązujących przy podejmowaniu określonej działalności gospodarczej. Organy administracji, wydające decyzje w rozpoznawanej sprawie, obowiązane były do ustalenia czy doszło do naruszenia przepisów i w sytuacji stwierdzenia, że miało to miejsce, miały obowiązek zastosowania przewidzianych sankcji. Dlatego argumentacja skarżącego o wprowadzeniu go w błąd przy udzielaniu licencji nie mogła być uwzględniona w postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu orzekającego organ administracji, z zachowaniem przepisów postępowania, prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Nakładając karę pieniężną organ administracji zobowiązał J. M. do jej zapłaty, nie na podstawie art. 108 k.p.a. lecz stosownie do art. 93 ust. 3 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym (objaśnienie i pouczenie do decyzji organu I instancji). Stąd zarzut podnoszony w skardze, naruszenia art. 108 k.p.a., nie można było uznać za uzasadniony. W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.